47 years of scientific work on defensive football

(Όσοι δεν ξέρετε αγγλικά, ας προσέχατε.)

25/5/1972: Foundation of the European Union of Professional Football, a scientific organisation that works for football but has nothing to do with FIFA and scandals. It started out as Italian Union of Professional Football, but gradually expanded on Europe and adapted its name accordingly. There is today a Global Union of Professional Football as well, which though basically serves as a discipline department for its sub-branches. For some years, the European Union of Professional Football used the name "Women's UEFA", which was changed later to what it is today for a series of reasons I am not fully aware of. These Unions of Professional Football are never mentioned on heavily sponsored media, exactly because their financial model does not require sponsors, so they do not offer chances for advertisement, so the mainstream media want to promote FIFA's football as "the best" instead. At this point, I will have to break it to FIFA's supporters:

Sorry? NOT sorry. They promote all-out-attack football because it fits into their corruption system. Do we seriously have to follow them? NO. These two images are just examples of what sees the light as far as FIFA's scandalous manners go. What doesn't see the light is FAR WORSE, I guarantee that. FIFA is directly responsible for all the bad things that happen in its own "football", such as staged matches (and entire competitions), staged draws, blind fanatism, tons of bribes coming and going as if nothing were wrong with them, threats, political games on the backs of simple people, one-sided "news" and so many other things one could only expect from a DICKTATORSHIP. None of these awful things happen in (or around) the proper, scientifically worked football of the Union's teams.

25/5/2019: I and my friends are not professional football players, but we do our best to follow suit the principles defined by the aforementioned scientific organisation. Today is a nice chance for us to play a match against another team similar to ours, to celebrate the 47th anniversary of the Union's first day of operation. We don't have access to their detailed scientific data, but we do know how to understand whether a team uses possession football or counterattacks, pressing or patient defending etc and we do also know how to use such tactics in our game. We can distinguish formations regardless of how many lines they may consist of, we can make efficient use of formations, we can change from one to another formation depending on what the match is asking for... Basically the difference is that we are slower than the Union's teams - still better than any male team.

I don't know yet what the starting lineups will be, but sure it will be a better match than anything one can see in FIFA's parody, albeit not as good as the matches played by the Union's teams.

Happy Birthday European Union of Professional Football!

Happy Birthday true football science!

Happy Birthday proper football!

For the end, although this is not a political blog, I want to ring a bell about the Euroelections. Avoid electing men, as much as possible. We don't need more Alabama moments.

How many lives does defensive football have?

(Όσοι δεν ξέρετε αγγλικά, ας προσέχατε.)

In the 1970s, Ajax were considered to have "killed defensive football", because of a 6-0 victory over Milan - guess where: in men's football. What Ajax did at the time was to simply bring back the same 2-3-5 formation that was being used by all teams until Hungary used a 2-4-4 in 1958, resulting in an "upset" 3-6 win against England, in Wembley. The first team to use three defenders was Herrera's Inter, somewhere in the mid 1960s. Then, the first time the world had the chance to see a back line of four or five players was in 1972, only two years after the "death of defensive football". Guess where: in women's professional football. More specifically, the 1972-73 season started with the 3-5-2 and the 3-6-1 as the most common formations (the 3-4-3 was never used...), but its end found several teams to have switched into more defensive formations (Atalanta went the furthest way, inventing the 5-4-1 in its original form and using it for all their last 13 matches of the season).

Since those times, we 've heard and read a lot about other "deaths of defensive football". But there is a difference that bugs me: defensive football "resurrects" even more quickly than back then. It often doesn't even "die" at all. Here is an example that happened today (I am posting it because I was part of it, so I know first hand and do not have to rely on third people's opinions).

This morning I was with my friends (all female), doing our training as usual, when some weird guy approached us and said "This is a men's sport, go back to your kitchens". We kept up our pace till we finished our training and then the woman who taught me football responded to his nonsense: "Do you have a team to prove your statement?". The guy said "Of course I do. We 're fans of Manchester City. But I guess you don't even know where Manchester is.", but she subtly warned him on how wrong he is: "A little bit to the east of Liverpool. For such big cities they 're very close." she said. But the guy... failed to get the warning. "You do well at geography, but your training does not have enough football in it. I am sure you fail a lot in actual matches." he told her, resulting in us laughing at him. "OK then, bring your team on and we 'll see who fails a lot." she answered after managing to stop laughing. This ended the conversation and he left, only to come back like two hours later with a bunch of guys in Manchester City kits. Judging from their kits, this should be their lineup list:

31: Ederson (GK)
4: Kompany
17: Kevin De Bruyne
17: Kevin De Bruyne
17: Kevin De Bruyne
17: Kevin De Bruyne
10: Sergio Aguero
10: Sergio Aguero
10: Sergio Aguero
10: Sergio Aguero
10: Sergio Aguero

We all instantly noticed something: nobody chose Fernandinho. So, the woman who taught me this wonderful sport said to that weird guy: "You 're missing something". His response though was "We 're missing nothing, we 'll enclose you in your area like Pep does to his opponents". We translated this as "We 'll pass the ball around as if we were winning 5-0, right from the start of the match" and were proved right before the match even started, as the weird guy demanded that they had the kickoff for the first half. The woman who taught me football responded "You can have it, it won't make much of a difference to us" and set us up in a 4-5-1 like Jose Mourinho probably would. "Their 1-4-5 is most likely to work on the same attacking terms as a 3-4-3, which means two players on their axis and one on their top, so we must be able to get a good grip on them with a 4-5-1. It is a formation we use a lot so I expect us to defend efficiently" she told us before we went to take positions. There you have it, a duel between "all defence" and "all attack". Judging by all those "deaths of defensive football", City's fans would be supposed to easily beat us, right?

Errr, nope. They did have the kickoff for the first half, we did wait for them in our own defending third, but as soon as they entered our defence area we won the ball thanks to a fine defensive job by our striker, who straight away passed the ball to the open area on the right. Our right back-half ran for the ball pretty much alone and easily found our striker, who had followed up the run and took the big chance to open the score. City fans-Mourinho girls 0-1. It was just the first minute, but we 're neither Barcelona nor Ajax. We know how to manage a lead. We slowed the match down as much as it was humanly possible and... won it 0-2. Somewhere around the 70th minute, the woman who taught me football subbed our striker out and passed a mid-defender in. The score was still 0-1 at the time, but with this substitution I think we permanently locked our win - the second goal just came because of us finding too much open space at the front. More precisely, it was our centre of defence to win the ball this time, as the men had started to hoof it. After just a couple of quick passes I was found alone in the open space, running with the ball. "Ederson" tried to block me in Neuer's manner so I dribbled past him and pulled a shot towards the unguarded target. This goal should have been a message to the guys, but they kept trying hoofs - which we easily cleared, so the match was properly dead. But as far as defensive football goes, I don't think we had any death. So, whenever you read "defensive football is dead", don't buy the fairy-tale the media are trying to sell. Defence is the base of football, it cannot die without football itself dying. It is just men doing it wrong, as always.

"Ο καλύτερος" έχει κάνει πέναλτι.

(Apologies to my non-Greek readers, as this post refers to Greece's cup final.)

Είχα γράψει σε κείμενο πριν τον τελικό κυπέλλου Ελλάδος που διεξήχθη το Σάββατο 11/5/2019: "100% άδικος ο τελικός πριν καν αρχίσει". Τελικά ήταν άδικος και αφότου άρχισε. "Ο καλύτερος" ΠΑΟΚ έχει κάνει ξεκάθαρο πέναλτι (χέρι του Κάνιας, το είδε ο διαιτητής στο VAR και προφανώς επικαλέστηκε πως "ήταν ακούσιο", αν και με την κίνηση που κάνει το χέρι του Ισπανού χαφ είναι ξεκάθαρο ότι έχει πρόθεση να επηρεάσει τη μπάλα με το χέρι, συνεπώς είναι πέναλτι). Κανένας δεν είναι βέβαια σε θέση να προβλέψει τι θ' ακολουθούσε αν το πέναλτι δινόταν και η ΑΕΚ ισοφάριζε σε 1-1. Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι ο "Τσάρλυ" καταπίνει τελείως τη φάση και ουσιαστικά μας λέει ότι έτσι κι αλλιώς θα το έπαιρνε ο ΠΑΟΚ. Ίσως επειδή ήξερε ότι ήθελαν να του το δώσουν μπας και τραβηχτεί η προσοχή μακριά από το Μακεδονικό θέμα. Δεν θα κάνω βέβαια περαιτέρω σχόλια για το Μακεδονικό, αφού το παρόν ιστολόγιο δεν είναι πολιτικό, αλλά πάντα επιτρέπεται να κάνω αναφορά σε πιθανά αίτια για οτιδήποτε σχετίζεται άμεσα με το ποδόσφαιρο και τη δημόσια εικόνα αυτού. Στα προηγούμενα κείμενα μάλιστα απέφυγα τελείως να κάνω αναφορά στο Μακεδονικό, γιατί εκτός του εν λόγω θέματος ισχύουν και άλλα, πιο σίγουρα αίτια για τους τίτλους που χαρίστηκαν στον ΠΑΟΚ τα τελευταία τρία χρόνια. Το Μακεδονικό είναι απλώς πιθανό αίτιο γι' αυτό το χάλι που είδαμε.

Είναι και κάτι άλλο που πρέπει να επισημάνω. Όσο κι αν ο "Τσάρλυ" γράφει ότι ο ΠΑΟΚ πήρε τους τέσσερις από τους έξι τίτλους που διεκδίκησε αυτή την τριετία, το νούμερο που ισχύει είναι τέσσερις στους έντεκα. Εκτός αν ξαφνικά το Τσάμπιονς Λιγκ και το Γιουρόπα Λιγκ δεν είναι τίτλοι.

Περισσότερο δίκιο (αν και πάλι όχι απόλυτο) έχει ο Θέμης Καίσαρης αναφορικά μ' αυτό τον τελικό: ήταν του τόσο-όσο. Όχι όμως γιατί "δε χρειαζόταν παραπάνω". Δεν θα ισχυριστώ πως είναι ομαδάρα η ΑΕΚ, ίσα ίσα, αλλά όχι ότι κι ο ΠΑΟΚ ήταν καλύτερος. Συνολικά ο τελικός ήταν κάκιστος και δεν χρειαζόταν κάποιο κραυγαλέο λάθος σαν το πέναλτι που δεν δόθηκε στην ΑΕΚ για να... δικαιώσει την απόφαση που ο "Τσάρλυ" κατακρίνει, δηλαδή τη διεξαγωγή του χωρίς κόσμο. Ξέρεις κάτι, φίλε "Τσάρλυ"; Στο ότι "κάναμε την αρρώστια καθεστώς" φταις κι εσύ. Πώς να σε απαλλάξω δηλαδή από την εν λόγω ευθύνη όταν καταπίνεις κραυγαλέα λάθη όπως το ανύπαρκτο πέναλτι που πήρε ο ΠΑΟΚ με τον Αστέρα στην Τούμπα, την τάπα του Βιεϊρίνια στη Λαμία, ένα σωρό γκολ-οφσάιντ και πολλές ακόμη φάσεις που "ο καλύτερος" δεν την έβγαζε καθαρή χωρίς εύνοια; Αυτό που κάνεις είναι το ίδιο μ' αυτό που έκαναν οι δημοσιογράφοι του Ολυμπιακού όταν τους τίτλους τους έπαιρνε με αντίστοιχο τρόπο ο... Ολυμπιακός. Κι έβγαινε στην Ευρώπη κι έτρωγε σε κάθε ματς εφτάρα. Να τα χέσω τέτοια "χρυσά χρόνια" μαλάκα μου, δεν έχουν απολύτως καμία αξία.

Όσο για το "έρχονται κι άλλα" που γράφεις στο τέλος, είναι ακόμα νωρίς για να είναι ξεκάθαρο σε τι ακριβώς αναφέρεται. Δεν ξέρουμε τι ομάδα θα έχει ο ΠΑΟΚ και ο κάθε ΠΑΟΚ, όταν η απερχόμενη σεζόν έχει μόλις τελειώσει και μεσολαβούν δυο-τρεις μήνες μέχρι την εκκίνηση της επόμενης. Κάτι ύπουλο κρύβεται πίσω απ' τη βεβαιότητα που εμφανίζεις για τον ΠΑΟΚ. Κάτι εξωαγωνιστικό.

Κλείνοντας, θέλω να κάνω μια επισήμανση. Έχω παρατηρήσει εδώ και καιρό ότι επαναλαμβάνομαι σε ό,τι αφορά την κριτική που κάνω στο τηλεοπτικό ποδόσφαιρο. Τα ίδια συμβαίνουν, άρα πώς να σχολιάσω σαν να συνέβαινε κάτι άλλο; Θεωρώ λοιπόν ότι έχω φτιάξει μια βάση κριτικής ικανή να... έχει σχολιάσει από πριν τα κακώς κείμενα που θα γίνονται μέχρι να καταρρεύσει η ΦΙΦΑ. Συνεπώς αποφασίζω να σταματήσω ν' ασχολούμαι με το τηλεοπτικό ποδόσφαιρο, αν και κάποια στιγμή είχα γράψει ότι ίσως περίμενα να δω πώς θα ξεκινούσε η σεζόν 2019-20. Αυτή η απόφαση εξυπηρετεί κι έναν άλλο στόχο. Επειδή τα περισσότερα άρθρα μου αποτελούνται κυρίως από κριτική στα κακώς κείμενα του προϊόντος της ΦΙΦΑ, μπορεί κάποιοι να με θεωρούν απλά γκρινιάρα. Έχω ποστάρει και άρθρα που διαψεύδουν αυτούς τους κάποιους, αλλά θεωρώ πως είναι λίγα, συνεπώς αυτό εδώ είναι το τελευταίο άρθρο που ποστάρω σχετικά με το προϊόν της ΦΙΦΑ. Από το επόμενο άρθρο, το θέμα συζήτησης θα είναι το κανονικό ποδόσφαιρο, που δε με κάνει να "γκρινιάζω". Όταν θα έχω χρόνο θα τα ξαναπούμε.

Στο Γιουρόπα, πέρασαν τα φαβορί.

(Apologies to my non-Greek readers, as this post is partly a response to a specific greek article.)

Μετά τον πανικό που έγινε στα ΜΜΕ με τις ανατροπές που υπέστησαν η Μπαρσελόνα και ο Άγιαξ, στο Γιουρόπα Λιγκ της ΟΥΕΦΑ είδαμε πιο φυσιολογικά πράγματα να συμβαίνουν, καθώς πέρασαν τα φαβορί, χωρίς να προσφέρουν κάποια τρελή ιστορία, αν και βρέθηκαν στον πρώτο αγώνα τους να χάνουν με 1-0. Όσο κι αν το πρώτο γκολ της Βαλένθια στη ρεβάνς με την Άρσεναλ έδωσε μια ελπίδα στα ΜΜΕ για νέα "επική" ανατροπή, όσο κι αν οι παίκτες του Έμερι δεν έκαναν σωστή είσοδο στον αγώνα, σύντομα ήρθε το 1-1 να τελειώσει την πρόκριση από πολύ νωρίς. Η Άρσεναλ είχε φέρει πια τη σειρά εκεί που ήθελε και με το επόμενο γκολ της απλά επισημοποίησε και στον πλέον αναίσθητο ότι "Ξέρεις κάτι, περάσαμε, δεν είμαστε ούτε Μπαρσελόνα ούτε Άγιαξ, να την ξεχάσεις την Άρσεναλ του Βενγκέρ, εμείς ξέρουμε να κρατήσουμε ένα προβάδισμα". Στη συνέχεια ισοφαρίστηκε, αλλά είχε τελειώσει η πρόκριση, ήταν πια πολύ αργά για ν' αλλάξει οτιδήποτε, εξ ου και το τελικό 2-4. Ηλίθιο σκορ, αλλά όταν η πρόκριση τελειώνει τόσο νωρίς υπάρχει και το ενδεχόμενο της χαλάρωσης και για τις δύο ομάδες. Αν ο αγώνας έμενε στο 1-0 μέχρι τουλάχιστον το 80', πιθανότατα θα τελείωνε 1-1.

Και πάμε στην Τσέλσι, που προηγήθηκε και ισοφαρίστηκε. Με 8-4 ευκαιρίες στην κανονική διάρκεια θα μπορούσε άνετα να έχει πετύχει δυο-τρία γκολ και να έχει περάσει χωρίς επιπλέον διαδικασίες, θα μπορούσε όμως επίσης αν στεκόταν λίγο πιο άτυχη ν' αποκλειστεί. Δεν βγήκε σε αρκετά καλό βαθμό το πλάνο του Σάρι κατά τη διάρκεια των 90 λεπτών, αλλά στην παράταση η Τσέλσι βελτιώθηκε και με 2-0 επιμέρους ευκαιρίες ήταν αδύνατο να δεχθεί το μοιραίο γι' αυτήν γκολ και να μείνει εκτός. Σε αυτό το ζευγάρι, τελικά τα πέναλτι απέδωσαν δικαιοσύνη. Όταν στους δύο αγώνες συν την παράταση έχεις φτιάξει συνολικά 20 ευκαιρίες κι έχεις δεχθεί μόνο 5, προφανώς και δικαιούσαι την πρόκριση...

Κι ερχόμαστε τώρα στο συγκεκριμένο ελληνικό άρθρο που θα σχολιάσω. Γράφτηκε από τον Θέμη Καίσαρη και αναφέρεται στην κουβέντα περί λούζερ. Έχει δίκιο σε κάποια πράγματα ο Θέμης, αλλά πολλές φορές και ο ίδιος χτίζει τις "αναλύσεις" του αποκλειστικά πάνω στο αποτέλεσμα, αγνοώντας την αγωνιστική εικόνα όταν αυτή δεν τον βολεύει. Πρακτικά δηλαδή αποκαλεί και τον ίδιο του τον εαυτό λούζερ, έστω κι αν προσπαθεί να μην το παραδεχθεί. Επίσης, συμπαθητική ομάδα δεν είναι απαραίτητα αυτή που δεν παίρνει τίτλους. Είναι αυτή που δεν κλέβει. Ο ΠΑΟΚ το 2017-18 δεν πήρε το πρωτάθλημα, όμως με τη συμπεριφορά του κουμπούρη του Σαββίδη και την εύνοια που είχε έγινε πάρα πολύ αντιπαθής. Βασίζεις την επιβολή σου σε όπλο; Είσαι ανεπαρκής. Βασίζεις τις νίκες σου σε αθέμιτες εύνοιες; Είσαι λούζερ. Αυτοί οι δύο κανόνες είναι απόλυτοι και το θέμα λήγει εδώ.

Τέλος, ένα γενικότερο σχόλιο για τη σεζόν 2018-19, που αφορά όμως τον ελληνικό χώρο. Όλη αυτή η φασαρία για το αήττητο πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ γίνεται για να καλύψει τις ήττες που αυτός έχει στις άλλες διοργανώσεις, όπως βέβαια και τις πολλές παρ' ολίγον ήττες του... ασχέτως διοργάνωσης. Λέω λοιπόν να θυμηθούμε λίγο τις ήττες (γιατί αν περάσουμε και στις παρ' ολίγον θα φάμε τη μέρα μας):

ΠΑΟΚ-Μπενφίκα 1-4, ενώ προηγήθηκε και τον βόλευε και το 0-0
ΠΑΟΚ-Τσέλσι 0-1, σε αγώνα που η Τσέλσι δεν τα έδωσε όλα
ΠΑΟΚ-Βίντι 0-2, ενώ ο "Τσάρλυ" είχε γράψει "Μετά την Τσέλσι είμαστε εμείς"...
Βίντι-ΠΑΟΚ 1-0, αποτέλεσμα που ανάγκασε τον ελληνικό τύπο να λέει για "θυσία της Ευρώπης"...
Τσέλσι-ΠΑΟΚ 4-0, σε αγώνα που η Τσέλσι δεν τα έδωσε όλα
ΠΑΟΚ-ΜΠΑΤΕ 1-3, δεχόμενος αστείο γκολ για το 0-1, αν κι έχει "την καλύτερη άμυνα"...
Παναχαϊκή-ΠΑΟΚ 2-1, από ομάδα Β' εθνικής έχασε "η καλύτερη άμυνα"
Πανιώνιος-ΠΑΟΚ 2-1, ήττα που παραλίγο να μετουσιωθεί σε αποκλεισμό από το κύπελλο

Τη στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο, εκκρεμεί ο τελικός κυπέλλου με την ΑΕΚ. Δεν είναι απίθανο ο Χιμένεθ να εκθέσει την ανυπαρξία του Λουτσέσκου - αν κι επιμένω ότι κανένα αποτέλεσμα δεν είναι σίγουρο από πριν, ακόμα κι αν το ματς είναι στημένο μπορεί να ξεφύγει. Στο κάτω κάτω ακόμα κι αν το πάρει ο ΠΑΟΚ το κύπελλο, δεν πιστεύω ότι θα επιχειρήσει να φτιάξει σοβαρή ομάδα για να κάνει κάτι αξιόλογο στο Τσάμπιονς Λιγκ της ΟΥΕΦΑ, στα προκριματικά του οποίου θα συμμετάσχει. Εάν όντως ο στόχος του ΠΑΟΚ είναι αυτός που λέγεται, δηλαδή να πάρει σερί πρωταθλήματα, μακράν το πιο πιθανό σενάριο είναι να προσπαθήσει να κάνει πιο... εμπορική την ομάδα του για να συνεχίσει να παίρνει τα σφυρίγματα (και τα... μη σφυρίγματα, όπως η τάπα του Βιεϊρίνια στη Λαμία, την οποία θα σας χτυπάω για όσο το κρίνω σκόπιμο). Το ελληνικό πρωτάθλημα ευνοείται αρκετά από τη διαιτησία στους ευρωπαϊκούς αγώνες και παρ' όλα αυτά δυσκολεύεται να πάρει βαθμούς επειδή από τη μία έχει να τα βάλει με εμπορικές ομάδες που ξεπερνούν τις δικές μας σε εμπορικότητα και από την άλλη έχει τεράστιο έλλειμμα επιπέδου συγκριτικά με τις ομάδες που όντως είναι αναμφισβήτητα καλύτερες. Αν ο ΠΑΟΚ χαλάσει τα εξωφρενικά λεφτά που απαιτούνται για να γίνει τόσο εμπορικός όσο οι ομάδες της εμπορικής πλευράς, θα έχει ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη εύνοια και χειρότερη αγωνιστική εικόνα. Αν αντίθετα επιλέξει το δρόμο του σοβαρού πλάνου (δύσκολο με το υπάρχον ρόστερ, αλλά αν γίνουν οι σωστές αντικαταστάσεις είναι εφικτό) θα χάσει μεν τουλάχιστον ένα μέρος της εύνοιας, αλλά στον αγωνιστικό τομέα θα είναι καλύτερος και δεν είναι απίθανο με τον τρόπο αυτό να βγει κερδισμένος στη σούμα. Γιατί; Γιατί μια ομάδα με σοβαρό πλάνο μπορεί να εκμεταλλευτεί αμυντικές αδυναμίες όπως αυτές της Μπενφίκα χωρίς να χρειάζεται να έχει τίποτα τρελά επιθετικά προσόντα. Η επίθεση είναι το εύκολο, ειδικά όταν η αντίπαλη ομάδα δεν ξέρει καθόλου άμυνα. Θα σε αδικήσει μια, δυο, τρεις η διαιτησία, κάποια φάση θα σου την αφήσει και θα τη βάλεις - αλλιώς θα ξεσπάσει σκάνδαλο που δεν θα μαζεύεται, εκτός αν πέραν της διαιτητικής κόντρας έχεις και ατυχία... Επειδή όμως κανείς δε μπορεί να προβλέψει ποιος θα είναι τυχερός και ποιος όχι, καλό είναι να έχεις ένα σοβαρό πλάνο, που τουλάχιστον να περιορίζει το ρυθμό του αντιπάλου (ασχέτως αν περιορίζει το ρυθμό του αγώνα), ώστε ασχέτως τύχης να είναι περιορισμένες οι πιθανότητες να φας γκολ. Σιγά δηλαδή το μπερδεμένο θέμα που δε μπορείτε να καταλάβετε μερικοί... Το ποδόσφαιρο είναι απλό: κλείνεις χώρο, κερδίζεις μπάλα, έχεις ευκαιρία να επιτεθείς. Δεν κλείνεις χώρο, δέχεσαι επιθέσεις και νομοτελειακά το τρως το γκολάκι. Τόσο απλά μπορείς να επιλέξεις αν θα είσαι γουίνερ ή λούζερ. Ο ΠΑΟΚ του Σαββίδη και του Λουτσέσκου επέλεξε να είναι λούζερ και γι' αυτό είναι αντιπαθής, όχι γιατί πήρε την πρώτη θέση σ' ένα πρωτάθλημα της πλάκας. Ο ΠΑΟΚ του Σάντος που οι "ειδήμονες" βαφτίσατε λούζερ, φυσικά και ήταν γουίνερ. Τουλάχιστον σε σύγκριση με το μέσο όρο των ομάδων της τηλεόρασης...

Μην Παίζετε Ελεεινές Ομάδες Στοίχημα. ΜΠΕΟΣ.

(Apologies to my non-Greek readers. This post does have to do with yet another match outside of the narrow limits of greek football, but it is a response to a specific greek article.)

Έγραψα έγκαιρα, μετά το 0-1 του Άγιαξ στο Λονδίνο με την Τότεναμ, ότι ο Άγιαξ έχει ένα πονηρό σκορ να διαχειριστεί και δεν εμπνέει σιγουριά ότι μπορεί να το πετύχει. Κι έρχεται τώρα ο "Τσάρλυ" και μας λέει ότι "το ποδόσφαιρο έχει πάει στην επιθετικότητα", "γίνεται επιστημονική δουλειά στην επιθετική ανάπτυξη" και "δεν υπάρχει χώρος για άμυνα". Να με συμπαθάς φίλτατε "Τσάρλυ", όμως εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι οι ποδοσφαιριστές στο τηλεοπτικό ποδόσφαιρο έχουν αντικατασταθεί από απλούς χειριστές της μπάλας. Οι όποιες κινήσεις χωρίς μπάλα είναι σχεδόν πάντα με μοναδικό σκεπτικό την επίθεση και η όποια αμυντική διαδικασία είτε γίνεται όπως-όπως είτε δε γίνεται καν. Δε σου φταίει όμως το ποδόσφαιρο αυτό καθαυτό για την εν λόγω εικόνα. Οι προβαλλόμενες ομάδες το παρουσιάζουν έτσι, με την αφελή τακτική τους συμπεριφορά. Το ποδόσφαιρο παίζεται σε πολύ χώρο και με μία μόνο μπάλα ενεργή στη φάση, συνεπώς για να επιτεθείς πρέπει να έχεις αυτή την ενεργή μπάλα και για να την έχεις πρέπει να υπάρχει κάποιος τρόπος να... την κερδίσεις απ' τον αντίπαλο. Το νόημα του αμυντικού ποδοσφαίρου είναι ακριβώς αυτό, δηλαδή να περιορίσει την επίθεση της άλλης ομάδας και να δώσει περισσότερες ευκαιρίες ανάπτυξης στην ομάδα που το εφαρμόζει. Η ομάδα που με τον τρόπο αυτό παράγει ευκαιρίες ανάπτυξης ΔΕΝ είναι επιθετική. Δε χρειάζεται άλλωστε, αφού απορροφά αποτελεσματικά τα όσα κάνει η αντίπαλη ομάδα με τη μπάλα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ακριβώς αυτό λοιπόν είναι που επιχείρησε να κάνει ο Άγιαξ, αποδεικνύοντας τελικά ότι ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ πώς να το κάνει και επιβεβαιώνοντας αυτό που εγκαίρως έγραψα, ότι δηλαδή δεν εμπνέει σιγουριά ως προς το αν μπορεί να το υπερασπιστεί επιτυχώς. Εδώ έφτασε (άδικα αλλά έφτασε) να προηγηθεί με επιμέρους σκορ 2-0 στο πρώτο ημίχρονο της ρεβάνς, κι όμως έφαγε τα γκολ που τον οδήγησαν σε αποκλεισμό. Εσένα η γραμμή σου είναι ότι τα έβαλε η Τότεναμ, αλλά το σωστό είναι ότι τα έφαγε ο Άγιαξ - η διαφορά μεταξύ των δύο διατυπώσεων είναι πολύ μεγαλύτερη απ' όσο ενδέχεται κάποιοι να νομίζουν. Δεν έγιναν ποτέ "υπεράνθρωποι" οι παίκτες της Τότεναμ. Περισσότερο δικαιολογείται να πει κανείς ότι αυτοί του Άγιαξ έγιναν υπάνθρωποι στο δεύτερο ημίχρονο της ρεβάνς. Η Τότεναμ δεν έκανε παρά μόνο το απλό: εκμεταλλεύτηκε την ασχετοσύνη του Άγιαξ με το αμυντικό κομμάτι, και μάλιστα χωρίς η ίδια να πιάσει καμιά τρομερή απόδοση, αλλά... το εισιτήριο πήγε εκεί που δεν ήταν και τόσο άδικο να πάει. Δεν ξέρω αν το θυμάσαι, αλλά και ο Ολυμπιακός των στημένων τίτλων είχε για πολλά χρόνια την "κατάρα των τελευταίων λεπτών". Ομάδα άσχετη από άμυνα, ακριβώς όπως κι ο φετινός Άγιαξ. Το ότι δεν ξέρουν άμυνα οι ομάδες της τηλεόρασης δεν σημαίνει κιόλας ότι το ίδιο το ποδόσφαιρο δεν είναι σε θέση να επιβραβεύσει αμυντικές τακτικές. Τις επιβραβεύει, αρκεί μόνο να εφαρμόζονται σωστά από τα κατάλληλα προετοιμασμένα άτομα. Επειδή όμως το "ποδόσφαιρο" της ΦΙΦΑ και των παρακλαδιών της δεν προσφέρει τέτοια παραδείγματα, θα πάρω παραδείγματα από ένα άλλο, πολύ πιο σοβαρό και οργανωμένο ποδόσφαιρο, αυτό των επαγγελματιών γυναικών. Από τις 13 Απριλίου μέχρι και τις 5 Μαΐου 2019 παίχτηκαν τρεις διπλές νοκ άουτ φάσεις για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου εθνικών ομάδων. Τα παραδείγματα που ακολουθούν είναι από την ευρωπαϊκή ζώνη. Αρχίζουμε από τον πρώτο γύρο, να δούμε πόσες ομάδες είχαν προβάδισμα από τον πρώτο αγώνα και τι έκαναν τελικά:

Περίπτωση 1η: Αρμενία-Λετονία 0-1. Τι έγινε στη ρεβάνς; Λετονία-Αρμενία 0-0, με ευκαιρίες 2-0.
Περίπτωση 2η: Ανδόρα-Ιρλανδία 1-1. Τι έγινε στη ρεβάνς; Ιρλανδία-Ανδόρα 1-0, με ευκαιρίες 2-0.
Περίπτωση 3η: Αυστρία-Φερόες 0-2. Τι έγινε στη ρεβάνς; Φερόες-Αυστρία 2-0, με ευκαιρίες 4-0.
Περίπτωση 4η: Ολλανδία-Μολδαβία 0-1. Στη ρεβάνς; Μολδαβία-Ολλανδία 2-0, με ευκαιρίες 3-0.
Περίπτωση 5η: Ελβετία-Κόσοβο 0-2. Στη ρεβάνς; Κόσοβο-Ελβετία 0-0, με ευκαιρίες 1-0.
Περίπτωση 6η: Βέλγιο-Εσθονία 0-1. Στη ρεβάνς; Εσθονία-Βέλγιο 0-0, με ευκαιρίες 0-0.
Περίπτωση 7η: Γερμανία-Γαλλία 1-4. Στη ρεβάνς; Γαλλία-Γερμανία 2-0, με ευκαιρίες 5-1.
Περίπτωση 8η: Ισπανία-Τσεχία 0-2. Στη ρεβάνς; Τσεχία-Ισπανία 4-0, με ευκαιρίες 7-0.

Συνολικά οι οκτώ ομάδες που κάτι είχαν να υπερασπιστούν στη ρεβάνς, δέχθηκαν... μία ευκαιρία, ενώ έφτιαξαν 24. Και μιλάμε για τον πρώτο γύρο, όπου συμμετέχουν οι χώρες με θέσεις από τη 17η ως την 48η (τελευταία). Αφού λοιπόν σημειώσω ότι στα υπόλοιπα 8 ζευγάρια του πρώτου γύρου οι πρώτες αναμετρήσεις έληξαν 0-0, περνάμε στον δεύτερο γύρο, από τον οποίο ξεκινούν οι χώρες με θέσεις από την 1η ως τη 16η:

Περίπτωση 1η: Γαλλία-Ουκρανία 0-2. Τι έγινε στη ρεβάνς; Ουκρανία-Γαλλία 2-0, με ευκαιρίες 5-0.
Περίπτωση 2η: Εσθονία-Κροατία 0-1. Τι έγινε στη ρεβάνς; Κροατία-Εσθονία 1-0, με ευκαιρίες 3-0.

Στα υπόλοιπα 14 ζευγάρια ο πρώτος αγώνας τελείωσε 0-0, με 11 απ' αυτά να πηγαίνουν παράταση και 6 στα πέναλτι. Αντίστοιχα στον πρώτο γύρο είχαμε 6 παρατάσεις, με 3 απ' αυτές να οδηγούν στα πέναλτι. Όλα αυτά ενώ το εκτός έδρας γκολ ισχύει κανονικά, όπως στο τηλεοπτικό ποδόσφαιρο. Να πάμε λοιπόν και στον τρίτο γύρο, που έκρινε τα 8 ευρωπαϊκά εισιτήρια για το Παγκόσμιο:

Περίπτωση 1η: Λετονία-Σερβία 0-1. Τι έγινε στη ρεβάνς; Σερβία-Λετονία 1-0, με ευκαιρίες 2-0.
Περίπτωση 2η: Λευκορωσία-Μαυροβούνιο 1-0. Στη ρεβάνς; Μαυροβούνιο-Λευκορωσία 0-0, με τις ευκαιρίες στο 0-2 παρακαλώ.

Στα άλλα 6 ζευγάρια ο πρώτος αγώνας έληξε 0-0, με τέσσερα απ' αυτά να οδηγούνται σε παράταση και τρία εξ αυτών να χρειάζονται και τη διαδικασία των πέναλτι.

Συνολικά λοιπόν στους τρεις γύρους, οι ομάδες που απέκτησαν προβάδισμα στον πρώτο αγώνα του εκάστοτε γύρου, στην αντίστοιχη ρεβάνς είχαν 36 ευκαιρίες να σκοράρουν και... μία να δεχθούν ένα γκολ που θα "επιβεβαίωνε" κατά κάποιο τρόπο τη θεωρία που παρουσιάζει ο "Τσάρλυ". Ας μη μείνω μόνο στις εθνικές όμως, θα σας παρουσιάσω και τι έγινε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, αρχίζοντας και πάλι από τον πρώτο γύρο:

Χαρντ (Αυστρία)-Β71 (Φερόες) 0-1. Στη ρεβάνς η Β71 κέρδισε 2-0, με ευκαιρίες 4-0.
Σνικ (Ολλανδία)-Ντιναμό Κισινάου (Μολδαβία) 0-2. Στη ρεβάνς η Ντιναμό κέρδισε 2-0, παίρνοντας και τη μάχη των ευκαιριών με 3-0.
Λανέλι (Ουαλία)-Κρίβα Παλάνκα (Σκόπια) 0-1. Στη ρεβάνς η Κρίβα θριάμβευσε με 3-0, με ευκαιρίες 11-0!
Bitsh (Ελβετία)-Ντρίτα (Κόσοβο) 0-1. Στη ρεβάνς η Ντρίτα έχασε 0-1 με τις ευκαιρίες στο... 1-1, το κράτησε στην παράταση (με τις ευκαιρίες να παραμένουν στο 1-1) και πέρασε στα πέναλτι με 2-0.
Στουτγάρδη (Γερμανία)-Ζαν ντ' Αρκ Λωραίνης (Γαλλία) 0-2. Στη ρεβάνς η Λωραίνη κέρδισε 4-0, με τις ευκαιρίες στο εκκωφαντικό 15-0!
Γέιδα (Ισπανία)-Ζλιν (Τσεχία) 0-1. Στη ρεβάνς η Ζλιν κράτησε το 0-0, κερδίζοντας μάλιστα τη μάχη των ευκαιριών με 2-0.

Δηλαδή όλη μαζί η εξάδα που εξετάζουμε δέχθηκε μία ευκαιρία, που έτυχε να γίνει γκολ και να πάει το ματς σε παράταση. Ένα γκολ που έστω και μέσω των πέναλτι αποδείχθηκε μάλλον ανώδυνο. Στα άλλα 6 ζευγάρια ο πρώτος αγώνας ήταν 0-0. Από αυτά τα 6 ζευγάρια λοιπόν τα πέντε οδηγήθηκαν σε παράταση. Από αυτά τα πέντε σκληρά ζευγάρια, τρία έφτασαν και στα πέναλτι για να κριθούν. Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι στο Πρωταθλητριών 2018-19 για τις επαγγελματίες γυναίκες συμμετείχαν 44 χώρες. Η Ανδόρα, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και το Λουξεμβούργο προστέθηκαν στη λίστα το καλοκαίρι του 2018 και θα συμμετάσχουν στις διασυλλογικές διοργανώσεις της σεζόν 2019-20, αφού πλέον έχουν εγκεκριμένο πρωτάθλημα στην πρώτη κατηγορία. Ελλάδα, Κύπρος και Λιχτενστάιν δεν έχουν καν επαγγελματικές γυναικείες ομάδες προς το παρόν. Συγκεκριμένα μάλιστα η Ελλάδα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ. Η Σαουδική Αραβία της Ευρώπης είμαστε. Ντροπή μας.

Περνάμε τώρα στον δεύτερο γύρο. Είναι η φάση των 32 και, ω ναι, είναι διπλό νοκ άουτ:

Βιτοριόζα (Μάλτα)-Βοϊβοντίνα (Σερβία) 0-1. Στη ρεβάνς η Βοϊβοντίνα... μάλλον κόλλησε στο 0-0, με τις ευκαιρίες στο 4-0 υπέρ της.
Γάνδη (Βέλγιο)-Γιουβέντους (Ιταλία) 0-1. Στη ρεβάνς η Γιουβέντους κέρδισε 2-0, με ευκαιρίες 4-0. (Σημείωση: η γυναικεία επαγγελματική Γιουβέντους δεν έχει διοικητικά καμία σχέση με κάποια από τις ομώνυμες ομάδες που υπάγονται στη ΦΙΦΑ. Νομικά δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα με την εν λόγω συνωνυμία, καθώς οι γυναικείες επαγγελματικές ομάδες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ. Τα χρήματα που εισπράττει κάθε τέτοια ομάδα από τα εισιτήριά της καταλήγουν σε μια κεντρική διαχείριση που δεν ελέγχεται από κάποια ομάδα. Η κεντρική αυτή διαχείριση πληρώνει όλα τα λειτουργικά έξοδα κάθε ομάδας, πληρώνει και τα δικά της λειτουργικά έξοδα και τα χρήματα που απομένουν τα ρίχνει στην έρευνα και ανάπτυξη πάνω στο σπορ αυτό καθαυτό. Ουτοπία; Κι όμως όχι. Με ένα σοβαρό οικονομικό μοντέλο που δεν έχει ανάγκη από χορηγούς, όλα είναι εφικτά.)
Σουντούβα (Λιθουανία)-Βοϊάκοβατς (Κροατία) 0-1. Η ρεβάνς έληξε 0-0, με ευκαιρίες 2-0 υπέρ των πρωταθλητριών Κροατίας.
Τίρανα (Αλβανία)-Τιφλίδα (Γεωργία) 1-0. Η ρεβάνς έληξε 0-0, με τις ευκαιρίες επίσης στο 0-0.
Μαντόνα (Λετονία)-Κόσμος (Σαν Μαρίνο) 1-0. Στη ρεβάνς οι Λετονές έχασαν 1-0 με τις ευκαιρίες στο 2-0, αλλά στην παράταση είχαν δοκάρι (οι συνολικές ευκαιρίες έκλεισαν στο 2-1) και πέρασαν με 0-2 στα πέναλτι. Έστω κι έτσι, δεν έγινε ανατροπή των δεδομένων του πρώτου αγώνα.

Εδώ εξετάσαμε πέντε ομάδες, που συνολικά δέχθηκαν δύο ευκαιρίες, με τη μία να γίνεται γκολ και να οδηγεί σε παράταση, όχι όμως και σε ανατροπή δεδομένων. Στα υπόλοιπα 11 ζευγάρια αυτής της φάσης ο πρώτος αγώνας έληξε 0-0. Μόλις τρία από αυτά πήγαν στην παράταση και μόνο ένα έφτασε μέχρι τα πέναλτι, γεγονός που έφερε μεγάλο προβληματισμό στην κεντρική διαχείριση, παρ' όλο που κανένα από τα 8 "όχι αρκετά σκληρά" ζευγάρια δεν ξέφυγε από το ψυχολογικό όριο των συνολικά 5 ευκαιριών για γκολ στη ρεβάνς και μόνο ένα τελείωσε με πάνω από ένα γκολ (Ζενίτ-Ντρίτα 2-0). Οι έρευνες που έγιναν έδειξαν κάποιες μικρές αλλά κρίσιμες αποκλίσεις απόδοσης, η ανησυχητική αυτή συγκυρία θεωρήθηκε τυχαία και όντως στη φάση των 16 προέκυψε μια άλφα βελτίωση:

Μαντόνα (Λετονία)-Γιουβέντους (Ιταλία) 0-1. Η ρεβάνς έληξε 0-0, με τις ευκαιρίες επίσης στο 0-0.
Ρέικιαβικ (Ισλανδία)-Ζενίτ (Ρωσία) 1-0. Στη ρεβάνς οι Ρωσίδες κέρδισαν την κανονική διάρκεια 1-0 (με ευκαιρίες 2-0) και ολοκλήρωσαν την ανατροπή στην παράταση κάνοντας το 2-0 στο σκορ του αγώνα και το 3-0 στις ευκαιρίες, με τις Ισλανδές πάντως να έχουν μια καλή τελική προς το τέλος, η οποία σταμάτησε στα στιβαρά χέρια της Ρωσίδας γκολκίπερ. Συνολικές ευκαιρίες στη ρεβάνς: 3-1. Κανονικά αυτό θ' αποτελούσε λόγο ανησυχίας, αλλά είναι γνωστή εδώ και χρόνια η απόκλιση που εμφανίζει η Ζενίτ μεταξύ των αγώνων της εντός κι εκτός Ρωσίας. Οι Ισλανδές μάλιστα αντιστάθηκαν καλά, άλλες ομάδες έχουν διασυρθεί πολύ πιο εμφατικά εκεί μέσα. Όταν υπήρχε ακόμα η Σοβιετική Ένωση, βγήκε μια φορά στο Πρωταθλητριών η Ζενίτ, έπαιξε με το Μόναχο, ο πρώτος αγώνας έγινε στη Γερμανία και τελείωσε 0-1 (μοναδικό μέχρι και σήμερα γκολ εκτός Ρωσίας για το σύνολο των επαγγελματικών γυναικείων ομάδων της χώρας...), οι ευκαιρίες ήταν 2-1 υπέρ του Μονάχου, πήγαν οι Γερμανίδες δύο εβδομάδες αργότερα στη Ρωσία για τη ρεβάνς και... φορτώθηκαν με εφτά γκολ σε έναν αγώνα που τελείωσε με 21-0 ευκαιρίες υπέρ της Ζενίτ. Τότε μάλιστα οι δύο ομάδες κλήθηκαν σε απολογία για την αφύσικη διαφορά των δύο αγώνων ως προς την αγωνιστική εικόνα, αποδείχθηκε όμως ότι δεν ήξεραν τι έφταιγε και δεν τους επιβλήθηκε κάποια ποινή (σημειώνεται πως οι αρχικές ενδεκάδες των δύο ομάδων ήταν... πανομοιότυπες από τον ένα αγώνα στον άλλο). Αργότερα, με την εντυπωσιακή συνέπεια της Ζενίτ στο να αποδίδει πολύ καλύτερα στη Ρωσία απ' όσο εκτός, δέχθηκε η κεντρική διαχείριση ότι πρόκειται για κάτι αυθόρμητο, αν και για τη διασφάλιση της ποιότητας των αγώνων η παρακολούθηση του φαινομένου δεν σταματά.
Μπελσίνα (Λευκορωσία)-Μλάντοστ (Μαυροβούνιο) 1-0. Η ρεβάνς έληξε 0-0, με ευκαιρίες 0-1 υπέρ της Μπελσίνα, δηλαδή της ομάδας που είχε προβάδισμα στη σειρά...

Άρα... μία στις τρεις έγινε ανατροπή σ' αυτή τη φάση. Συνολικά στις τρεις φάσεις βέβαια το νούμερο πέφτει αρκετά: μία στις δεκατέσσερις... Από τα πέντε ζευγάρια της φάσης των 16 που είχαν 0-0 στον πρώτο αγώνα, τέσσερα πήγαν στην παράταση. Μόλις ένα εξ αυτών πήγε στα πέναλτι, αλλά σίγουρα οι 4/5 παρατάσεις ήταν επιτυχία συγκριτικά με τις 3/11 παρατάσεις τέτοιων ζευγαριών που έδωσε η φάση των 32. Επίσης είναι χαρακτηριστικό ότι σε καμία απ' αυτές τις ρεβάνς δεν ξέφυγε το σύνολο των ευκαιριών από το ψυχολογικό όριο των 5 στο 90λεπτο και των 7 στο δίωρο, ούτε προέκυψε το μεγάλο σκορ που θ' ανησυχούσε την κεντρική διαχείριση.

Στα προημιτελικά και στα ημιτελικά, όλοι οι πρώτοι αγώνες έληξαν 0-0. Στις ρεβάνς της οκτάδας, τα τρία ζευγάρια πήγαν στην παράταση, με δύο εξ αυτών να κρίνονται στα πέναλτι. Οι δύο ρεβάνς των ημιτελικών έμειναν στο 0-0 στα 90 λεπτά και οδηγήθηκαν στην παράταση, με τη μία να κρίνεται στα πέναλτι και την άλλη να τελειώνει 1-0 με γκολ της τελευταίας στιγμής και πολύ λίγες ευκαιρίες. Και τελικά το τρόπαιο κατέληξε σε μια ομάδα που καθ' όλη τη διοργάνωση δεν δέχθηκε ούτε μία φάση...

"Και αφού θέλουν να βλέπουν παρατάσεις και πέναλτι, γιατί δεν τα στήνουν όλα να γίνονται έτσι;" θα μπορούσε να ρωτήσει ο μέσος οπαδός της ΦΙΦΑ. Η απάντηση όμως είναι απλή: γιατί αν όλο αυτό ήταν στημένο, δε θα μπορούσε να γίνεται λόγος για επιτυχία. Η επιτυχία της κεντρικής διαχείρισης είναι ότι καταφέρνει και ανεβάζει το επίπεδο των διοργανώσεών της χωρίς να χειραγωγεί απολύτως τίποτα. Αν κάτι υπάρχει στο ποδόσφαιρο να δουλεύει επιστημονικά, αυτό είναι ακριβώς αυτή εδώ η κεντρική διαχείριση που αναφέρω. Και σου το υπογράφω, "Τσάρλυ", καμία εκεί μέσα δεν πρόκειται να δεχθεί ως "επιστημονική δουλειά στην επίθεση" τα γελοία κενά στις άμυνες των "καλύτερων". Τα γκολ που μπαίνουν στο "υψηλότερο επίπεδο" είναι επιεικώς για τις ντομάτες και τα γιαούρτια και το τι λες εσύ για να κρατήσεις τις εντυπώσεις με το μέρος της ΦΙΦΑ δε λέει τίποτα.

(Σημείωση: η κριτική που κάνω στον "Τσάρλυ" δεν είναι σε προσωπικό επίπεδο. Κριτικάροντας τον "Τσάρλυ", κριτικάρω και όποιον άλλο σκύβει το κεφάλι και υποτάσσεται στη γραμμή της ΦΙΦΑ. Και φυσικά κριτικάρω την ίδια τη ΦΙΦΑ, με όλα τα παρακλάδια της και τα παρελκόμενα του συστήματος διαφθοράς της. Εγώ τη διαφθορά δεν την ανέχομαι και δεν την υποστηρίζω. Το λέω ξεκάθαρα ότι, αν δεν καταρρεύσει η ΦΙΦΑ και το σύστημα διαφθοράς της, δεν παίζει να βελτιωθεί το ποδόσφαιρο που δείχνει η τηλεόραση, άρα δεν παίζει και να βελτιωθούν τα πρότυπα που σερβίρονται στα παιδάκια. Η διαφθορά της ΦΙΦΑ παίρνει αμέτρητα παιδιά στο λαιμό της, τα περισσότερα εκ των οποίων γίνονται απερίσκεπτοι ή ακόμα και βίαιοι άνθρωποι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εγκληματικότητα ή πιο γενικά την παραβατικότητα. Η διαφθορά της ΦΙΦΑ, όσο κι αν πολλοί δεν το σπουδαιολογείτε, έχει ένα σωρό κοινωνικές συνέπειες, στις οποίες δε μου επιτρέπει η θεματολογία αυτού του ιστολογίου να επεκταθώ περαιτέρω. Το αναφέρω όμως για να κάτσετε ειδικά εσείς οι "ειδήμονες" και να σκεφτείτε πολύ σοβαρά αν αυτό που κάνετε είναι θεμιτό ή όχι. Είστε κι εσείς μέλη της κοινωνίας, μπορεί αύριο ένας απερίσκεπτος να παρκάρει παράνομα και να σας κλείσει, ή ένας βίαιος να σας επιτεθεί χωρίς να εμφανίσετε εκείνη τη στιγμή κάποια προκλητική συμπεριφορά. Έστω κι έμμεσα όμως θα την έχετε την ευθύνη σας αν κάτι τέτοιο συμβεί. Εγώ αντίθετα δεν θα φταίξω κάπου. Εγώ είμαι καθαρή, δεν έχω καμία σχέση με τα πρότυπα που μανιωδώς προβάλλετε. Ούτε υπακούω σε δικτατορίες σαν αυτή της ΦΙΦΑ. Γιατί; Γιατί ξέρω ότι το αυθεντικό ποδόσφαιρο κάποια στιγμή θα τις ξεσκίσει επίσημα - γιατί ανεπίσημα το έχει ήδη κάνει πολλές φορές, μπροστά στα ίδια μου τα μάτια, με 100% επιτυχία.)

Πανοπλίες κι άρματα...

(Apologies to my non-Greek readers. This post does refer to Liverpool's pair with Barcelona, but is a response to two specific greek articles.)

Αρχίζω από τον Θέμη Καίσαρη για να τον τελειώσω γρήγορα. Καίσαρη, ο τρόπος που υμνείς τη φανέλα της Λίβερπουλ δείχνει ότι ξέχασες (ή δεν κατάλαβες ποτέ) πόσο έχει μικρύνει τα τελευταία περίπου δέκα χρόνια. Σε προηγούμενο άρθρο μου (και μάλιστα με τη Μπαρσελόνα να έχει πάρει το προβάδισμα στη σειρά με 3-0) είχα τρόπον τινά προειδοποιήσει για το τι θα μπορούσε να γίνει στο Άνφιλντ: "Η Μπαρσελόνα είναι από τις πιο σοφτ ομάδες" έγραφα. Αυτό ήταν που βγήκε και όρισε τον επαναληπτικό του Άνφιλντ για να έρθει 4-0 υπέρ της Λίβερπουλ. Δεν τα έβαλε η Λίβερπουλ, τα έφαγε η Μπαρσελόνα. Ο Βαλβέρδε είναι πολύ μικρό, απειροελάχιστο μέγεθος ως προπονητής και το έχει αποδείξει περίτρανα με τους αποκλεισμούς που έχει υποστεί ενώ κουβαλάει προβάδισμα από το πρώτο ματς. Είναι αστείο να τον πλασάρετε ως "συντηρητικό" ενώ εσείς οι ίδιοι έχετε δώσει αρκετά αμυντική έννοια στον εν λόγω χαρακτηρισμό, καθώς η εικόνα της άμυνας της εκάστοτε ομάδας του είναι επιεικώς για τον κάλαθο των αχρήστων (τονίζω το ΕΠΙΕΙΚΩΣ). Τον έχετε χαρακτηρίσει μέχρι και "διαχειριστή", απλώς και μόνο επειδή μέχρι ένα σημείο τον πήγαιναν τα αποτελέσματα. Τώρα τι θα πείτε γι' αυτόν, κύριοι "ειδήμονες";

Ας πούμε ότι μια πρώτη απάντηση σ' αυτή την ερώτηση είναι το κείμενο του "Τσάρλυ", το οποίο και θα δούμε λίγο πιο αναλυτικά:

"Μια μάχη που πήγε σε βαθμούς που ποτέ άλλοτε δεν έχει φθάσει η κόντρα δύο ομάδων σε πρωτάθλημα 20 ομάδων.": Δεδομένου ότι μιλάμε για τη φετινή Σίτι και τη φετινή Λίβερπουλ, αυτό το γεγονός μάλλον είναι πλήγμα για την Πρέμιερ της Αγγλίας, αφού καταρρίπτει το μύθο ότι "όλοι μπορούν να κερδίσουν όλους". Το μόνο που ισχύει τελικά απ' αυτό το μύθο είναι ότι σχεδόν κανένας δε μπορεί να φέρει ισοπαλία 0-0. Για τον απλούστατο λόγο ότι όλοι τρώνε γκολ-φάβες τουλάχιστον κάθε δεύτερο ματς. Και είναι κατά πολλούς το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου! Facepalm... Αν το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου είναι έτσι, φαντάσου πώς είναι τα υπόλοιπα...

"Το ποδόσφαιρο όμως και γενικά ο αθλητισμός έχει έναν μαγικό τρόπο να σου δίνει αυτό που αξίζεις.": Το πώς πήρε ο ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα 2018-19 (δεν το δικαιούται για την καμία) δείχνει ότι δεν υπάρχουν μαγικά. Στον τηλεοπτικό αθλητισμό δύσκολα παίρνεις αυτό που αξίζεις. Συνήθως παίρνεις αυτό που το σύστημα διαφθοράς θέλει να πάρεις, το οποίο πρακτικά ποτέ δεν έχει έστω την παραμικρή σχέση μ' αυτό που αξίζεις. Γι' αυτόν όμως το λόγο έχει μεγάλη πλάκα όταν το σύστημα διαφθοράς αποτυγχάνει να δώσει το αποτέλεσμα εκεί που θα ήθελε (π.χ. ο υπερεκτιμημένος Νίκος Νιόπλιας εκτέθηκε ανεπανόρθωτα όταν κλήθηκε να παρουσιάσει τον Παναθηναϊκό που ο ίδιος είχε αναλάβει να προετοιμάσει, αφού ήταν πολύ κατώτερος από τον Παναθηναϊκό του Τεν Κάτε, που δεν ήταν κι αυτός καμιά τρομερή ομάδα και απλά εκμεταλλεύτηκε την αγωνιστική ανυπαρξία του τότε Ολυμπιακού, ο οποίος τότε Ολυμπιακός ήταν ξεκάθαρα ο βασικός ευνοούμενος στη χώρα). Για μισό λεπτό όμως... Γιατί πάλι ο αγωνιστικά ανύπαρκτος είναι ο βασικός ευνοούμενος; Κάτι βρωμάει... Και έχεις κι εσύ το μερίδιό σου στην ευθύνη. Γιατί ναι μεν λες "επί προσωπικού" ότι σ' ενοχλεί όταν δεν είναι δίκαια τ' αποτελέσματα, αλλά κάθεσαι επί τουλάχιστον μισή σεζόν και μου υμνείς τον ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου, μια ομάδα αγωνιστικά ανύπαρκτη (ειδικά αφότου έφυγε ο αργός μεν, μαχητικός δε Πρίιοβιτς), μόνο και μόνο επειδή πήρε το πρωτάθλημα. Κάτι δεν πάει καλά (και) μαζί σου...

Επιστρέφουμε στη ροή του άρθρου σου, καθώς γράφεις ότι αυτή τη σοφτ Μπαρσελόνα την έφτιαξε ο Βαλβέρδε. Κάνεις λάθος και εμμέσως το παραδέχεσαι λίγες γραμμές πιο κάτω: ο Λουίς Ενρίκε την έκανε έτσι τη Μπαρσελόνα, ο Βαλβέρδε απλά επέλεξε να διατηρήσει αυτή την πρακτική. Μια ομάδα πολύ σοφτ, εξαρτημένη από έναν ατομικιστή που μόνο κακό κάνει η ύπαρξή του στο άθλημα, βάλτε τον να παίξει τένις που είναι ατομικό άθλημα να το φχαριστηθεί κι ο ίδιος περισσότερο, να γλιτώσει και η Μπαρσελόνα από τον ατομικισμό του αφού θέλει τόσο πολύ να προβάλλεται ως ομαδική... Και μην ξεχνάμε ότι και ο Γκουαρδιόλα είχε φτιάξει μια Μπαρσελόνα εξαρτημένη από τον Μέσι. Μόνο ο Τάτα Μαρτίνο ακολούθησε άλλο δρόμο και πέσατε να τον φάτε: τώρα τι να πω, πάρτε τα. Ξέρω γιατί προωθείται τόσο πολύ με παντείους τρόπους ο Μέσι: αυτός και ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι σίγουρα οι δύο πιο εμπορικοί εν ενεργεία παίκτες. Προβάλλονται και οι δύο με διάφορα εμπορικά τρικ για να τους έχουν ως πρότυπα τα μικρά παιδάκια και να συνεχίζεται η ατομικοποίηση του τηλεοπτικού (και μόνο του τηλεοπτικού...) ποδοσφαίρου. Ξέρεις όμως ποιο είναι το συνηθέστερο αποτέλεσμα αυτών των πρακτικών, έτσι; Ο Ουάρντα. (Σοβαρά τώρα, τι σχέση έχει αυτό το κωλόπαιδο με το κανονικό ποδόσφαιρο;)

Σημείωση για τις γυναίκες: Το κανονικό ποδόσφαιρο αποτελεί μεταξύ άλλων και τρόπο αυτοάμυνας, απαραίτητο προσόν για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας απέναντι στις συνεχείς επιθέσεις από το αδύναμο φύλο. Αγωνιζόμενες είμαστε πιο δυνατές - κι εγώ κάποτε δεν το ήξερα... Όσες αποφασίσετε να πάρετε πρώτη εικόνα από ανδρικό ποδόσφαιρο, ψάξτε για φάσεις με μαρκαρίσματα του Γκατούζο, όχι για ντρίμπλες και τακουνάκια του κάθε προβαλλόμενου "σούπερσταρ". Η αγωνιστικότητα προϋποθέτει σκληράδα και σωστή τακτική προσέγγιση, όχι επιδεικτικές και αλαζονικές συμπεριφορές.

Επιστρέφουμε στον "Τσάρλυ". Χαρακτηρίζεις τεράστια ομάδα τη Λίβερπουλ. Ναι, τηρουμένων των αναλογιών του τηλεοπτικού ποδοσφαίρου, κάποτε ήταν. Αλλά πριν από περίπου δέκα χρόνια έγινε κι αυτή ομαδούλα της σειράς και απ' αυτό το καθεστώς δεν επιστρέφεις με καραγκιόζηδες όπως ο Κλοπ τον οποίο παρουσιάζεις ως "προπονηταρά". Συμφωνώ ότι η φετινή Λίβερπουλ είναι καλύτερη από τη φετινή Μπαρσελόνα, αλλά το να είσαι καλύτερος από μια ομάδα μαλακή σαν το βούτυρο δεν λέει το παραμικρό. Είσαι 1-1 σε κομβικό ματς με μια ομάδα που η επίθεσή της είναι πιο γρήγορη από την άμυνά σου και πας να πάρεις το ματς με την άμυνα στη σέντρα; Πού είναι η δουλειά σου κύριε Κλοπ στο κομμάτι της τακτικής προσέγγισης; Το ξέρω, τελικά η Λίβερπουλ πήρε μετά κόπων και βασάνων τη νίκη με 2-1 απέναντι στην Τότεναμ, αλλά εγώ που τρίβομαι σε πρακτικό επίπεδο με το σπορ δεν πείστηκα από την αγωνιστική της εικόνα - και σημειώνω πως η Τότεναμ είναι επιεικώς μέτρια ομάδα για να μην παρεξηγηθώ. Το πόσο μικρός είναι ως προπονητής ο Κλοπ φαίνεται και εκτός γηπέδου, σε δηλώσεις που κάνει κατά καιρούς. Θέλει να το παίξει απλός και λαϊκός για να έχει με το έτσι θέλω τη λαϊκή αποδοχή (ευθύνεστε κι εσείς οι "ειδήμονες" που τον προωθείτε και του έχετε φουσκώσει όσο δεν πάει τα μυαλά) και, στην προσπάθειά του αυτή, κάνει κάτι δηλώσεις ανεκδιήγητες. Το τελευταίο του (μέχρι το επόμενο...) κατόρθωμα είναι αυτό το "Ρίξτε μου πρόστιμο, οι παίκτες είναι γαμ@@@ γίγαντες" που δημοσιεύθηκε μεταξύ άλλων (αν και με πολύ προωθητική χροιά) και στο Sport24. Σε λίγο δηλαδή θ' αρχίσουμε κάτω απ' τις δηλώσεις του (κάθε) Κλοπ να βλέπουμε σηματάκια ΤΜ ή/και αυτό το κεφαλαίο R σε κύκλο ή/και το κεφαλαίο C σε κύκλο. Τόση εμπορική (και όχι ποδοσφαιρική) νοοτροπία ΔΕΝ είναι καλή για το ποδόσφαιρο. Το Calciopoli που ταρακούνησε την Ιταλία και τώρα ανακινείται από το Contra είναι απλώς ένα μικρό παράδειγμα του τι πατήματα δίνει η εμπορικότητα και τι αποτέλεσμα έχουν αυτά όταν χρησιμοποιούνται. Η δημοσίευση του Contra πάνω στο θέμα δεν είναι τίποτ' άλλο παρά μια απόδειξη ότι ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ. Στην Ιταλία η φασαρία ξεκίνησε από μια τυχαία δήλωση που απέκλινε από τη γραμμή του "πρέπει να λέμε ότι όλα είναι καλά, να μη χάσουμε τον κόσμο που έρχεται στο γήπεδο ή/και παίζει στοίχημα". Ποιος θα μου εγγυηθεί ότι δε γίνονται τα ίδια στη Γερμανία, την Αγγλία και εσχάτως τη Γαλλία; Να το πιστέψω επειδή απλά δεν έχει ακουστεί κάτι; Ε λοιπόν ΟΧΙ, ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ. Δεν ανέφερα την Ισπανία, αφού κι εκεί υπάρχει η παραδοχή για κάτι "νομότυπα βαλιτσάκια", όπως αναφέρει μια άλλη σχετικά πρόσφατη δημοσίευση του Contra, σχετικά με την Ουέσκα. Δηλαδή μας λέει ευθέως ότι όλο, μα όλο, το ισπανικό τηλεοπτικό ποδόσφαιρο είναι στημένο. Διατύπωσα άλλωστε τον επίμαχο κανόνα για την καθαρότητα σε προηγούμενο άρθρο μου:

Ένα καθαρό ΔΕΝ σημαίνει ότι είναι όλα καθαρά. Αλλά, ένα στημένο ίσον ΟΛΑ ΣΤΗΜΕΝΑ.

Η πλάκα είναι ότι πολλοί θεωρούν την ισπανική Πριμέρα ως το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου! Άλλο κάρο με πατάτες, λέω εγώ μετά τα σχόλια που έχω κάνει για την αγγλική Πρέμιερ και φυσικά την ελληνική "Σούπερ" λιγκ. (Στην ιταλική Serie A δεν έχω κάνει ανάλογη κριτική, γιατί πολύ απλά την έχετε ξετινάξει εσείς οι "ειδήμονες", άρα το μόνο που αναρωτιέμαι είναι προς τι τόση ευαισθησία απέναντι στα ιταλικά στημένα, όταν προς τα ισπανικά υπάρχει διάθεση δικαιολόγησης και προς όλα τα υπόλοιπα διάθεση απόλυτης κάλυψης. Αυτά ούτε δικαιολογούνται ούτε καλύπτονται αν θέλεις να έχεις καθαρή τη συνείδησή σου. Καλώς έγιναν οι αποκαλύψεις που έγιναν για την Ιταλία, το ίδιο να γίνει όμως και για όλες τις άλλες χώρες, και με τον ίδιο κατακριτικό τρόπο, χωρίς δικαιολογίες και μισόλογα. Αλλιώς είστε όλοι ρατσιστές.)

"Εκεί παίζεις με τους καλύτερους της Ευρώπης και πρέπει να κερδίσεις σε παιχνίδια απίστευτου ρυθμού.": Άσε μας ρε "Τσάρλυ", πώς γίνεται να βγαίνουν Τσάμπιονς Λιγκ οι καλύτεροι όταν είναι στημένα τα πρωταθλήματα για να βγαίνουν οι χειρότεροι; Και πού στο διάολο τον είδες το ρυθμό; Σαν πεθαμένοι παίζετε οι άντρες! Σας βγαίνουν μεγάλα σκορ επειδή απλά δεν ξέρετε άμυνα και τα τρώτε σαν τα στραγάλια! (Ναι, και το 2-0 που το έχετε για μικρό είναι μεγάλο σκορ, το ίδιο ισχύει φυσικά και για το 1-1. Δύο ολόκληρα γκολ σε μόλις 90 λεπτά μ' αυτό τον πεθαμένο ρυθμό; Πού είναι οι άμυνες; Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι σχεδόν πάντα μιλάμε για γκολ-φάβες. Στατιστικά να το δει κανείς, είναι εμφανές ότι κάτι δεν κάνετε καλά εσείς οι άντρες, που μου το παίζετε και τοπ κλας.)

"Ο Ενρίκε έφυγε, αλλά ο Βαλβέρδε δεν φρόντισε να αλλάξει τη συνταγή.": Μπράβο που έστω και μ' αυτό τον τρόπο το παραδέχθηκες ότι ο Βαλβέρδε δεν πιάνει μία ως προπονητής. Σε κριτικάρω στα λάθη σου, όμως αυτό δε μου απαγορεύει να σου παραδεχθώ τα σωστά σου. Έτσι είναι άλλωστε μια σωστή και πλήρης κριτική. Κριτική δεν είναι μόνο η αρνητική της πλευρά. Ούτε βέβαια είναι μόνο η κακοπροαίρετη κριτική που έχει ως εικόνα στο μυαλό του ο μέσος άνθρωπος. Εμένα η κριτική μου είναι αυθόρμητη και βασίζεται στην προσωπική μου πρακτική εμπειρία. Το αν αρέσει σε κάποιους ή όχι δε μ' ενδιαφέρει, αρκεί να είναι τέτοια ώστε να μου επιτρέπει να τα έχω καλά με τη συνείδησή μου. Δε μ' ενδιαφέρει να χαϊδεύω αυτιά, ή εν προκειμένω μάτια. Μ' ενδιαφέρει να έχω πιθανότητα να βοηθήσω να βελτιωθεί η δημόσια εικόνα του αθλήματος που αγαπώ. Επειδή λοιπόν η δημόσια αυτή εικόνα δεν πλησιάζει καν τα επίπεδα που το άθλημα δικαιούται, συχνά αναγκάζομαι να χρησιμοποιώ σκληρή γλώσσα για να κάνω την κριτική μου. Δεν το κάνω για να περάσει η ώρα, αγαπάω το άθλημα όπως το βλέπω από την πρακτική μου εμπειρία και θεωρώ άδικη όλη αυτή την παραμόρφωση στην οποία συχνά το υποβάλλετε εσείς οι "ειδήμονες".

"Ο Βαλβέρδε ακολούθησε τον δρόμο του Ενρίκε, έχει τον καλύτερο παίκτη του κόσμου και στηρίζει τα πάντα πάνω του.": Και ποιος είναι ο καλύτερος παίκτης του κόσμου; Ο Μπουσκέτς; Γιατί ο Μέσι ΔΕΝ είναι. (Εντάξει, ούτε ο Μπουσκέτς είναι, απλά τον ανέφερα γιατί πλασάρεται ως ανασταλτικός μέσος, άσχετα αν στην πραγματικότητα είναι δεκάρι παλαιάς κοπής.) Επίσης, πώς στηρίζεις τα πάντα σ' έναν παίκτη που δεν συμμετέχει στην αμυντική λειτουργία (άρα δεν είναι ποδοσφαιριστής); Είναι αυτό σοβαρό πλάνο; Στέκει να γράφονται ύμνοι για τον "συντηρητικό διαχειριστή Βαλβέρδε", όταν το "πλάνο" του είναι "Περιμένετε να μας χαρίσει τη μπάλα η διαιτησία και δώστε τη στο Μέσι μπας και βάλει κανα γκολ"; Είναι αυτό πλάνο κανονικού προπονητή; Σημειώνω πάντως, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ότι δε μου κάνει καμία εντύπωση αυτό που βλέπουμε από τη Μπαρσελόνα αυτού του μυρωδιά. Είχε ήδη φανεί από τον Ολυμπιακό ότι ο άνθρωπος δεν κάνει για τους πάγκους, εκτός άμα είναι να τους... καθαρίζει πριν και μετά τον αγώνα. Αλλά το πιο αστείο δεν είναι καν αυτός καθαυτός ο Βαλβέρδε. Σε πρόσφατο αφιέρωμα του Sport24 στη Μπαρσελόνα, γράφει πως "απόλυτο αφεντικό είναι ο Σεγκούρα". Ναι, αυτός ο αστείος τύπος που χρειάστηκε αδιανόητη εύνοια για να πάρει ένα... ελληνικό πρωτάθλημα ως προπονητής του Ολυμπιακού (ο οποίος Ολυμπιακός ήταν τελείως άλλου είδους ομάδα από τον σημερινό Ολυμπιακό, γι' αυτό και είχε πολύ μεγαλύτερη εύνοια απ' αυτήν που έχει σήμερα, ήταν βλέπετε πιο εμπορικός τότε). Σεγκούρα, Σεγκούρα, πάρε τη μαγκούρα! Χα χα χα!

"Ποτέ δεν θεώρησα σημαντικά τα πολλά τέρματα που βάζει ο Μέσι": Ναι, γιατί εκτός αυτών άντε να δώσει καμιά ασίστ ή να κάνει κάποιο κολπάκι να ενθουσιάσει τους οπαδούς της Μπαρσελόνα. Πέραν τούτου, ουδέν. "Ο καλύτερος παίκτης του κόσμου", όπως λες στο ίδιο άρθρο. Και όχι, κάνεις λάθος για τον Γκουαρδιόλα. Αυτός είναι που δημιούργησε με το έτσι θέλω το μύθο του Μέσι. Ο Χεράρδο Μαρτίνο ήταν που προσπάθησε να κάνει ομάδα τη Μπαρσελόνα - αυτόν άλλωστε πέσατε όλοι να φάτε επειδή... δεν άρεσε του Μέσι. Αν κάτι συνέβαινε και αναλάμβανα αύριο τη Μπαρσελόνα, το πρώτο που θα ζητούσα είναι να λυθεί το συμβόλαιο του Μέσι. Και αμέσως μετά θα απαιτούσα στην περίφημη Μασία ν' αρχίσει ν' ακούγεται κατά βάση η λέξη "άμυνα". Τέλος η αναγκαστική κατοχή. Η δική μου Μπαρσελόνα θα μάθαινε να προσαρμόζεται σε ποδόσφαιρο αναμονής, χώρου, αντεπίθεσης. Την κατοχή καλό είναι να την έχεις μόνο όταν σε βολεύει. Άμα τη θες με το έτσι θέλω, να οι τρύπες στα μετόπισθέν σου, ακόμα κι αυτή η αστεία Λίβερπουλ μπορεί να σε διασύρει, που δεν είναι ομάδα αντεπιθέσεων - απλά εσύ την κάνεις να μοιάζει με τέτοια. Θυμίζω άλλωστε ότι η Πόρτο στον αμέσως προηγούμενο γύρο είχε πολύ πιο πειστική εικόνα και αποκλείστηκε μόνο λόγω του Κασίγιας. Κανείς άλλος της Πόρτο δεν υστέρησε συγκριτικά με τους αντίστοιχους της Λίβερπουλ. Ίσα ίσα, στο κέντρο η Λίβερπουλ ήταν αυτή που υστερούσε σημαντικά. Για ποια δουλειά του Κλοπ μιλάμε;

"Το γεγονός πως μεγάλοι παίκτες δεν παίρνουν τον ρόλο που τους αναλογεί" κλπ: Ποιους ακριβώς εννοείς ως "μεγάλους παίκτες"; Εκτός αν απλώς αναφέρεσαι στην ηλικία τους. Πολλοί παίκτες της φετινής Μπαρσελόνα έχουν φτάσει πια σε ηλικίες που βιώνουν για τα καλά τις ανδρικές αδυναμίες, οι οποίες οδηγούν στην αναπόφευκτη ραγδαία πτώση της γενικής αθλητικής ικανότητας, σε ηλικίες που η γυναίκα είναι σε θέση να παραμένει ακμαία για... πολλά ακόμη χρόνια. Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι 32 ετών και νιώθω καλύτερα από ποτέ, δεν θέλω όμως καν να σκέφτομαι πώς θα ήταν να είμαι άνδρας. Ειδικά σε συνδυασμό με την κοινωνική πίεση που βιώνετε για να έχετε ντε και καλά το ρόλο του ισχυρού, οι ηλικίες από τα 30 και μετά πρέπει να είναι εφιάλτης για εσάς. Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν σας λυπάμαι καθόλου. Ας μετρούσατε πιο σωστά τις δυνάμεις σας στην αρχή της ιστορίας του είδους μας, να μην είχαμε τώρα αυτή τη φασαρία με τα φύλα. (Δεν αποποιούμαι βέβαια και την ευθύνη του δικού μου φύλου. Στο παρελθόν κρατήσαμε παθητική στάση, που κακώς έχει συγχυθεί ως αμυντική, αφού στο κάτω κάτω δεν προστάτευσε απολύτως τίποτα. Εγώ όμως έχω επιλέξει να ξεφύγω από τα λάθη του παρελθόντος και να βοηθήσω όσο μπορέσω τα επόμενα κεφάλαια της ιστορίας να μπουν σε σωστή βάση. Είναι ανήθικο και απαράδεκτο να επιλέγεις συνειδητά να κάνεις λάθος, ιδίως αν δείχνει βραχυπρόθεσμα να σε συμφέρει σε ατομικό επίπεδο. Οι περισσότερες γυναίκες βέβαια δεν επέλεξαν συνειδητά αυτή την παθητική στάση. Τους επιβλήθηκε από τους παλιότερους, όταν οι ίδιες δεν ήταν ακόμα σε θέση να κρίνουν και υπήρχε μια γενικότερη κατάσταση που δεν επέτρεπε πουθενά και σε τίποτα την αμφισβήτηση. Οι πρώτες γυναίκες που επιχείρησαν την αμφισβήτηση αξίζουν την πλήρη αναγνώριση και τα συγχαρητήρια όλων μας, άσχετα αν τις ξέρουμε ή όχι. Μπορεί και οι ίδιες να μην κατάλαβαν ποτέ πόσο καλό έκαναν ή πήγαν να κάνουν στον κόσμο.)

"Το Τσάμπιονς Λιγκ είναι μεγάλη διοργάνωση, δεν γίνεται να την κατακτήσεις με πατσαβουράκια": Καλά, και με τι το κατέκτησε η Ρεάλ Μαδρίτης τρεις συνεχόμενες φορές; Και με τι θα το κατακτήσει όποια ομάδα το κατακτήσει φέτος (2018-19); Της πλάκας είναι! Σωστά τα σχόλιά σου για τον Άλισον αλλά μέχρι εκεί. Κομβική θέση ο τερματοφύλακας, ναι, αλλά κανείς δε μπορεί να πάρει διοργάνωση μόνος του. Δεν έχει υπάρξει καν κάποιος να το επιχειρήσει: ο Μέσι, που αγωνιστικά είναι κάτι σαν μόνος του (επειδή έτσι λέει το πλάνο της Μπαρσελόνα), στηρίζεται πολύ στην εξωγενή εύνοια και στην προπαγάνδα που κάνετε υπέρ του εσείς οι "ειδήμονες". Ο Κριστιάνο τα ίδια. Κάθε ομάδα στην οποία πάει αυτός ο ατομικιστής του κερατά, αυτομάτως παίζει μόνο σέντρες και μόνο για το δικό του κεφάλι. Επειδή λοιπόν αυτός ο τρόπος δεν είναι και πολύ αποδοτικός, η εν λόγω ομάδα χρειάζεται την απόλυτη εξωγενή εύνοια για να πάρει αποτελέσματα. Σε μια μεγάλη όπως λες διοργάνωση, αυτό το "σύστημα" θα γνώριζε μονίμως συντριβές από τον κάθε πικραμένο (τηρουμένων των αναλογιών ο "πικραμένος", αφού στις μεγάλες διοργανώσεις δεν έχει χώρο για πραγματικά πικραμένους). Για ποια μεγάλη διοργάνωση μιλάς λοιπόν; Με τι κριτήρια ορίζεις το μέγεθός της;

"Οι άμυνες που βγήκαν στον συγκεκριμένο χώρο στο τελευταίο κομμάτι του παιχνιδιού ήταν συγκλονιστικές": Καλά, αν δεις εμένα με τις φίλες μου πώς αμυνόμαστε, θα πάθεις έμφραγμα. Και ξαναλέω, ΔΕΝ είμαστε επαγγελματίες. Απλά έχουμε την τεράστια τύχη να είμαστε γυναίκες. Μέλη του πραγματικού ισχυρού φύλου. Είμαστε μέλη ενός μέχρι πρότινος κοιμώμενου γίγαντα, που σιγά σιγά ξυπνάει και ήδη έχει σκορπίσει τον τρόμο στις τάξεις της φαλλοκρατίας. Παριστάνετε ότι δεν μας παίρνετε στα σοβαρά, αλλά στην πράξη μας τρέμετε και κάποιες το ξέρουμε. Μας περάσατε για βόδια: κάνατε λάθος και υποχρεούστε να το πληρώσετε.

"Ασφαλώς και πιστώνεται πως έχει πάρει δύο πρωταθλήματα, οδηγεί τη Μπαρσελόνα σε δεύτερο συνεχόμενο νταμπλ": Σημειώνω ότι αυτά τα γράφεις για τον Βαλβέρδε και την ισπανική Πριμέρα, γνωστή και ως "το πρωτάθλημα με τα βαλιτσάκια". Θα το σχολίαζα περαιτέρω, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνω μ' αυτό το άρθρο γιατί υπάρχει και μια πραγματική ζωή εκεί έξω.

Παράγραφος "Νίκη του σύγχρονου ποδοσφαίρου": Το κλισέ που αναφέρεις γράφεται μόνο για να προβληθεί ο Βαλβέρδε ως "ικανός διαχειριστής". Όλως τυχαίως γράφεται μόνο όταν του πάνε καλά τα αποτελέσματα. Έφτιαξε έναν Ολυμπιακό που άρεσε μόνο στον κόσμο του Ολυμπιακού και από τότε οι Έλληνες "ειδήμονες" έχετε βαλθεί να τον ανεβάσετε στην κορυφή της συνείδησης όλων. Αν όμως καθίσει κανείς να κρίνει σοβαρά τη δουλειά του Βαλβέρδε στον Ολυμπιακό, θα βρει υπέρ το δέον πολλά κενά και λάθη. Πήρε στημένα κάποιους τίτλους αφού έφτιαξε έναν εμπορικό Ολυμπιακό που στην ουσία "αγόρασε" την εύνοια που είχε, αλλά στην Ευρώπη εκτέθηκε ανεπανόρθωτα σε όλα τα έστω υποτυπωδώς σοβαρά τεστ. Ο Κετσπάια αντιθέτως έφυγε... πριν φάει γκολ. Ο Ζαρντίμ έφυγε αήττητος. Πάλι καλά που ο Μαρτίνς έχει καταφέρει να βάλει φανταχτερό περιτύλιγμα στη δουλειά του, αλλιώς κι αυτός θα είχε φύγει και μάλιστα ως "άτιτλος ίσον αποτυχημένος". Δεν είναι άλλωστε και πολύ εύκολο, δεδομένης της στάσης των ΜΜΕ, να βάλεις φανταχτερό περιτύλιγμα σε μια ομάδα που (με τα καλά της και τα στραβά της) προσπαθεί βασικά να παίξει κανονικό, "αντιεμπορικό" κατά τους "ειδήμονες" ποδόσφαιρο. Τον βοηθά βέβαια πολύ η θεαματική άνοδος στην ταχύτητα σε σχέση με πέρσι, αλλά έχει βάλει κι αυτός το χεράκι του με τη δουλειά στη φυσική κατάσταση, που βοήθησε ώστε αυτή η ταχύτητα να βγαίνει για όλο το διάστημα που... παίζει ο Καμαρά και δεν παίζει ο Νάτχο.

Ναι, ισχύει ότι όταν μπορείς να τρέξεις τρέχεις. Στο ποδόσφαιρο ειδικά δεν γίνεται να κάνεις αλλιώς, έχεις τεράστιο χώρο να υπερασπιστείς για να βοηθήσεις την ομάδα σου να κάνει το καλύτερο δυνατό στο εκάστοτε ματς. Αλλά όχι, δεν βλέπω τη Λίβερπουλ του Κλοπ να το εφαρμόζει τόσο καλά όσο το παρουσιάζεις. Και γενικότερα δεν τη βλέπω αυτή την ένταση που λες στους αγώνες της τηλεόρασης. Τις περισσότερες φορές, μόνο η αγάπη μου για το ίδιο το άθλημα με κρατάει να μη με πάρει ο ύπνος. Δύσκολα βρίσκεις ομάδα της προκοπής στην τηλεόραση και γενικά στο προϊόν της ΦΙΦΑ που έχει το θράσος να αποκαλεί ποδόσφαιρο. Μεγαλύτερη ένταση έχουν τα επεισόδια που γίνονται.

Έπεται το Άγιαξ-Τότεναμ. Μετά απ' αυτό, κάποια στιγμή που θα 'χω χρόνο, θα τα ξαναπούμε.

Ο πρώτος σκόρερ φταίει που έφαγες τέσσερα;

(Apologies to my non-Greek readers, as this is a response to a specific greek article)

Στο άρθρο "Υπάρχει ένας ακόμα ιστορικός στόχος για τον ΠΑΟΚ", ο γνωστός και μη εξαιρετέος "Τσάρλυ" γράφει κάποια πράγματα που δε μπορούν ν' αποφύγουν την κριτική μου:

"Από την ημέρα που έφυγε ο Πασχαλάκης δεν υπήρχε σοβαρή λύση κάτω από τα δοκάρια, κατάφερε συνολικά να παρουσιάσει ένα σύνολο με συνοχή, με καλή αμυντική λειτουργία και δεν είναι παράλογο που πέφτει κατηγορία.": Συγγνώμη αλλά ο ΠΑΣ είχε καλύτερη αμυντική λειτουργία μόνο από τους Απόλλωνα, ΟΦΗ, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ (βάσει ευκαιριών, γιατί τα γκολ δεν είναι αξιόπιστα ως κριτήριο). Κι από πού κι ως πού δεν είναι παράλογο να πέφτεις αν έχεις καλή αμυντική λειτουργία; Τι μας λες ρε μεγάλε, πλάκα μας κάνεις; Α, και το άλλο: σοβαρή λύση ο Πασχαλάκης για το τέρμα; Τι άλλο θα διαβάσουμε...

"Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε η περσινή σεζόν, έβαλε τις βάσεις ώστε να μην τολμήσει κανένας να αμφισβητήσει την ανωτερότητά του.": Είσαι σίγουρος ότι το γράφεις για τον ΠΑΟΚ αυτό το πράγμα; Για ποια ανωτερότητα ακριβώς μιλάς; Ας αποφευγόταν να δοθεί το ανύπαρκτο πέναλτι με τον Αστέρα στην Τούμπα, ας δινόταν το πέναλτι και η κόκκινη στην τάπα του Βιεϊρίνια στη Λαμία και θα σου 'λεγα εγώ αν θα μιλούσαμε τώρα για "ανωτερότητα" του ΠΑΟΚ. Να τη χέσω τέτοια "ανωτερότητα". Φέτος η ομάδα με τον υψηλότερο μέσο όρο απόδοσης στη "Σούπερ" λίγκα ήταν ο Ολυμπιακός, με τον Ατρόμητο να δείχνει ανά διαστήματα ικανός ν' ακολουθήσει από αρκετά κοντά και τον Αστέρα να έρχεται τρίτος, επηρεασμένος αρνητικά από κάτι ανύπαρκτα πέναλτι στην αρχή της σεζόν, μην πάθουν κάτι οι "μεγάλοι"... Να τους χέσω τέτοιους "μεγάλους". Το ξέρω ότι οι "μεγάλοι" ρίχνουν λεφτά και "δεν πρέπει" να πέσουν κατηγορία, όμως αυτό δε μου αφαιρεί τίποτα απ' το δικαίωμα να κάνω κριτική σε όποιον τους υποστηρίζει μ' ένα τόσο ακραία γελοίο επιχείρημα. Γι' αυτό σου κάνω κριτική, "Τσάρλυ", και θα συνεχίσω είτε μέχρι να διορθωθείς είτε μέχρι να βάλω στοπ στην παρακολούθηση αυτού του ανεκδότου που οι "ειδήμονες" πλασάρετε ως "το υψηλότερο επίπεδο". Ξαναλέω, αν είναι έτσι το υψηλότερο επίπεδο, δεν θέλω να ξέρω πώς είναι το χαμηλότερο. Αν στο υψηλότερο επίπεδο κοντεύει να με πάρει ο ύπνος απ' το πρώτο ημίχρονο... Η πλάκα είναι ότι σε άλλο άρθρο μιλάς για την "ταχύτητα που παίζεται σήμερα το ποδόσφαιρο". Εκεί που εσύ για τον άλφα ή βήτα λόγο βλέπεις ταχύτητα, εγώ το μόνο που βλέπω είναι ένα χάλι μαύρο, χάλι αδιόρθωτο. Πώς παίζετε έτσι οι άντρες, δε ντρέπεστε λιγάκι που μου το παίζετε και καλύτεροι από 'μάς; Εγώ με τις φίλες μου που παίζουμε γιατί απλά αγαπάμε το σπορ, σας έχουμε όλους!

"Δεν είναι απλό να είσαι ένας τόσο μεγάλος σύλλογος και να μην έχεις κατακτήσει ποτέ σου νταμπλ.": Ο καθένας ερμηνεύει αυτό το "μέγεθος" όπως τον βολεύει...

"Αυτά είναι τα χρυσά του χρόνια": Ό,τι λάμπει θαμπώνει και μπορεί να πλανέψει, όπως λέει κι ένα τραγούδι... Ασχέτως αποτελέσματος στον τελικό του κυπέλλου, δεν πρέπει να ξεχάσουμε τα λάθη που έγιναν για να περάσει με το έτσι θέλω ο ΠΑΟΚ απέναντι στον... Πανιώνιο. Ο ΠΑΟΚ έπρεπε να είναι εκτός κυπέλλου, ενώ και η ΑΕΚ του Ουζουνίδη το χρειάστηκε το σπρώξιμό της. 100% άδικος ο τελικός, πριν καν ξεκινήσει. Ο καλύτερος ΠΑΟΚ που έχω δει μέχρι στιγμής είναι αυτός του Σάντος. Με τον Βιεϊρίνια στην κανονική του θέση και χωρίς Βαρελοκρέσπους να παραπατάνε. Το καλό της ιστορίας είναι ότι αρκετοί παίκτες του ΠΑΟΚ απ' αυτούς που δε βλέπονται είναι σε προχωρημένη για το ποδόσφαιρο και τις ανδρικές αδυναμίες ηλικία, άρα κάποια στιγμή ο Λουτσέσκου (ή όποιος άλλος βρεθεί τότε στην εν λόγω θέση) θ' αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να τους αντικαταστήσει. Αν λοιπόν οι αντικαταστάτες είναι κανονικοί ποδοσφαιριστές, προφανώς και θα δούμε βελτιωμένο τον ΠΑΟΚ. Αν όμως επικρατήσει πάλι η πρακτική "εμπορικοί να είναι, να παίρνουμε τα σφυρίγματα" που ίσχυε πέρσι και φέτος, χέσ' τα και κατούρα τα. Ίσως να πάρει πάλι το πρωτάθλημα, μην περιμένεις όμως να πείσει ότι το αξίζει. Όπως παίζετε οι άντρες το "παιχνίδι", το τι αξίζεις μπορεί πολύ εύκολα να μην έχει καμία σχέση με το τι παίρνεις. Γιατί; Γιατί είναι πολλοί και ιδιαίτερα επιδραστικοί οι εξωγενείς παράγοντες που επιλέγετε να βάζετε στη μέση. Μη γίνει κάτι δίκαια, θα σας χαλάσει. Κατάπτυστοι.

"Υπάρχει μία τεράστια διαφορά με τον ΠΑΟΚ που είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα πριν 34 χρόνια. Το 1985 δεν υπήρχε η ισχυρή διοίκηση που να δίνει το δικαίωμα στον ΠΑΟΚ να χτίσει στο πρωτάθλημα που είχε κατακτήσει.": Ως "ισχυρή διοίκηση" λογίζεται ο κουμπούρης ο Σαββίδης. Απ' αυτό καταλαβαίνει κανείς πολλά...

"Η Αθήνα ήταν πολύ πιο ισχυρή και φρόντισε άμεσα να του το δώσει να το καταλάβει, παίρνοντάς του τα επόμενα 24ωρα μετά τη φιέστα τον πρώτο του σκόρερ, Χρήστο Δημόπουλο. Λίγες ημέρες μετά τη φιέστα, ο "φονιάς" υπέγραψε στον Παναθηναϊκό, η διοίκηση του ΠΑΟΚ τον έδιωξε από το ξενοδοχείο που είχε καταλύσει η ομάδα για τον τελικό κυπέλλου με την ΑΕΛ και αντί για το νταμπλ ήρθε μια ταπεινωτική τεσσάρα.": Ένας σκόρερ μόνος του δε λέει τίποτα. Πολύ εύκολα θα μπορούσε αυτή η "ταπεινωτική τεσσάρα" να έρθει χωρίς να έχει φύγει ο (κάθε) Δημόπουλος. Μπορεί στο κάτω κάτω να μη χρειαζόταν καν να βάλει τέσσερα η ΑΕΛ για να πάρει εκείνο το κύπελλο. Μπορεί αν ο Δημόπουλος είχε μείνει να έδινε στην ΑΕΛ την εύκολη λύση για το πώς ν' αμυνθεί, αφού όλοι του οι συμπαίκτες θα τον έψαχναν για να βάλει γκολ.

"Σήμερα τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά, ο ΠΑΟΚ είναι δυνατός οικονομικά και έχει όλα τα εχέγγυα ώστε να είναι απόλυτα προσηλωμένος στον τελικό και να χτίσει πάνω στη φετινή κατάκτηση του πρωταθλήματος": Δυνατός οικονομικά, γι' αυτό δεν κατάφερε να κρατήσει τον Πρίιοβιτς όταν μια τυχαία αραβική ομάδα κούνησε δέκα εκατομμύρια. Θυμίζω ότι μιλάμε για το μοναδικό παίκτη του φετινού ΠΑΟΚ που σεβάστηκε έστω λίγο τα καημένα τα ματάκια μας. Και πήγε και πήρε έναν Σβιντέρσκι που ναι μεν έχει την αίσθηση του γκολ, τακτικά όμως δεν έχει δείξει κάτι σπουδαίο. Και είναι κι ο άλλος ο Άκπομ, ναι γρήγορος, ναι συμμετοχικός, ναι, ναι, ναι, αλλά τακτικά... μυρωδιάς. Ο ΠΑΟΚ θα παίξει το καλοκαίρι στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ και πολλά θα εξαρτηθούν από το είδος ομάδας που θα κληθεί ν' αντιμετωπίσει αρχικά. Όπως επίσης πολλά θα εξαρτηθούν και από το τι είδους ομάδα θα παρουσιάσει ο ίδιος ο ΠΑΟΚ. Αλλά δεν ξέρω αν μετά απ' όλα αυτά τα τραγικά θα έχω διάθεση να συνεχίσω να παρακολουθώ το αδύναμο φύλο να παριστάνει ότι παίζει καλύτερα από εμάς. Μπορώ ν' αρκεστώ και στην πρακτική μου εμπειρία στο σπορ.

Κι ένα σύντομο σχόλιο για τους "Γκαλάκτικος του ΠΑΟΚ" που γράφει ο Θέμης Καίσαρης... Πολύ εύστοχος ο χαρακτηρισμός "Γκαλάκτικος", όχι όμως για τους λόγους που πλασάρεις, Καίσαρη. Ο σωστός λόγος είναι η πραγματική τους ομοιότητα με τους αντίστοιχους της Ρεάλ Μαδρίτης: σαν σύνολο δεν βλέπονται, είναι τραγικοί, είναι χάλι μαύρο, χάλι αδιόρθωτο, να κρύβεις με τα χέρια το πρόσωπό σου από ετεροντροπή κι απελπισία... Χάλια, χάλια, άχρηστοι, τυχεροί είναι που έπαιξαν με αδύναμες ανασταλτικά ομάδες όπως η Μπενφίκα που τους έβαλε τέσσερα στην Τούμπα και ξαφνικά τη βάφτισαν "ομάδα αντεπιθέσεων"...

Χαρά στην υπομονή μου...

(Apologies to my non-Greek readers. This post is about UEFA's trophies and their first-leg semifinals held between April 30 and May 2, 2019, but is a response to greek articles. I have to write in greek.)

-Διαβάζω για τον Άγιαξ ότι "έχασε ευκαιρία να καθαρίσει την πρόκριση", από τον "Τσάρλυ" που μας έχει γράψει πολλά και διάφορα. Συγγνώμη αλλά με μόνο δύο καθαρές φάσεις έναντι πέντε δε βλέπω για ποια τέτοια ευκαιρία μιλάς. Δεν έβγαλε μάτια η Τότεναμ, δεν ήταν καν μέτρια, ήταν όμως σαφώς ανώτερη από τον διόλου πειστικό Άγιαξ. Περιμένω κι εγώ να δω την Τότεναμ καλύτερη στη ρεβάνς, όπως όμως ξέρουμε (ή τουλάχιστον εγώ ξέρω) το αποτέλεσμα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες κι όχι μόνο από το πόσο καλά θα παίξει η κάθε ομάδα, το οποίο από μόνο του είναι πολύ πιο περίπλοκο απ' όσο το παρουσιάζουν τα ΜΜΕ. Τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί για τη ρεβάνς πάντως είναι εύκολο να διατυπωθούν με απλότητα και ακρίβεια:

Μεταξύ δύο ομάδων με αρκετές τρύπες πίσω, αυτή με τον χειρότερο προπονητή προηγείται μεν στη σειρά αλλά έχει πονηρό σκορ να διαχειριστεί, δεδομένου ότι παίζει τη ρεβάνς στην έδρα της.

Δε φαντάζομαι να μπερδεύτηκε κανείς...

-Μένουμε στο ίδιο ματς επειδή ο προαναφερθείς "ειδήμων" γράφει στο ίδιο άρθρο κάτι απίστευτους ύμνους για τον Ντόνι φαν ντε Μπέεκ. Ναι, τον παίκτη που στη φάση του γκολ έμεινε τρία ολόκληρα δευτερόλεπτα αμαρκάριστος και με τον τερματοφύλακα εντελώς ακίνητο. Θυμίζω ότι το γκολ μπήκε μόλις στο 15' για να μη μιλήσει κανείς για "κούραση" και "απώλεια συγκέντρωσης". Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, υποτίθεται πως αυτό είναι "το υψηλότερο επίπεδο". Λοιπόν, δε θέλω να ξέρω τι γκολ θα βλέπαμε στο "χαμηλότερο επίπεδο".

-Τώρα περνάμε στο Μπαρσελόνα-Λίβερπουλ 3-0 και τον "ανεξέλεγκτο" Μέσι. Γράφει λοιπόν σ' ένα άρθρο του πριν το ματς ο "Τσάρλυ": "Οι παίκτες κλειδιά, ο παράγοντας Μέσι και η Λίβερπουλ που είναι έτοιμη να κατακτήσει μεγάλους τίτλους". Συγγνώμη και πάλι που θα σας το χαλάσω, αλλά δεν υπάρχουν μεγάλοι τίτλοι στο "ποδόσφαιρο" της τηλεόρασης. Τα ΜΜΕ είναι που τους μεγαλοποιούν. Και το πόσο έτοιμη είναι η Λίβερπουλ να κατακτήσει το οτιδήποτε... φάνηκε στο πόσο περιόρισε τον εξτρίμ ατομικιστή Μέσι. Είχε λέει 9/14 ντρίμπλες ο "παικταράς". Μισό λεπτό, για ποιο λόγο είχε 14 απόπειρες ντρίμπλας, αν η Μπαρσελόνα είναι τόσο ομαδική όσο λέγεται στα ΜΜΕ; Και όχι, δεν την έχει φορτώσει από μόνος του ο Βαλβέρδε τη Μπαρσελόνα στο Μέσι. Στην ουσία ο ίδιος ο Μέσι έχει αυτή την απαίτηση. Μια σεζόν πήγε ο Τάτα Μαρτίνο να την κάνει ομάδα και... δεν άρεσε του Μέσι. Και, ως γνωστόν, ό,τι δεν αρέσει του (κάθε) Μέσι δεν αρέσει και στα ΜΜΕ. Το αποτέλεσμα γνωστό, ο Μαρτίνο έφυγε ως "αποτυχημένος" και η Μπαρσελόνα έγινε πάλι ομάδα του ενός. Ο οποίος ένας δεν είναι καν ποδοσφαιριστής - απλά δεν υπάρχουν στο προσκήνιο ομάδες να τον εκθέσουν. Γράφει ο Θέμης Καίσαρης: "Η Λίβερπουλ στο Καμπ Νόου ήλεγξε τα πάντα, εκτός από τον Μέσι, τον ανεξέλεγκτο". Και, για να στηρίξει αυτή την άποψη, φέρνει ως επιχείρημα τα χρονικά σημεία που ο "ανεξέλεγκτος" πετυχαίνει γκολ και "καθαρίζει σε λίγα λεπτά". Η μοναδική περίπτωση όμως που μας επιτρέπει σοβαρή κουβέντα είναι αυτή της Λυόν, η οποία τελείωσε στο 2-0 και όχι στο 3-1. Στο 2-0 είναι που πάει περίπατο κάθε πλάνο του Ζενεσιό. Το υποτιμάτε, αλλά είναι αστρονομικό σκορ το 2-0. Αυτός που δεν έχει υποτιμηθεί καθόλου είναι ο Μέσι, φίλε Καίσαρη. Η κουβέντα περί "μη οργίων" δεν έχει ως βάση τον αριθμό των γκολ του Μέσι. Έχει ως βάση το χαμηλότατο επίπεδο που το σινάφι σου μας πλασάρει ως την "απόλυτη κορυφή". Στο κάτω κάτω, αν δεν ελέγξεις τον ένα παίκτη πάνω στον οποίο βασίζονται, τι στο καλό θα ελέγξεις; Πού είναι αυτός ο "προπονηταράς" ο Κλοπ, που δεν ξέρει να στήσει ένα πλάνο να περιορίσει έναν τελείως άσχετο με το ποδόσφαιρο χώρου; Εγώ με τις φίλες μου, που ΔΕΝ είμαστε "επαγγελματίες", μπορούμε να παίξουμε τη Μπαρσελόνα στην έδρα της και να πάρουμε τουλάχιστον το 0-0, αφού γκολ από ομάδες του ενός ΔΕΝ τρώμε.

-Μένουμε στο Μπαρσελόνα-Λίβερπουλ, καθώς ο "Τσάρλυ" γράφει για "προσαρμοσμένο πλάνο της Λίβερπουλ πάνω στο Μέσι". Τα μέτρα που έπαιζε στο πρώτο ημίχρονο ο Βαϊνάλντουμ το έκανε να μοιάζει έτσι, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν κουτοπόνηρο τρόπο του Κλοπ να ψάξει το εκτός έδρας γκολ "ξαφνιάζοντας" τη Μπαρσελόνα με την αλλαγή μέτρων του Ολλανδού. Επειδή ο Βαϊνάλντουμ είναι δεκάρι παλαιάς κοπής, που δε μπορεί να παίξει ούτε κεντρικός χαφ ούτε φορ, του είπε προφανώς ο Κλοπ "Παίξε το πρώτο ημίχρονο λίγο χαμηλότερα απ' όσο συνηθίζεις για να κλείνει κοντά σου ο Φαμπίνιο το Μέσι και βγες στο δεύτερο ημίχρονο πιο μπροστά να ψάξεις το γκολ". Στην ουσία δηλαδή το "αμυντικό" κομμάτι του πλάνου ήταν μόνο για το πρώτο ημίχρονο, λες και δεν έχει δεύτερο ημίχρονο σ' έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Ποιος νομίζεις πως είναι ο λόγος που η Λίβερπουλ είχε τις ευκαιρίες της από το 46' μέχρι το 60' και όχι π.χ. από το 76' και μετά; Ο λόγος είναι ότι στην αρχή του β' μέρους θα προέκυπτε ο όποιος αιφνιδιασμός, βάσει του πώς διαχειρίστηκαν οι παίκτες της Λίβερπουλ το ματς. Αποδείχθηκε πάντως για μία ακόμη φορά ότι ο Βαλβέρδε έχει τον πάγκο για κρεβάτι και ρίχνει ύπνους ατελείωτους. Βλέποντας ένα δεκάρι παλαιάς κοπής να προσπαθεί να κάνει τον κεντρικό μέσο στο πρώτο ημίχρονο, έπρεπε να έχει ψυλλιαστεί τη δουλειά και να είναι έτοιμος ν' απαντήσει αμέσως, όχι με ένα ολόκληρο τέταρτο της ώρας καθυστέρηση, σ' αυτή την παιδική κίνηση του Κλοπ. Αν αυτό είναι το "υψηλότερο" επίπεδο, δεν θέλω να ξέρω πώς είναι το "χαμηλότερο".

-Γράφει ο Θέμης Καίσαρης για "ισοπαλία Μέσι-Κριστιάνο στα 600 γκολ, με νικητή το Μέσι". Δεν θ' ασχοληθώ με το πιο επιδερμικό στοιχείο του ποδοσφαίρου, πόσο μάλλον όταν η κουβέντα αφορά σε δυο τύπους που δεν είναι καν ποδοσφαιριστές.

-Προβάδισμα πρόκρισης απέκτησαν τα δύο φαβορί που έμειναν στο Γιουρόπα Λιγκ της ΟΥΕΦΑ. 3-1 η Άρσεναλ τη Βαλένθια, 1-1 έξω η Τσέλσι με τους άκυρους της Φρανκφούρτης. Έστω κι αν είδαμε τα αουτσάιντερ να προηγούνται, η τάξη αποκαταστάθηκε αρκετά εμφατικά (10-1 οι ευκαιρίες υπέρ της Τσέλσι, 10-3 αντίστοιχα υπέρ της Άρσεναλ). Η Άρσεναλ δεν έχει γίνει ακόμα ομάδα Έμερι, αλλά δουλεύει πολύ καλύτερα απ' όσο με τον Αρσέν Βενγκέρ. Την Τσέλσι ο Σάρι την πήρε ουσιαστικά έτοιμη από τον Κόντε και απλά συνεχίζει την άνω του μέσου όρου δουλειά.

Αυτά προς το παρόν. Όταν υπάρξει κάτι άλλο που πρέπει να σχολιάσω και βρω χρόνο, τα ξαναλέμε.

Απ' όλα έχει το πανέρι

(Apologies to my non-Greek readers. This post does include a reference to a UEFA Champions' League match, Tottenham-Ajax 0-1 on 30/4/2019, but responds to comments of the greek press.)

-Η Μπαρσελόνα προσπαθεί λέει με κάθε τρόπο να περάσει στους παίκτες της την ομαδικότητα. Ναι, ε; Γι' αυτό έχει ως απόλυτο σταρ έναν από τους πιο χτυπητούς ατομικιστές της παγκόσμιας ιστορίας.

-Η Μπαρσελόνα προσπαθεί λέει να διδάσκει ποδόσφαιρο κατοχής. Ναι, σαν αυτή που είχαμε το '40 ή επί τουρκοκρατίας υποθέτω, γιατί από εκείνα τα χρόνια προέρχεται το σύστημα "όλοι μπροστά με το έτσι θέλω, σέντρα στη σέντρα και ό,τι κάτσει". Πριν αρχίσουν οι Ιταλοί να παίζουν με τρεις, τέσσερις και πέντε πίσω, το μόνο σύστημα που παιζόταν ήταν αυτό το τουρλουμπούκι που παίζουν σήμερα οι "υπερομάδες". Το 2-3-5 που έπαιζε η Αγγλία το 1958, στο διασυρμό της από τους Ούγγρους με 3-6 μέσα στο Γουέμπλεϊ. Και μάλιστα οι δύο "αμυντικοί" πιο κοντά στη σέντρα έπαιζαν παρά στη δική τους περιοχή. Με ανάλογη αφέλεια στα μέτρα εφάρμοσαν οι Ούγγροι το 2-4-4 που μνημονεύεται ως ριζοσπαστική καινοτομία, αλλά και πάλι ο ένας παραπάνω χαφ στον άξονα έκανε διαφορά. Συν ότι η διπλή κορυφή των Ούγγρων δεν επέτρεπε στους Άγγλους να βγάλουν αμυντική υπεραριθμία. Θεωρώ ότι βάσει αυτών των όρων είναι πολλά τα τρία γκολ που έφαγαν οι Ούγγροι.

-Στην τακτική της Μπαρσελόνα λέει είναι βάση το αμυντικό χαφ. Ωραία, ποιο είναι λοιπόν σήμερα το αμυντικό χαφ της Μπαρσελόνα; Ο Μπουσκέτς; Α πα πα, δεκαράκι παλαιάς κοπής είν' αυτός...

-Η Μπαρσελόνα δεν δουλεύει βάρη, για ν' αποφεύγει λέει τους τραυματισμούς. Να γιατί είναι μία απ' τις πιο σοφτ ομάδες του πλανήτη.

-Τέλος, η Μπαρσελόνα διδάσκει στους παίκτες της να είναι ευτυχισμένοι μόνο όταν έχουν τη μπάλα. Προσωπικά δεν θα ήθελα η ευτυχία μου να εξαρτάται από κάτι τόσο ευμετάβλητο. Σας το εγγυώμαι ότι όσο και να χτυπιούνται στην τεχνική με μπάλα, αρκεί απλά να έχεις σοβαρή ομάδα για να πας να τους πάρεις αποτέλεσμα. Θέλουν να έχουν 80% κατοχή; Ας την έχουν, αρκεί να φροντίζεις να βάζεις φρένο στις επιθετικές κινήσεις τους και να χτυπάς στην κόντρα, αφού έτσι κι αλλιώς αφήνουν πολλά κενά πίσω. Στη Μασία λέει δε μιλάνε για άμυνα, μιλάνε για ανάκτηση μπάλας. Με βάση όμως αυτά που βλέπω από τη Μπαρσελόνα, αυτό που τους λένε μάλλον είναι "Μένετε μπροστά εσείς, τη μπάλα θα την ανακτά η διαιτησία για εσάς". Θα ήταν γαμάτο αν το νόημα του ποδοσφαίρου ήταν απλώς να πάρεις το αποτέλεσμα, αλλά ένας ποδοσφαιρικός αγώνας είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο από δυο ξερά νούμερα - γι' αυτό και υπάρχει βάση για τόση ποδοσφαιροκουβέντα, στο κάτω κάτω της γραφής. Το αποτέλεσμα βγαίνει βάσει των γκολ και μόνο αυτών. Το γκολ όμως είναι μια στιγμή. Βάσει της δικής μου πείρας, η ουσία του ποδοσφαίρου είναι να εφαρμόσεις ένα δεδομένο τακτικό πλάνο μέσα από τα τρεξίματα που θα βγάλεις στον αγωνιστικό χώρο, και μάλιστα όσο πιο αμυντικά βγει το πλάνο τόσο καλύτερη είναι η αγωνιστική εικόνα της ομάδας. Όση τεχνική και να 'χεις με τη μπάλα, όσο νούμερο κατοχής κι αν βγάλεις, κάποιες στιγμές τη μπάλα την έχει και ο αντίπαλος. Όσο λίγες και να θεωρείς ότι θα είναι οι στιγμές αυτές, πρέπει να ξέρεις τι να κάνεις όταν προκύπτουν. Πρέπει να ξέρεις άμυνα αν θες να λες ότι ξέρεις ποδόσφαιρο. Είτε σας αρέσει είτε όχι, το ποδόσφαιρο είναι άθλημα άμυνας.

-Παρέμεινε στην "Σούπερ" λιγκ ο Παναθηναϊκός και μας γράφει ο "Τσάρλυ" ότι αυτό είναι επιτυχία του Γιώργου Δώνη. Διαφωνώ κάθετα, εκτός αν το γκολ-χέρι του Άλτμαν στον αγώνα του β' γύρου με τον Αστέρα ήταν... δουλεμένο στην προπόνηση. Υπ' όψιν ότι μιλάμε για έναν σύλλογο που συνεχώς κλαίγεται ότι τον αδικεί η διαιτησία. Ναι, κάποτε τον αδικούσε. Αλλά πάνε πολλά χρόνια από τότε... Ο Παναθηναϊκός μίκρυνε γιατί είχε έτοιμο άλλοθι, στο οποίο συνεχίζει ακόμα να κάνει κατάχρηση. Αν η τακτική αυτή συνεχιστεί, θα έρθει και η μέρα που καμία εύνοια δεν θα επαρκεί για να σώσει τον Παναθηναϊκό από τον υποβιβασμό. Τέλος τα ευρωπαϊκά κοστούμια και τα ασιατικά φορέματα. Άντε γιατί μας πρήξατε, περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις.

-Κέρδισε ο Άγιαξ την Τότεναμ με 0-1 στο Λονδίνο και διαβάζω "Φουλ για τελικό ο Άγιαξ". Επειδή όμως το 0-1 είναι πονηρό σκορ και ο Άγιαξ δεν πείθει ότι μπορεί να το διαχειριστεί με ασφάλεια, θα σας συμβουλεύσω να κρατάτε μικρό καλάθι. Το αποτέλεσμα κάνει τον Άγιαξ να φαντάζει φαβορί για την πρόκριση, στην πραγματικότητα όμως οι πιθανότητες είναι μοιρασμένες. Στο κάτω κάτω ο Άγιαξ στάθηκε τυχερός α λα ΠΑΟΚ, σκοράροντας στην πρώτη του ευκαιρία στο ματς. Ποιος εγγυάται για τη συμπεριφορά των τυχαίων παραγόντων στη ρεβάνς; Ιδίως αν βρεθεί ο Άγιαξ να χρειάζεται γκολ, ποιος εγγυάται ότι θα το βάλει κιόλας; Προσοχή, δεν το αποκλείω, αλλά δεν το θεωρώ δα και τόσο δεδομένο όσο μοιάζουν να το θεωρούν οι "ειδήμονες". Μεταξύ της 100% πιθανότητας και της 0% πιθανότητας υπάρχει μια αρκετά μεγάλη και λεπτομερώς βαθμονομημένη απόσταση, την οποία και θα πρέπει να λάβετε υπ' όψη για να μπορείτε να κρίνετε τα γραφόμενά μου. Στο κάτω κάτω, δεν έχω βύσμα στην ΟΥΕΦΑ για να ξέρω τι ιστορία θέλουν να σερβίρουν στον κόσμο αυτή τη φορά, άρα θα ήταν χαζό εκ μέρους μου ν' αποκλείσω το ένα ή το άλλο ενδεχόμενο αποτέλεσμα. Τι κι αν δεν κάνω όμως εγώ αυτό το λάθος, το κάνουν άλλοι. Μόνο η ρεβάνς μπορεί να μας δείξει αν έχουν σοβαρούς λόγους γι' αυτό. Στα προγνωστικά μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι του κατέβει, αν και συνήθως αυτό είναι κατευθυνόμενο είτε από τις στοιχηματικές εταιρείες είτε από τα ΜΜΕ. (Έχω κάθε δικαίωμα να μην εμπιστεύομαι αυτούς που, αφού πουν ακριβώς την ίδια άποψη μ' αυτή των ΜΜΕ, λένε με ύφος ότι έχουν δική τους άποψη. Γιατί δηλαδή να πιστέψω σε μια ρητορική που ανάγει κάποιες ομάδες σε "ανώτερες" χωρίς να παρέχει κάποια ικανοποιητική βάση γι' αυτή την αναγωγή; Πρόσεχε "Τσάρλυ", τα γράφω και για 'σένα αυτά, που γράφεις "ο Παναθηναϊκός δε μπορεί ν' ανταγωνιστεί κατώτερες ομάδες". Αν όντως είναι κατώτερες, γιατί δε μπορεί να τις ανταγωνιστεί; Μήπως για τον πολύ απλό λόγο ότι αγωνιστικά είναι ανώτερες; Και αφού αγωνιστικά είναι ανώτερες, τι είναι τόσο σημαντικό ώστε συνολικά να τις καθιστά κατώτερες; Μυρίζομαι σωματειακό ρατσισμό στην καλύτερη...)

Χάλια αγώνας αναμένεται να είναι το Μπαρσελόνα-Λίβερπουλ. Όσα πάνε κι όσα έρθουν. Αν μείνει χαμηλά το σκορ, θα είναι λόγω ανικανότητας των επιθετικών, όπως έγινε στο Τότεναμ-Άγιαξ και σε τόσους άλλους αγώνες των ΟΥΕΦΑ-ΦΙΦΑ στο παρελθόν... Ο αθλητισμός δεν είναι αντικείμενο για διαφημιστικές εταιρείες.

Αυτά προς το παρόν. Έχω τους λόγους μου να συνεχίσω να περιμένω στη γωνία...