(Apologies to my non-Greek readers, as the first part of this post is a response to a specific Greek journalist's article. The second part though is in English, so you can read it.)
Μπορώ μέχρι ένα σημείο να καταλάβω ότι κάποιος είναι οπαδός μιας ομάδας και πάνω σ' αυτό τον οπαδισμό μπορεί να πετάξει και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, όμως αυτό που διάβασα σήμερα από τον Σάββα Τζιομπανόγλου ξεπερνάει κάθε όριο. Παραδέχεται ο Λουτσέσκου τα λάθη που έχουν γίνει υπέρ της ομάδας του; Αυτός δεν είναι που είπε "Δε θυμάμαι να έχει γίνει λάθος υπέρ μας", ενώ νωρίτερα στη σεζόν είχαν προηγηθεί ένα ανύπαρκτο πέναλτι σε βάρος του Αστέρα Τρίπολης, η τάπα του Βιεϊρίνια στη Λαμία, μια σειρά από καθοριστικά γκολ-οφσάιντ και πολλά λάθη υπέρ του ΠΑΟΚ στα φάουλ και τις κάρτες; Το ξέρουμε ότι ο ΠΑΟΚ φωνάζει εδώ και πολλά χρόνια για τη διαιτησία. Κάποτε δικαίως φώναζε. Κάποτε δεν τον διοικούσε ο κουμπούρης ο Σαββίδης. Αυτά όμως είναι πια παρελθόν. Ο αθώος και συμπαθητικός ΠΑΟΚ δεν υπάρχει πια. Και όχι, δε μου λένε τίποτα οι φωνές για το VAR. Ποιος μου εγγυάται ότι το VAR δεν χειραγωγείται; Στο κάτω κάτω, η τελική απόφαση ανήκει στον διαιτητή, άρα αν αυτός είναι στημένος θα περάσει αυτό που θέλει, με VAR ή χωρίς. Άρα τι να μου πει εμένα το ότι φωνάζει ο ΠΑΟΚ για VAR εδώ και τώρα; Μόνο ότι θέλει να συνεχίσει να υποδύεται τον προηγούμενο εαυτό του μπορώ να καταλάβω εγώ απ' όλα αυτά. Παραδέχθηκε δηλαδή επίσημα ο ΠΑΟΚ ότι έπρεπε να μετρήσει το γκολ του Τσιλιανίδη, το οποίο δεν έφτανε από μόνο του για να κρίνει την πρόκριση, και πρέπει τώρα εμείς να πιστέψουμε ότι αυτό το χάλι είναι... αγγελικά πλασμένο. Ε λοιπόν όχι ρε μαλάκες, ΔΕΝ είναι. Ο ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου βρωμάει και ζέχνει. Ίσως γι' αυτό είναι ήδη από τώρα σίγουρα τα ΜΜΕ ότι θα πάρει και το πρωτάθλημα 2019-20 (έχουν και το θράσος να παρουσιάζουν αυτή τη σιγουριά τους υπό το πρίσμα της... υποχρέωσης). Σκέφτομαι πλέον πολύ σοβαρά να το φτύσω από τώρα το προϊόν σας. Να μην περιμένω καν να τελειώσει κι επίσημα η τρέχουσα σεζόν.
(Κάτω απ' αυτή τη γραμμή θα γράψω στ' αγγλικά. Όσοι δεν ξέρετε αγγλικά, ας προσέχατε.)
There is a very serious reason for all the greek posts I 've had to make on this blog. During season 2017-18 of Greece's "Super" league, specifically in the PAOK-AEK match that would decide that season's champion, PAOK scored a goal from offside position, which was ultimately cancelled. This made Ivan Savvidis, PAOK owner, enter the pitch with a gun at his belt. He even seemed to intend to take it out and somehow use it. Normally, this was supposed to mean relegation for PAOK. But this is not what happened. Not only did PAOK stay in the first division, but they also had the 2018-19 title handed to them via an enormous series of arbitration crimes such as the inexistent penalty against Asteras Tripolis, the no-penalty call on Vieirinha's handblock in Lamia, a series of offside goals and many other important mistakes all in favour of PAOK. The outrageous thing in all this scenery is how the press is still trying to convince us about everything being... fair. Pretty much the same thing that happened for Olympiacos Piraeus in several previous seasons, but in an even worse version. As I 've caught the crime issue, I must mention that in the past Panathinaikos was also guilty of gun threat use and AEK's current owner is Demetris Melissanidis, also a man of severely criminal past. But staging doesn't only happen in Greece. FIFA's "World Cup" 2018 was staged so that Belgium would go as far up as possible, the same competition in 2014 was staged so that Germany won it, in 2010 it was that way for Spain... Are you sure your country's media tell you everything they should?
Friday, April 26, 2019
Tuesday, April 23, 2019
Λουτσέσκου: Δίκαιος, ή καραγκιόζης;
(Apologies to my non-Greek readers. This post refers to Razvan Lucescu, PAOK men's team coach)
Συνεχίζει να προκαλεί ο "Τσάρλυ" με τα γραφόμενά του σχετικά με τον ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου. Το άρθρο του με τίτλο "Ο δίκαιος Λουτσέσκου έχει πολλούς λόγους να καμαρώνει" παρουσιάζει το όλο σκηνικό λες και δεν υπήρξαν ποτέ φάσεις όπως το ανύπαρκτο πέναλτι στον πρώτο αγώνα του ΠΑΟΚ με τον Αστέρα Τρίπολης, η τάπα του Βιεϊρίνια στη Λαμία, η φάση μη τήρησης του ευ αγωνίζεσθαι στον εντός έδρας αγώνα με τη Λαμία, μια σειρά από γκολ-οφσάιντ και πολλά ακόμη λάθη υπέρ του ΠΑΟΚ τα οποία και καθόρισαν την πορεία της "Σούπερ" λιγκ 2018-19.
"Βλέπετε είναι πολλοί αυτοί που υπηρέτησαν το ρόλο τους σε πολύ υψηλό επίπεδο": Όχι βέβαια, δε βλέπουμε. Και μόνο που οι Βαρελοκρέσποι σε κάθε φάση παραπατούσαν αρκεί για να διαψευστεί η γραμμή που (ξανα)προσπαθείς να περάσεις, φίλτατε "Τσάρλυ".
"Ο Ρουμάνος τεχνικός είναι πρώτος στη γκρίνια, ο τελευταίος όμως στους πανηγυρισμούς": Ίσως να ντρέπεται κιόλας για τον τρόπο με τον οποίο κατέληξε στην ομάδα του ο τίτλος. Σοβαρά, το θεωρώ πιθανό να έκανε αυτοκριτική. Την απάντηση σ' αυτό το ερώτημα όμως μάλλον θα την έχουμε όταν ο ΠΑΟΚ δεν θ' αποκαλείται πια πρωταθλητής - το πότε θα είναι αυτή η στιγμή δε μπορεί κανείς να το προβλέψει στην παρούσα φάση. Σίγουρα όμως με τις μέχρι τώρα δηλώσεις του ο Λουτσέσκου είναι για ξέσκισμα, όχι για επαίνους. Δεν άξιζε κανέναν από τους δύο τίτλους πρωταθλήματος που είχε να διεκδικήσει. Τον ευνόησαν όλες οι πιθανές και απίθανες συγκυρίες, η ομάδα του έδειχνε έτοιμη ανά πάσα στιγμή να καταρρεύσει, αρκούσε μία ήττα για να φέρει κι άλλες. Εσύ λοιπόν που θέλεις να μας παρουσιάσεις αυτό τον ΠΑΟΚ ως γίγαντα, παραδέξου τουλάχιστον ότι έχει πήλινα πόδια. Δεν είναι σωστή η μονόπλευρη "δημοσιογραφία" που κάνεις.
"Ένα σύνολο που αμύνθηκε με βάθος": Ναι, αλλά χωρίς να βγάλει αξιόπιστη αμυντική εικόνα. Ή το ξεχάσαμε το δοκάρι του Λιβάια με το σκορ στο 0-0; Αν αυτό έμπαινε, ο ΠΑΟΚ θα κατέρρεε και δεν θα επανερχόταν ποτέ. Ο "σούπερ αρχηγός" Βιεϊρίνια "βγήκε μπροστά" μόνο μέσω κάποιων γκολ, τα οποία μάλιστα προέκυψαν όταν η ομάδα του ήταν ήδη αρκετά μπροστά στη βαθμολογία ώστε να του δώσει αυτή την ευχέρεια, δεδομένου ότι ο "δίκαιος" Λουτσέσκου τον έβαζε αντί μπακ. Πολύ καλή η δημιουργική κινητικότητα στην αριστερή πλευρά του ΠΑΟΚ, το ίδιο όμως συνέβαινε και με τη δεξιά πλευρά του εκάστοτε... αντιπάλου του. Μην αναφέρω κιόλας ότι στα περισσότερα ματς οι καλύτερες φάσεις γενικά ήταν για τον αντίπαλο του ΠΑΟΚ (ο Πασχαλάκης έκανε μια αφύσικη σεζόν στο ρόλο του shot-stopper και θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι την ερχόμενη σεζόν θα είναι χειρότερος, ίσως ακόμα και "αφύσικα" χειρότερος, εκεί θέλω να δω τι θα 'χεις να πεις για τους Βαρελοκρέσπους, αν φυσικά ο Λουτσέσκου κρατήσει αυτό το κέντρο άμυνας για τη σεζόν 2019-20). Ο μόνος που όντως πάλευε και απέδιδε στον αγωνιστικό χώρο ήταν ο (και καλά "μπάστακας") Πρίιοβιτς. Δεν είναι στατικός παίκτης ο Σέρβος, δεν του λείπει η τακτική παιδεία. Η ταχύτητα είναι που του λείπει. Ο Άκπομ είναι σίγουρα εμφανώς πιο γρήγορος, αλλά με τόσο αφελή τακτική συμπεριφορά δεν πρόκειται να πετύχει μεγάλα πράγματα, ακόμα και στο χαμηλών απαιτήσεων "ποδόσφαιρο" της ΦΙΦΑ.
Στη μετά Πρίιοβιτς εποχή ο ΠΑΟΚ έγινε όντως πιο επιθετικός, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι συνολικά έγινε καλύτερος. Ίσα ίσα, απέδειξα με δυο απλές διαιρέσεις στο προηγούμενο άρθρο μου ότι έγινε... χειρότερος απ' όσο ήδη ήταν - και μάλιστα στο κριτήριο εκείνο που τον παρουσιάζει ως κορυφαία ομάδα: τα γκολ. Αν εξετάσουμε πόσες ευκαιρίες είχαν επαρκή πιθανότητα να γίνουν γκολ στη μία και στην άλλη εποχή (εξετάζοντας βέβαια ΚΑΙ το επιθετικό ΚΑΙ το αμυντικό κομμάτι, μην είμαστε μονόπλευροι), θα δούμε πολύ καλύτερα αυτό που ήδη έχει φανεί στον αγωνιστικό χώρο: ο φετινός ΠΑΟΚ ήταν κακός κι έγινε χειρότερος. Ναι, ξέρω, φαίνεται εντυπωσιακή η αναλογία 4,44 γκολ υπέρ ανά 1 γκολ κατά, στην πραγματικότητα όμως είναι μάλλον φτωχό νούμερο με βάση τις συνθήκες με τις οποίες διεκδίκησε αυτό το πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ. Το ότι έφυγε αλώβητος από αγώνες κατά τους οποίους εύκολα θα μπορούσε να δεχθεί και τέσσερα και πέντε γκολ μπορεί άνετα την ερχόμενη σεζόν να γυρίσει ανάποδα. Δεν είναι φυσιολογικό να υπάρχουν στον αθλητισμό εγγυήσεις αποτελέσματος. Όσοι ιδιοκτήτες ομάδων θέλουν εγγυημένα φράγκα, ας αγοράσουν μια τράπεζα. Λεφτά έχουν.
"Ο χρόνος απέδειξε πως ο Λουτσέσκου δούλευε καλά": Ωχ, σκέψου και να μη δούλευε τι θα είχαμε να δούμε... Πόνεσαν τα μάτια μας με τον ΠΑΟΚ αυτή τη σεζόν, καμία σχέση με την εξαιρετική (για τα δεδομένα της "Σούπερ" λιγκ) ομάδα που είχε φτιάξει ο Φερνάντο Σάντος. Τότε βέβαια δεν ήταν ο Σαββίδης να μπαίνει ως καουμπόι στον αγωνιστικό χώρο, με το όπλο στη ζώνη έτοιμο ανά πάσα ώρα και στιγμή να το βγάλει και να το χρησιμοποιήσει... Σε τέτοιους θέλετε να δίνετε τα πρωταθλήματα, με γεια σας με χαρά σας κύριοι της ΕΠΟ. Διοργανώστε λοιπόν μία "Σούπερ" λιγκ για καουμπόιδες κι αφήστε τις υπόλοιπες ομάδες να παίζουν σε μία πιο κανονική διοργάνωση, κι ας μην είναι και τόσο "Σούπερ", δεν πειράζει. Αρκεί τα ευρωπαϊκά εισιτήρια να κρίνονται στην κανονική διοργάνωση μπας και σταματήσει αυτό το ξεφτιλίκι που γίνεται με το εν λόγω θέμα. Οι καουμπόιδες της "Σούπερ" λιγκ αντίθετα μπορούν να προκρίνονται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα οπλισμένων μονομαχιών να βγάζουν εκεί το άχτι τους. Τα γράφω αυτά γιατί το "φαινόμενο Σαββίδη" δεν είναι καινούριο στην ελληνική πραγματικότητα. Παλιότερα ήταν κάποιος απ' τους Βαρδινογιάννηδες του Παναθηναϊκού που έκανε συστηματική χρήση της απειλής με όπλο, ενώ στα πράγματα είναι ακόμα και σήμερα ο Δημήτρης Μελισσανίδης, άλλο κάρο με πατάτες από 'κει, και φυσικά ο Βαγγέλης Μαρινάκης για τον οποίο δεν θυμάμαι τι ακριβώς έχει ακουστεί κατά καιρούς, αλλά δεν παίρνω κι όρκο πως είναι αθώος. Ξέρω, οι ιδιοκτήτες των ομάδων λειτουργούν υπό τη γραμμή που τους δίνει η ΦΙΦΑ, η οποία γραμμή βεβαίως δεν έχει καμία σχέση με το τι μπορεί να διαφημίζει προς τα έξω η ΦΙΦΑ. Δεν είμαι τελείως άσχετη από εμπόριο, καταλαβαίνω γιατί δε συμφέρει καθόλου τη ΦΙΦΑ να παραδεχθεί έστω κι έμμεσα πως όλες αυτές οι καμπάνιες της εναντίον των στημένων ματς είναι για το θεαθήναι και μόνο. Εδώ και οι κληρώσεις είναι στημένες. Γι' αυτό και γίνεται το σόου που γίνεται. Ο μόνος πραγματικός λόγος που επιλέγονται γνωστοί πρώην παίκτες για να τραβάνε τα μπαλάκια είναι ακριβώς για να μη σκέφτεται ο κόσμος ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι και στημένη. Ε λοιπόν ναι, είναι στημένη. Παράδειγμα στημένου ζευγαριού από τη σεζόν 2018-19 είναι το Σλάβια-Τσέλσι, που στήθηκε για να ευνοηθεί στη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ η "Σούπερ" λιγκ. Ο κανόνας λοιπόν είναι απλός:
Ένα καθαρό ΔΕΝ σημαίνει ότι είναι όλα καθαρά. Αλλά, ένα στημένο ίσον ΟΛΑ ΣΤΗΜΕΝΑ.
Το πώς πήγε αυτό το ζευγάρι είναι λίγο-πολύ γνωστό: στον πρώτο αγώνα έγινε το καλύτερο ματς σε όλη τη φάση της οκτάδας, ενώ στον δεύτερο αγώνα οι δύο ομάδες... έκαναν ΠΑΟΚ. Σκορ 4-3 με τις εύστοχες τελικές στο 4-4. Όμως όχι, αυτό που μετράει η βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ είναι απλώς οι δύο ήττες των Τσέχων και οι δύο νίκες των Άγγλων. Και γαμώ τις βαθμολογίες μαλάκα.
Τέλος χρόνου. Συνεχίζω να περιμένω στη γωνία για τις 8 του Μάη, όπως είχα υποσχεθεί...
Συνεχίζει να προκαλεί ο "Τσάρλυ" με τα γραφόμενά του σχετικά με τον ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου. Το άρθρο του με τίτλο "Ο δίκαιος Λουτσέσκου έχει πολλούς λόγους να καμαρώνει" παρουσιάζει το όλο σκηνικό λες και δεν υπήρξαν ποτέ φάσεις όπως το ανύπαρκτο πέναλτι στον πρώτο αγώνα του ΠΑΟΚ με τον Αστέρα Τρίπολης, η τάπα του Βιεϊρίνια στη Λαμία, η φάση μη τήρησης του ευ αγωνίζεσθαι στον εντός έδρας αγώνα με τη Λαμία, μια σειρά από γκολ-οφσάιντ και πολλά ακόμη λάθη υπέρ του ΠΑΟΚ τα οποία και καθόρισαν την πορεία της "Σούπερ" λιγκ 2018-19.
"Βλέπετε είναι πολλοί αυτοί που υπηρέτησαν το ρόλο τους σε πολύ υψηλό επίπεδο": Όχι βέβαια, δε βλέπουμε. Και μόνο που οι Βαρελοκρέσποι σε κάθε φάση παραπατούσαν αρκεί για να διαψευστεί η γραμμή που (ξανα)προσπαθείς να περάσεις, φίλτατε "Τσάρλυ".
"Ο Ρουμάνος τεχνικός είναι πρώτος στη γκρίνια, ο τελευταίος όμως στους πανηγυρισμούς": Ίσως να ντρέπεται κιόλας για τον τρόπο με τον οποίο κατέληξε στην ομάδα του ο τίτλος. Σοβαρά, το θεωρώ πιθανό να έκανε αυτοκριτική. Την απάντηση σ' αυτό το ερώτημα όμως μάλλον θα την έχουμε όταν ο ΠΑΟΚ δεν θ' αποκαλείται πια πρωταθλητής - το πότε θα είναι αυτή η στιγμή δε μπορεί κανείς να το προβλέψει στην παρούσα φάση. Σίγουρα όμως με τις μέχρι τώρα δηλώσεις του ο Λουτσέσκου είναι για ξέσκισμα, όχι για επαίνους. Δεν άξιζε κανέναν από τους δύο τίτλους πρωταθλήματος που είχε να διεκδικήσει. Τον ευνόησαν όλες οι πιθανές και απίθανες συγκυρίες, η ομάδα του έδειχνε έτοιμη ανά πάσα στιγμή να καταρρεύσει, αρκούσε μία ήττα για να φέρει κι άλλες. Εσύ λοιπόν που θέλεις να μας παρουσιάσεις αυτό τον ΠΑΟΚ ως γίγαντα, παραδέξου τουλάχιστον ότι έχει πήλινα πόδια. Δεν είναι σωστή η μονόπλευρη "δημοσιογραφία" που κάνεις.
"Ένα σύνολο που αμύνθηκε με βάθος": Ναι, αλλά χωρίς να βγάλει αξιόπιστη αμυντική εικόνα. Ή το ξεχάσαμε το δοκάρι του Λιβάια με το σκορ στο 0-0; Αν αυτό έμπαινε, ο ΠΑΟΚ θα κατέρρεε και δεν θα επανερχόταν ποτέ. Ο "σούπερ αρχηγός" Βιεϊρίνια "βγήκε μπροστά" μόνο μέσω κάποιων γκολ, τα οποία μάλιστα προέκυψαν όταν η ομάδα του ήταν ήδη αρκετά μπροστά στη βαθμολογία ώστε να του δώσει αυτή την ευχέρεια, δεδομένου ότι ο "δίκαιος" Λουτσέσκου τον έβαζε αντί μπακ. Πολύ καλή η δημιουργική κινητικότητα στην αριστερή πλευρά του ΠΑΟΚ, το ίδιο όμως συνέβαινε και με τη δεξιά πλευρά του εκάστοτε... αντιπάλου του. Μην αναφέρω κιόλας ότι στα περισσότερα ματς οι καλύτερες φάσεις γενικά ήταν για τον αντίπαλο του ΠΑΟΚ (ο Πασχαλάκης έκανε μια αφύσικη σεζόν στο ρόλο του shot-stopper και θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι την ερχόμενη σεζόν θα είναι χειρότερος, ίσως ακόμα και "αφύσικα" χειρότερος, εκεί θέλω να δω τι θα 'χεις να πεις για τους Βαρελοκρέσπους, αν φυσικά ο Λουτσέσκου κρατήσει αυτό το κέντρο άμυνας για τη σεζόν 2019-20). Ο μόνος που όντως πάλευε και απέδιδε στον αγωνιστικό χώρο ήταν ο (και καλά "μπάστακας") Πρίιοβιτς. Δεν είναι στατικός παίκτης ο Σέρβος, δεν του λείπει η τακτική παιδεία. Η ταχύτητα είναι που του λείπει. Ο Άκπομ είναι σίγουρα εμφανώς πιο γρήγορος, αλλά με τόσο αφελή τακτική συμπεριφορά δεν πρόκειται να πετύχει μεγάλα πράγματα, ακόμα και στο χαμηλών απαιτήσεων "ποδόσφαιρο" της ΦΙΦΑ.
Στη μετά Πρίιοβιτς εποχή ο ΠΑΟΚ έγινε όντως πιο επιθετικός, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι συνολικά έγινε καλύτερος. Ίσα ίσα, απέδειξα με δυο απλές διαιρέσεις στο προηγούμενο άρθρο μου ότι έγινε... χειρότερος απ' όσο ήδη ήταν - και μάλιστα στο κριτήριο εκείνο που τον παρουσιάζει ως κορυφαία ομάδα: τα γκολ. Αν εξετάσουμε πόσες ευκαιρίες είχαν επαρκή πιθανότητα να γίνουν γκολ στη μία και στην άλλη εποχή (εξετάζοντας βέβαια ΚΑΙ το επιθετικό ΚΑΙ το αμυντικό κομμάτι, μην είμαστε μονόπλευροι), θα δούμε πολύ καλύτερα αυτό που ήδη έχει φανεί στον αγωνιστικό χώρο: ο φετινός ΠΑΟΚ ήταν κακός κι έγινε χειρότερος. Ναι, ξέρω, φαίνεται εντυπωσιακή η αναλογία 4,44 γκολ υπέρ ανά 1 γκολ κατά, στην πραγματικότητα όμως είναι μάλλον φτωχό νούμερο με βάση τις συνθήκες με τις οποίες διεκδίκησε αυτό το πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ. Το ότι έφυγε αλώβητος από αγώνες κατά τους οποίους εύκολα θα μπορούσε να δεχθεί και τέσσερα και πέντε γκολ μπορεί άνετα την ερχόμενη σεζόν να γυρίσει ανάποδα. Δεν είναι φυσιολογικό να υπάρχουν στον αθλητισμό εγγυήσεις αποτελέσματος. Όσοι ιδιοκτήτες ομάδων θέλουν εγγυημένα φράγκα, ας αγοράσουν μια τράπεζα. Λεφτά έχουν.
"Ο χρόνος απέδειξε πως ο Λουτσέσκου δούλευε καλά": Ωχ, σκέψου και να μη δούλευε τι θα είχαμε να δούμε... Πόνεσαν τα μάτια μας με τον ΠΑΟΚ αυτή τη σεζόν, καμία σχέση με την εξαιρετική (για τα δεδομένα της "Σούπερ" λιγκ) ομάδα που είχε φτιάξει ο Φερνάντο Σάντος. Τότε βέβαια δεν ήταν ο Σαββίδης να μπαίνει ως καουμπόι στον αγωνιστικό χώρο, με το όπλο στη ζώνη έτοιμο ανά πάσα ώρα και στιγμή να το βγάλει και να το χρησιμοποιήσει... Σε τέτοιους θέλετε να δίνετε τα πρωταθλήματα, με γεια σας με χαρά σας κύριοι της ΕΠΟ. Διοργανώστε λοιπόν μία "Σούπερ" λιγκ για καουμπόιδες κι αφήστε τις υπόλοιπες ομάδες να παίζουν σε μία πιο κανονική διοργάνωση, κι ας μην είναι και τόσο "Σούπερ", δεν πειράζει. Αρκεί τα ευρωπαϊκά εισιτήρια να κρίνονται στην κανονική διοργάνωση μπας και σταματήσει αυτό το ξεφτιλίκι που γίνεται με το εν λόγω θέμα. Οι καουμπόιδες της "Σούπερ" λιγκ αντίθετα μπορούν να προκρίνονται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα οπλισμένων μονομαχιών να βγάζουν εκεί το άχτι τους. Τα γράφω αυτά γιατί το "φαινόμενο Σαββίδη" δεν είναι καινούριο στην ελληνική πραγματικότητα. Παλιότερα ήταν κάποιος απ' τους Βαρδινογιάννηδες του Παναθηναϊκού που έκανε συστηματική χρήση της απειλής με όπλο, ενώ στα πράγματα είναι ακόμα και σήμερα ο Δημήτρης Μελισσανίδης, άλλο κάρο με πατάτες από 'κει, και φυσικά ο Βαγγέλης Μαρινάκης για τον οποίο δεν θυμάμαι τι ακριβώς έχει ακουστεί κατά καιρούς, αλλά δεν παίρνω κι όρκο πως είναι αθώος. Ξέρω, οι ιδιοκτήτες των ομάδων λειτουργούν υπό τη γραμμή που τους δίνει η ΦΙΦΑ, η οποία γραμμή βεβαίως δεν έχει καμία σχέση με το τι μπορεί να διαφημίζει προς τα έξω η ΦΙΦΑ. Δεν είμαι τελείως άσχετη από εμπόριο, καταλαβαίνω γιατί δε συμφέρει καθόλου τη ΦΙΦΑ να παραδεχθεί έστω κι έμμεσα πως όλες αυτές οι καμπάνιες της εναντίον των στημένων ματς είναι για το θεαθήναι και μόνο. Εδώ και οι κληρώσεις είναι στημένες. Γι' αυτό και γίνεται το σόου που γίνεται. Ο μόνος πραγματικός λόγος που επιλέγονται γνωστοί πρώην παίκτες για να τραβάνε τα μπαλάκια είναι ακριβώς για να μη σκέφτεται ο κόσμος ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι και στημένη. Ε λοιπόν ναι, είναι στημένη. Παράδειγμα στημένου ζευγαριού από τη σεζόν 2018-19 είναι το Σλάβια-Τσέλσι, που στήθηκε για να ευνοηθεί στη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ η "Σούπερ" λιγκ. Ο κανόνας λοιπόν είναι απλός:
Ένα καθαρό ΔΕΝ σημαίνει ότι είναι όλα καθαρά. Αλλά, ένα στημένο ίσον ΟΛΑ ΣΤΗΜΕΝΑ.
Το πώς πήγε αυτό το ζευγάρι είναι λίγο-πολύ γνωστό: στον πρώτο αγώνα έγινε το καλύτερο ματς σε όλη τη φάση της οκτάδας, ενώ στον δεύτερο αγώνα οι δύο ομάδες... έκαναν ΠΑΟΚ. Σκορ 4-3 με τις εύστοχες τελικές στο 4-4. Όμως όχι, αυτό που μετράει η βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ είναι απλώς οι δύο ήττες των Τσέχων και οι δύο νίκες των Άγγλων. Και γαμώ τις βαθμολογίες μαλάκα.
Τέλος χρόνου. Συνεχίζω να περιμένω στη γωνία για τις 8 του Μάη, όπως είχα υποσχεθεί...
Monday, April 22, 2019
Σύμφωνοι, ο ΠΑΟΚ θέλει. Αλλά... μπορεί;
(Apologies to my non-Greek readers, as PAOK won Greece's "Super" league for the 2018-19 season, causing a specific Greek journalist to perceive it as the start of a dynasty - therefore I have to respond to him because there are a few important things he forgets)
Αγαπητέ φίλε "Τσάρλυ", δεν ξέρω αν το κείμενό σου για την "αρχή της δυναστείας του ΠΑΟΚ" έχει βάση σε κάποιου είδους πληροφόρηση για το πώς θα είναι οι ομάδες τη σεζόν που έρχεται ή αν είναι κάτι άλλο που παίζει πίσω απ' την κουρτίνα, αλλά όπως και να 'χει κάνεις πάλι κάτι προβλέψεις πολύ παράτολμες. Παραδέχεσαι κι ο ίδιος ότι στο Καραϊσκάκη είχε μπόλικη δόση τύχης, αλλά δεν κάνεις τον κόπο ν' αναφέρεις το ανύπαρκτο πέναλτι με τον Αστέρα στην Τούμπα, την τάπα του Βιεϊρίνια στη Λαμία, πολλά καθοριστικά γκολ από θέσεις οφσάιντ και άλλες τέτοιες "αποδείξεις υπεροχής και ανωτερότητας". Επίσης μιλάς για τους Βαρέλα-Κρέσπο λες και πρόκειται για τους Νέστα-Μαλντίνι, ενώ αυτό ακριβώς το δίδυμο είναι που εισέπραξε την πλειοψηφία των καρπαζιών στην Ευρώπη. Με αυτούς έφαγε τέσσερα από κάποια Μπενφίκα μέσα στην Τούμπα, με αυτούς έφαγε τα αστεία γκολ με αντιπάλους όπως η ΜΠΑΤΕ και (κυρίως) η Βίντι. Καταλαβαίνω την ψύχωση που είχε η ομάδα για το πρωτάθλημα, καταλαβαίνω και πώς αισθάνονται για την (ορθή πάντως) ακύρωση του γκολ που είχε πετύχει ο Βαρέλα από θέση οφσάιντ στον "τελικό πρωταθλήματος" της σεζόν 2017-18, αλλά όχι, δεν έχει τις βάσεις ο ΠΑΟΚ για να δικαιούται να ξεκινά ως φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Ίσως τις δημιουργήσει με την καλοκαιρινή προετοιμασία, ίσως και με κάποια ταλέντα που μπορεί να του προκύψουν από τις "μικρές" ομάδες, αλλά με την εικόνα που έδειξε φέτος (τόσο στο διάστημα των 24-5 γκολ όσο και σ' αυτό των 40-9) είναι για να... παλέψει στην ουρά. Στο κάτω κάτω ας κάνουμε και δυο απλές διαιρέσεις:
Εποχή Πρίιοβιτς: 24 γκολ υπέρ δια 5 γκολ κατά, μας κάνουν 4,8 γκολ υπέρ ανά 1 κατά.
Μετά Πρίιοβιτς: 40 γκολ υπέρ δια 9 γκολ κατά, μας κάνουν περίπου 4,44 γκολ υπέρ ανά 1 κατά.
Να λοιπόν που, άμα δεν τα βλέπεις τα πράματα μονόπλευρα, καταλαβαίνεις ότι με τον Πρίιοβιτς ο ΠΑΟΚ ήταν συνολικά καλύτερος στο αγαπημένο αγωνιστικό κριτήριο του κάθε άσχετου. Ναι μεν τα επιθετικά στοιχεία των υπολοίπων παικτών του ΠΑΟΚ απελευθερώθηκαν, όμως αυτό κόστισε όσον αφορά τη συνολική αποδοτικότητα της ομάδας. Το πρόβλημα δεν κουκουλώθηκε επαρκώς από τους παραπάνω σκόρερ. Οι καθοριστικοί παράγοντες για να πάρει ο ΠΑΟΚ αυτό το πρωτάθλημα, όπως έχω αναφέρει και σε παλιότερα άρθρα μου, ήταν η τύχη και η διαιτησία. Διάβασα και στο Contra ένα άρθρο που μεταξύ άλλων κάνει και κριτική στον κόσμο που φωνάζει για τη διαιτησία ασχέτως ποιος παίρνει το πρωτάθλημα, εγώ όμως απορρίπτω τη συγκεκριμένη κριτική και λέω ότι ίσως θα πρέπει να προβληματίσουν κάποιους "υψηλά ιστάμενους" αυτές οι φωνές. Στην Ελλάδα (και όχι μόνο...), οι ομάδες που διεκδικούν το ανδρικό πρωτάθλημα είναι περίπου οι ίδιες από καταβολής του εκάστοτε πρωταθλήματος. Στην Ελλάδα μάλιστα η κατάσταση είναι χειρότερη επειδή περίπου δεδομένες είναι και οι ομάδες που βγαίνουν Ευρώπη. Έγινε τεράστια προσπάθεια φέτος να σβήσει ο Παναθηναϊκός την ευρωπαϊκή του ποινή, άσχετα αν τελικά η Επιτροπή Εφέσεων, έστω και με καθυστέρηση, έκανε αυτό που έπρεπε όσον αφορά το "ντέρμπι" που διακόπηκε με την ηλίου φαεινότερη υπαιτιότητα του Παναθηναϊκού. Ο οποίος Παναθηναϊκός στο κάτω κάτω έπρεπε να παίζει στην από κάτω κατηγορία (αλλιώς ποιο το νόημα της αδειοδότησης;). Και κάπου εδώ ερχόμαστε ξανά στον ΠΑΟΚ, που επίσης θα έπρεπε να παίζει στην δεύτερη κατηγορία λόγω της εισόδου του Ιβάν με το όπλο στο γήπεδο. Η αντικανονική λοιπόν συμμετοχή των δύο αυτών συλλόγων στη σεζόν 2018-2019 της "Σούπερ" λιγκ ακυρώνει την όποια βαθμολογία έχει διαμορφωθεί. Να η ευκαιρία να γίνει με 12 ομάδες η ερχόμενη σεζόν της "Σούπερ" Λιγκ! Έχω ξαναγράψει και θα επιμείνω πως οι 14 ομάδες είναι πάρα πολλές για το πρωτάθλημά μας. Επίσης είναι αστείο το "σύστημα" με τα πλέι ωχ ανάμεσα στους δύο γύρους. Δε γνωρίζω τι σενάριο προορίζεται να έχει η σεζόν που έρχεται, αλλά είναι πιθανό αυτό το "σύστημα" να συντελέσει ώστε οι δύο πρώτες θέσεις να ξεμακρύνουν υπερβολικά από την 3η. Ας μην το πάμε όμως τόσο βαθιά. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι κάθε ομάδα θα παίξει 32 αγώνες (33 αν αυτές που θα είχαν ρεπό στον όμιλο παίζουν μεταξύ τους) εξασφαλίζει ότι στο τέλος της σεζόν κάποιες ομάδες θα παίζουν με πίτα το λάστιχο. Είναι πολλές οι 30+ αγωνιστικές για το ανδρικό ποδόσφαιρο σ' αυτή τη χώρα. Προτείνω δηλαδή όχι μόνο να γίνουν 12 οι ομάδες της "Σούπερ" λιγκ, αλλά να παίζουν και "μόλις" 22 αγωνιστικές. Κι αν στο μέλλον γίνουν 10 να παίζουν 18 αγωνιστικές.
Αν βέβαια πάμε σε λύσεις ανάγκης όπως οι 8 ή και οι 6 ομάδες, μπορούμε να έχουμε και πλέι ωχ στο τέλος της σεζόν. Συγκεκριμένα:
-Στην περίπτωση των 8 ομάδων, κανονική περίοδος 14 αγωνιστικών ακολουθούμενη από 2 ομίλους πλέι ωχ 6 αγωνιστικών (σύνολο 20 αγωνιστικές). Πρώτος όμιλος: θέσεις 1-4
-Στην περίπτωση των 6 ομάδων, τέσσερις γύροι πρωταθλήματος (σύνολο 20 αγωνιστικές)
Η λύση των 12 ομάδων στη "Σούπερ" λιγκ ενδείκνυται μόνο για όσο η χώρα στέλνει συνολικά πέντε ομάδες στα κύπελλα Ευρώπης. Αν στο μέλλον κατέβει στις τέσσερις, θα χρειαστεί να κατέβει και η "Σούπερ" λιγκ στις 10 ομάδες - και ίσως μελλοντικά στις 8. Κι αν φτάσει στις τελευταίες θέσεις και στέλνει μόνο τρεις ομάδες, πρέπει και η "Σούπερ" λιγκ να προσαρμοστεί και να παίζεται με "μόνο" 6 ομάδες. Πάντως "Σούπερ" λιγκ με 14 ή παραπάνω ομάδες και 30+ αγωνιστικές δεν στέκει. Πιο πολύ σε... Σούπα λιγκ μου κάνει. Έχω λοιπόν κάθε πάτημα για να λέω πως μ' αυτό τον αριθμό ομάδων το μόνο που εξυπηρετείται είναι να γίνονται χάρες στους Πανιώνιους και τους Παναθηναϊκούς. Πρώτη κατηγορία που κάνει τέτοιες χάρες όμως δεν αξίζει να λογίζεται ως πρώτη. Και όσο για τον αριθμό των αγωνιστικών, αυτό το παραδέχεστε κι εσείς ότι γίνεται για τη διαφημιστική αγορά. Καρφάκι δεν καίγεται σε μερικούς για το ποδόσφαιρο. Ασχοληθείτε λοιπόν με κάτι άλλο, που σας αρέσει. Ίσως να μπορείτε να κάνετε τους λογιστές ή τους τραπεζικούς υπαλλήλους, σίγουρα όμως δεν έχετε απολύτως καμία σχέση με το ποδόσφαιρο αυτό καθαυτό. Έκαστος στο είδος του...
Για να κλείσω επιτέλους αυτό το κείμενο, θα επανέλθω στον τίτλο που επέλεξα. Συμφωνούμε για την θέληση του ΠΑΟΚ να χτίσει δυναστεία, κάνει άλλωστε μπαμ αυτό το γεγονός και δε χρειαζόταν να μας το πει ο "Τσάρλυ" κι ο κάθε "Τσάρλυ". Σημαντικό στοιχείο η θέληση, δεν αντιλέγω, αλλά το ίδιο ισχύει και για τους αντιπάλους της εκάστοτε ομάδας. Ο Ολυμπιακός παρουσίασε καλύτερο μέσο όρο αγωνιστικής απόδοσης στη σεζόν 2018-19 και δεν θα υπήρχε πραγματικός λόγος γκρίνιας για καμία ομάδα αν έβγαινε αυτός πρωταθλητής. Κρατάω υπ' όψη μου και την ΑΕΚ, που φέτος πλήρωσε κατά κύριο λόγο τη λαίλαπα Ουζουνίδη που την οδήγησε στο πολύ αδύναμο αυτό τελείωμα, πέραν βέβαια της απαράδεκτης ευρωπαϊκής πορείας της, απέναντι σε ομάδες που η ΑΕΚ του Χιμένεθ θα τις είχε... Επειδή βέβαια τίποτα δεν είναι δεδομένο από πριν, δεν είναι δόκιμο να προβλέψω από τώρα πώς θα είναι αγωνιστικά η ΑΕΚ της σεζόν 2019-20. Τέλος, μένει να δούμε πώς θα είναι ο Ατρόμητος για τη σεζόν που έρχεται. Ο... αιώνιος ξεγραμμένος έδειξε φέτος ότι έχει καλό υλικό και μπορεί με σωστή τεχνική καθοδήγηση να πετύχει αυτό για το οποίο τον ξεγράψατε ενώ ήταν... δεύτερος. Το ερώτημα είναι κατά πόσο θα την έχει αυτή την καθοδήγηση αν συνεχίσει με τον Κάναντι. Ερώτημα αποτελεί όμως και το κατά πόσο θα ευνοηθεί εξωγενώς ο ΠΑΟΚ, που βασίστηκε υπερβολικά στην τύχη και τη διαιτησία για να πάρει το πρωτάθλημα που πήρε. Και μην ξαναγράψεις αυτές τις αηδίες περί αντοχής στην πίεση, γιατί όσες φορές είδα τους Βαρελοκρέσπους παραπατούσαν και σε πολλές περιπτώσεις κόντεψαν να βάλουν αυτογκόλ. Αν αυτό είναι αντοχή στην πίεση, εγώ δουλεύω στη NASA. Συνεπώς το πιθανότερο είναι η "δυναστεία" του ΠΑΟΚ να καταρρεύσει σχετικά σύντομα. Η ουσία είναι αυτό να γίνει σωστά, με ισονομία, χωρίς νέο "χαλίφη στη θέση του χαλίφη". Θα ξεκινήσω να βλέπω και τη σεζόν 2019-20 και, αν διαπιστώσω ότι γίνονται πάλι παρανομίες, θα το φτύσω οριστικά το "προϊόν" σας - νομίζω άλλωστε πως το παρόν ιστολόγιο παρουσιάζει ήδη αρκετούς λόγους για να το πράξω.
Αυτά προς το παρόν. Ίσως χρειαστεί μέχρι τις 8 του Μάη να περιμένω στη γωνία...
Αγαπητέ φίλε "Τσάρλυ", δεν ξέρω αν το κείμενό σου για την "αρχή της δυναστείας του ΠΑΟΚ" έχει βάση σε κάποιου είδους πληροφόρηση για το πώς θα είναι οι ομάδες τη σεζόν που έρχεται ή αν είναι κάτι άλλο που παίζει πίσω απ' την κουρτίνα, αλλά όπως και να 'χει κάνεις πάλι κάτι προβλέψεις πολύ παράτολμες. Παραδέχεσαι κι ο ίδιος ότι στο Καραϊσκάκη είχε μπόλικη δόση τύχης, αλλά δεν κάνεις τον κόπο ν' αναφέρεις το ανύπαρκτο πέναλτι με τον Αστέρα στην Τούμπα, την τάπα του Βιεϊρίνια στη Λαμία, πολλά καθοριστικά γκολ από θέσεις οφσάιντ και άλλες τέτοιες "αποδείξεις υπεροχής και ανωτερότητας". Επίσης μιλάς για τους Βαρέλα-Κρέσπο λες και πρόκειται για τους Νέστα-Μαλντίνι, ενώ αυτό ακριβώς το δίδυμο είναι που εισέπραξε την πλειοψηφία των καρπαζιών στην Ευρώπη. Με αυτούς έφαγε τέσσερα από κάποια Μπενφίκα μέσα στην Τούμπα, με αυτούς έφαγε τα αστεία γκολ με αντιπάλους όπως η ΜΠΑΤΕ και (κυρίως) η Βίντι. Καταλαβαίνω την ψύχωση που είχε η ομάδα για το πρωτάθλημα, καταλαβαίνω και πώς αισθάνονται για την (ορθή πάντως) ακύρωση του γκολ που είχε πετύχει ο Βαρέλα από θέση οφσάιντ στον "τελικό πρωταθλήματος" της σεζόν 2017-18, αλλά όχι, δεν έχει τις βάσεις ο ΠΑΟΚ για να δικαιούται να ξεκινά ως φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Ίσως τις δημιουργήσει με την καλοκαιρινή προετοιμασία, ίσως και με κάποια ταλέντα που μπορεί να του προκύψουν από τις "μικρές" ομάδες, αλλά με την εικόνα που έδειξε φέτος (τόσο στο διάστημα των 24-5 γκολ όσο και σ' αυτό των 40-9) είναι για να... παλέψει στην ουρά. Στο κάτω κάτω ας κάνουμε και δυο απλές διαιρέσεις:
Εποχή Πρίιοβιτς: 24 γκολ υπέρ δια 5 γκολ κατά, μας κάνουν 4,8 γκολ υπέρ ανά 1 κατά.
Μετά Πρίιοβιτς: 40 γκολ υπέρ δια 9 γκολ κατά, μας κάνουν περίπου 4,44 γκολ υπέρ ανά 1 κατά.
Να λοιπόν που, άμα δεν τα βλέπεις τα πράματα μονόπλευρα, καταλαβαίνεις ότι με τον Πρίιοβιτς ο ΠΑΟΚ ήταν συνολικά καλύτερος στο αγαπημένο αγωνιστικό κριτήριο του κάθε άσχετου. Ναι μεν τα επιθετικά στοιχεία των υπολοίπων παικτών του ΠΑΟΚ απελευθερώθηκαν, όμως αυτό κόστισε όσον αφορά τη συνολική αποδοτικότητα της ομάδας. Το πρόβλημα δεν κουκουλώθηκε επαρκώς από τους παραπάνω σκόρερ. Οι καθοριστικοί παράγοντες για να πάρει ο ΠΑΟΚ αυτό το πρωτάθλημα, όπως έχω αναφέρει και σε παλιότερα άρθρα μου, ήταν η τύχη και η διαιτησία. Διάβασα και στο Contra ένα άρθρο που μεταξύ άλλων κάνει και κριτική στον κόσμο που φωνάζει για τη διαιτησία ασχέτως ποιος παίρνει το πρωτάθλημα, εγώ όμως απορρίπτω τη συγκεκριμένη κριτική και λέω ότι ίσως θα πρέπει να προβληματίσουν κάποιους "υψηλά ιστάμενους" αυτές οι φωνές. Στην Ελλάδα (και όχι μόνο...), οι ομάδες που διεκδικούν το ανδρικό πρωτάθλημα είναι περίπου οι ίδιες από καταβολής του εκάστοτε πρωταθλήματος. Στην Ελλάδα μάλιστα η κατάσταση είναι χειρότερη επειδή περίπου δεδομένες είναι και οι ομάδες που βγαίνουν Ευρώπη. Έγινε τεράστια προσπάθεια φέτος να σβήσει ο Παναθηναϊκός την ευρωπαϊκή του ποινή, άσχετα αν τελικά η Επιτροπή Εφέσεων, έστω και με καθυστέρηση, έκανε αυτό που έπρεπε όσον αφορά το "ντέρμπι" που διακόπηκε με την ηλίου φαεινότερη υπαιτιότητα του Παναθηναϊκού. Ο οποίος Παναθηναϊκός στο κάτω κάτω έπρεπε να παίζει στην από κάτω κατηγορία (αλλιώς ποιο το νόημα της αδειοδότησης;). Και κάπου εδώ ερχόμαστε ξανά στον ΠΑΟΚ, που επίσης θα έπρεπε να παίζει στην δεύτερη κατηγορία λόγω της εισόδου του Ιβάν με το όπλο στο γήπεδο. Η αντικανονική λοιπόν συμμετοχή των δύο αυτών συλλόγων στη σεζόν 2018-2019 της "Σούπερ" λιγκ ακυρώνει την όποια βαθμολογία έχει διαμορφωθεί. Να η ευκαιρία να γίνει με 12 ομάδες η ερχόμενη σεζόν της "Σούπερ" Λιγκ! Έχω ξαναγράψει και θα επιμείνω πως οι 14 ομάδες είναι πάρα πολλές για το πρωτάθλημά μας. Επίσης είναι αστείο το "σύστημα" με τα πλέι ωχ ανάμεσα στους δύο γύρους. Δε γνωρίζω τι σενάριο προορίζεται να έχει η σεζόν που έρχεται, αλλά είναι πιθανό αυτό το "σύστημα" να συντελέσει ώστε οι δύο πρώτες θέσεις να ξεμακρύνουν υπερβολικά από την 3η. Ας μην το πάμε όμως τόσο βαθιά. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι κάθε ομάδα θα παίξει 32 αγώνες (33 αν αυτές που θα είχαν ρεπό στον όμιλο παίζουν μεταξύ τους) εξασφαλίζει ότι στο τέλος της σεζόν κάποιες ομάδες θα παίζουν με πίτα το λάστιχο. Είναι πολλές οι 30+ αγωνιστικές για το ανδρικό ποδόσφαιρο σ' αυτή τη χώρα. Προτείνω δηλαδή όχι μόνο να γίνουν 12 οι ομάδες της "Σούπερ" λιγκ, αλλά να παίζουν και "μόλις" 22 αγωνιστικές. Κι αν στο μέλλον γίνουν 10 να παίζουν 18 αγωνιστικές.
Αν βέβαια πάμε σε λύσεις ανάγκης όπως οι 8 ή και οι 6 ομάδες, μπορούμε να έχουμε και πλέι ωχ στο τέλος της σεζόν. Συγκεκριμένα:
-Στην περίπτωση των 8 ομάδων, κανονική περίοδος 14 αγωνιστικών ακολουθούμενη από 2 ομίλους πλέι ωχ 6 αγωνιστικών (σύνολο 20 αγωνιστικές). Πρώτος όμιλος: θέσεις 1-4
-Στην περίπτωση των 6 ομάδων, τέσσερις γύροι πρωταθλήματος (σύνολο 20 αγωνιστικές)
Η λύση των 12 ομάδων στη "Σούπερ" λιγκ ενδείκνυται μόνο για όσο η χώρα στέλνει συνολικά πέντε ομάδες στα κύπελλα Ευρώπης. Αν στο μέλλον κατέβει στις τέσσερις, θα χρειαστεί να κατέβει και η "Σούπερ" λιγκ στις 10 ομάδες - και ίσως μελλοντικά στις 8. Κι αν φτάσει στις τελευταίες θέσεις και στέλνει μόνο τρεις ομάδες, πρέπει και η "Σούπερ" λιγκ να προσαρμοστεί και να παίζεται με "μόνο" 6 ομάδες. Πάντως "Σούπερ" λιγκ με 14 ή παραπάνω ομάδες και 30+ αγωνιστικές δεν στέκει. Πιο πολύ σε... Σούπα λιγκ μου κάνει. Έχω λοιπόν κάθε πάτημα για να λέω πως μ' αυτό τον αριθμό ομάδων το μόνο που εξυπηρετείται είναι να γίνονται χάρες στους Πανιώνιους και τους Παναθηναϊκούς. Πρώτη κατηγορία που κάνει τέτοιες χάρες όμως δεν αξίζει να λογίζεται ως πρώτη. Και όσο για τον αριθμό των αγωνιστικών, αυτό το παραδέχεστε κι εσείς ότι γίνεται για τη διαφημιστική αγορά. Καρφάκι δεν καίγεται σε μερικούς για το ποδόσφαιρο. Ασχοληθείτε λοιπόν με κάτι άλλο, που σας αρέσει. Ίσως να μπορείτε να κάνετε τους λογιστές ή τους τραπεζικούς υπαλλήλους, σίγουρα όμως δεν έχετε απολύτως καμία σχέση με το ποδόσφαιρο αυτό καθαυτό. Έκαστος στο είδος του...
Για να κλείσω επιτέλους αυτό το κείμενο, θα επανέλθω στον τίτλο που επέλεξα. Συμφωνούμε για την θέληση του ΠΑΟΚ να χτίσει δυναστεία, κάνει άλλωστε μπαμ αυτό το γεγονός και δε χρειαζόταν να μας το πει ο "Τσάρλυ" κι ο κάθε "Τσάρλυ". Σημαντικό στοιχείο η θέληση, δεν αντιλέγω, αλλά το ίδιο ισχύει και για τους αντιπάλους της εκάστοτε ομάδας. Ο Ολυμπιακός παρουσίασε καλύτερο μέσο όρο αγωνιστικής απόδοσης στη σεζόν 2018-19 και δεν θα υπήρχε πραγματικός λόγος γκρίνιας για καμία ομάδα αν έβγαινε αυτός πρωταθλητής. Κρατάω υπ' όψη μου και την ΑΕΚ, που φέτος πλήρωσε κατά κύριο λόγο τη λαίλαπα Ουζουνίδη που την οδήγησε στο πολύ αδύναμο αυτό τελείωμα, πέραν βέβαια της απαράδεκτης ευρωπαϊκής πορείας της, απέναντι σε ομάδες που η ΑΕΚ του Χιμένεθ θα τις είχε... Επειδή βέβαια τίποτα δεν είναι δεδομένο από πριν, δεν είναι δόκιμο να προβλέψω από τώρα πώς θα είναι αγωνιστικά η ΑΕΚ της σεζόν 2019-20. Τέλος, μένει να δούμε πώς θα είναι ο Ατρόμητος για τη σεζόν που έρχεται. Ο... αιώνιος ξεγραμμένος έδειξε φέτος ότι έχει καλό υλικό και μπορεί με σωστή τεχνική καθοδήγηση να πετύχει αυτό για το οποίο τον ξεγράψατε ενώ ήταν... δεύτερος. Το ερώτημα είναι κατά πόσο θα την έχει αυτή την καθοδήγηση αν συνεχίσει με τον Κάναντι. Ερώτημα αποτελεί όμως και το κατά πόσο θα ευνοηθεί εξωγενώς ο ΠΑΟΚ, που βασίστηκε υπερβολικά στην τύχη και τη διαιτησία για να πάρει το πρωτάθλημα που πήρε. Και μην ξαναγράψεις αυτές τις αηδίες περί αντοχής στην πίεση, γιατί όσες φορές είδα τους Βαρελοκρέσπους παραπατούσαν και σε πολλές περιπτώσεις κόντεψαν να βάλουν αυτογκόλ. Αν αυτό είναι αντοχή στην πίεση, εγώ δουλεύω στη NASA. Συνεπώς το πιθανότερο είναι η "δυναστεία" του ΠΑΟΚ να καταρρεύσει σχετικά σύντομα. Η ουσία είναι αυτό να γίνει σωστά, με ισονομία, χωρίς νέο "χαλίφη στη θέση του χαλίφη". Θα ξεκινήσω να βλέπω και τη σεζόν 2019-20 και, αν διαπιστώσω ότι γίνονται πάλι παρανομίες, θα το φτύσω οριστικά το "προϊόν" σας - νομίζω άλλωστε πως το παρόν ιστολόγιο παρουσιάζει ήδη αρκετούς λόγους για να το πράξω.
Αυτά προς το παρόν. Ίσως χρειαστεί μέχρι τις 8 του Μάη να περιμένω στη γωνία...
Saturday, April 20, 2019
Να περιγράψω αυτά που διαβάζω πάλι...
(Apologies to my non-Greek readers, but once again I have to criticise a specific Greek journalist)
Αφότου δημοσίευσα το προηγούμενο άρθρο μου, ο "Τσάρλυ"... ξαναχτύπησε δις. Ας τα πάρουμε με τη σειρά, ξεκινώντας από το κείμενο "Το ποδόσφαιρο έχει ανάγκη τον Άγιαξ":
"Η ακαδημία του Άγιαξ ταπείνωσε το χρήμα": Εμμ, όχι ακριβώς. Δεν ξέρω πόσοι το έχετε καταλάβει, αλλά ο Άγιαξ παίζει ένα ποδόσφαιρο παρόμοιο με αυτό των "πλουσίων" τους οποίους παριστάνει ότι κατηγορεί ο "Τσάρλυ". Ένα ποδόσφαιρο χαμηλού επιπέδου. ΟΚ, η συχνότητα σέντρας διαφέρει από τη μία φουλ επιθετική ομάδα στην άλλη, ο Άγιαξ δεν παίζει αποκλειστικά σέντρες, αλλά με σέντρα το βρήκε το 1-2 στο Τορίνο. Έχεις ισοφαρίσει, έχεις πάρει υποτίθεται φόρα και πας και μου ψάχνεις το γκολ με σέντρα; Αν ο Άγιαξ ήθελε να ταπεινώσει το χρήμα, έπρεπε να μην κάνει ούτε μία σέντρα, ιδίως μετά το 1-1. Έπρεπε να παίξει με το μυαλό της Γιουβέντους. Να κάτσει πίσω και να κάνει πως δε θα τον πειράξει η παράταση, μπας και βρει καμιά ευκαιρία για κανονικό ποδόσφαιρο χώρου. Ναι, ξέρω, αν το έκανε αυτό "δε θα ήταν ο Άγιαξ". Το είχα γράψει εγκαίρως σ' αυτό το ιστολόγιο και το είχα πει ακόμα πιο εγκαίρως σε διαλόγους ότι αυτή τη σεζόν η Γιουβέντους είναι χάλια. Η παρουσία του Κριστιάνο Ρονάλντο αφαιρεί έναν παίκτη από την αμυντική λειτουργία και φθείρει όσους από τους συμπαίκτες του καλούνται να συμμετέχουν σ' αυτήν. Αν μιλούσαμε για βόλεϊ ή μπάσκετ, πολύ ευχαρίστως να δεχόμουν ότι μιλάμε για έναν παίκτη με καθαρά επιθετικά καθήκοντα. Το ποδόσφαιρο όμως παίζεται σε πολύ πολύ μεγαλύτερο χώρο και δεν υπάρχει το περιθώριο για παίκτη λιγότερο στο ανασταλτικό κομμάτι. Αν δεν πάρεις τη μπάλα απ' τον αντίπαλο δηλαδή πώς θα φτιάξεις φάση για να σκοράρεις; Θα περιμένεις να χάσει ευκαιρία ο αντίπαλος ή να σου γίνει δώρο απ' τη διαιτησία; Κι αν το δώρο δε σου γίνει και ο αντίπαλος πετύχει γκολ τι θα κάνεις; Πώς θα το διαχειριστείς;
"Ο Θέμης νωρίς το πρωί ανέβασε ένα πολύ όμορφο κείμενο": Ξαφνικά είναι όμορφα τα κείμενα που μιλάνε για υψωμένα δάχτυλα; Τότε αγοράκι μου δε θες να σου φερθώ όμορφα αν κάπου σε πετύχω... Είμαι κι εγώ εναντίον της κλειστής λίγκας που πάνε τα "ξεφτέρια" εκεί πάνω να φτιάξουν, αλλά δεν πρόκειται να πέσω στο επίπεδο των δύο σας. Γαλλικό από γαλλικό διαφέρει και, όπως κάθε τι άλλο, καλό είναι να χρησιμοποιείται σωστά, όχι για δημιουργία ψεύτικων εντυπώσεων. Αν υποθέσουμε ότι στη θέση της Γιουβέντους ήταν κάποια εκ των Μπαρσελόνα, Μπάγερν και Σίτι, θα έγραφε ο Θέμης ή ο κάθε Θέμης για υψωμένα δάχτυλα; Ή μήπως αυτά γράφονται λόγω του αμυντικού παρελθόντος της Γιουβέντους και γενικά του ιταλικού ποδοσφαίρου που έχει τσούξει επανειλημμένα τ' αφεντικά σας; Ηρεμήστε, δεν είναι πια αμυντική ομάδα η Γιουβέντους. Η Γιουβέντους και η Μίλαν που κάποτε σας έτσουζαν ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ. Χωνέψτε το, παλιορατσίστες, κολλημένοι.
"Ο Γκουαρδιόλα που αναμφισβήτητα διδάσκει το ποδόσφαιρο στην πιο σύγχρονή του εκδοχή": Καλό και σύντομο. Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρεις; Ο Γκουαρδιόλα βασικά διδάσκει το 2-3-5 που έπαιζε η Αγγλία το 1958, όταν και διασύρθηκε από το 2-4-4 της Ουγγαρίας. Και άμα ο αντίπαλός του παίζει πραγματικά σε χαμηλά μέτρα, η απάντησή του είναι σέντρα στη σέντρα, αλλαγή παιχνιδιού και πάλι σέντρα. Την είδα και τη Μπαρσελόνα με τον "τέλειο συνδυασμό" που αναφέρεις... Οι συγκρίσεις με την ΑΕΚ του Ουζουνίδη είναι πρακτικά αναπόφευκτες. 47 σέντρες απέναντι στα αργοκάραβα του φετινού ΠΑΟΚ (μιλώντας για τον αγώνα του β' γύρου). Αυτό είναι το "ποδόσφαιρο" που διαφημίζεις όταν επαινείς κομπογιαννίτες τύπου Γκουαρδιόλα. Face it, που θα λέγαμε και στα... ελληνικά. Εμείς, όταν μαζευόμαστε και παίζουμε ποδόσφαιρο, όσο δύσκολες κι αν είναι οι αντίπαλές μας δεν κάνουμε σέντρες. Παίζουμε κανονικό, σύγχρονο ποδόσφαιρο, με ασφαλές passing game και προπαντός πολλή προσοχή στη σωστή κάλυψη του χώρου. Αν θες να λες ότι σ' αρέσει το ποδόσφαιρο, υποχρεωτικά θα πρέπει να σ' αρέσει το τρέξιμο, ιδίως μάλιστα το αμυντικό τρέξιμο. Το "ποδόσφαιρο" του Πεπ δείχνει να στοχεύει στην... οικονομία δυνάμεων. Είτε άμυνα είτε επίθεση, οι παίκτες του προσπαθούν να τα κάνουν όλα στο... αμυντικό τρίτο του αντιπάλου. Έτσι όμως χάνεται η ουσία του σπορ, που δεν είναι άλλη από το τρέξιμο. Για 'μένα και τις φίλες μου δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο απ' το να κερδίζουμε τη μπάλα χαμηλά και να ξεχύνουμε τη γραμμή κρούσης μας στον ανοιχτό χώρο με... τσίτα τα γκάζια. (Αν μας δει κανείς της Τροχαίας μπορεί και να μας κόψει κλήση, αλλά δεν πειράζει. Σε καλή φυσική κατάσταση να είμαστε, αυτό είναι που μας νοιάζει περισσότερο.)
"Η Γιουβέντους πλάσαρε τον εαυτό της σαν το φαβορί για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ": Κι εσείς μαλάκες το χάψατε... Το πώς πλασάρεις τον εαυτό σου μπορεί πολύ εύκολα να μην έχει καμία σχέση με το πραγματικό ποιόν σου. Δεν ξέρω βέβαια αν στην περίπτωση της φετινής Γιουβέντους η χαώδης αυτή απόκλιση οφείλεται σε έλλειψη αυτογνωσίας ή κάποιου είδους εμπορικό σχέδιο για το χατίρι του Κριστιάνο, υποψιάζομαι όμως το δεύτερο... Ειλικρινά, αν διώξει η Γιουβέντους αυτό τον γραφικό τον Αλέγκρι και πάρει εμένα στη θέση του, το πρώτο που θα ζητήσω είναι να φύγει απ' την ομάδα ο Κριστιάνο. Κι αν δε φύγει θα... τον φύγω εγώ στην εξέδρα. Ούτε καν πάγκο. Δε μου κάνει για το ποδόσφαιρο που πρεσβεύω, πώς το λένε... Μη μου λες λοιπόν ότι δεν απέτυχε ο Κριστιάνο. Το καταλαβαίνω ότι αυτός έβαλε τα περισσότερα γκολ της Γιουβέντους στα φετινά νοκ άουτ, συνολικά όμως με την τακτική του συμπεριφορά αυτός είναι που έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την αποτυχία του "ποδοσφαίρου του Αλέγκρι". Δεν ξέρω αν το έχει παρατηρήσει κανείς σας, αλλά όποια ομάδα κι αν πάρει τον Κριστιάνο το ρίχνει στις σέντρες. Ή μήπως σας βολεύει να παρατηρείτε μόνο σε ποιο γήπεδο είναι πρώτος σκόρερ αυτός ο "καθοριστικός" ατομικιστής φλώρος;
"Ψάχνει τα γκολ με στυμμένα": Και μετά τον πέταξε σαν στημένη λεμονόκουπα. Γεια σου "Τσάρλυ" ορθογράφε...
"Όταν τα καταφέρνεις μέσα από ποδοσφαιρική φιλοσοφία": Ασχολίαστη η "φιλοσοφία" του Άγιαξ. Αρκετά ασχολήθηκα μ' αυτό το θέμα στις προηγούμενες παραγράφους.
Το κείμενο με τίτλο "Ο θεός του ποδοσφαίρου ήταν σκληρός με τον Πεπ" δεν χρειάζεται σχόλια. Γι' αυτό κι εγώ, αντί να το σχολιάσω, θα το μεταφράσω:
Ουάαααα! Ουάαααα! Μπουχουχουχουχου! Ουάαααα! Ουάαααα!
Μάλιστα. Αυτή ήταν η μετάφραση για το εν λόγω κείμενο. "Τσάρλυ", θα σε συμβουλεύσω να μην τα σπαταλάς τόσο πολύ τα δάκρυά σου. Όσο ο Πεπ δεν διορθώνεται, έχει ακόμα πολλές σφαλιάρες να φάει σε νοκ άουτ αναμετρήσεις. Η πλάκα είναι ότι αυτή τη σφαλιάρα την έφαγε από μια ομάδα με πολύ αργό κέντρο άμυνας. Οι Βερτόνγκεν-Αλντεργουέιρελντ, μέχρι να σύρουν το 'να πόδι, βρωμάει τ' άλλο. Δεν υπάρχει φαβορί στα δύο ημιτελικά ζευγάρια που προέκυψαν στο Τσάμπιονς Λιγκ της ΟΥΕΦΑ, ούτε βέβαια κάποιο ξεκάθαρο φαβορί συνολικά για το τρόπαιο μετά τον άδικο αποκλεισμό της Πόρτο (απ' την άλλη βέβαια οι Πορτογάλοι σίγουρα αναφώνησαν "Πιάσε και τίποτα ρε Ίκερ"...). Οι τέσσερις ομάδες που διεκδικούν ακόμα το τρόπαιο παίζουν παρόμοιο ποδόσφαιρο, πολύ χαμηλού επιπέδου, που θυμίζει Γκουαρδιόλα.
Θα επιστρέψω για λίγο στο κείμενο σχετικά με τον Άγιαξ, μόνο και μόνο για να πω το εξής. Κανέναν Άγιαξ δεν έχει ανάγκη το "ποδόσφαιρο" της ΦΙΦΑ και των παρακλαδιών της. Αν θες συγκεκριμένη ομάδα που να την έχει ανάγκη το φετινό Τσάμπιονς Λιγκ, αυτή ήταν ο... Ερυθρός Αστέρας. Ομάδα που θα μπορούσε να πάει πολύ μακριά αν δεν ήταν το ανύπαρκτο φάουλ με το οποίο άνοιξε το σκορ ο Νεϊμάρ στο Παρίσι. Αλλά η γραμμή της "Say no to racism" ΟΥΕΦΑ δεν επιτρέπει σε ομάδες του "ανατολικού μπλοκ" να διεκδικούν τρόπαια. Αν δεν είναι αυτοί ρατσιστές, ούτε ξέρω ούτε θέλω να μάθω ποιοι ΕΙΝΑΙ ρατσιστές.
Και κάτι τελευταίο. Ωραία δικαιολογία η "τέχνη του εμπορίου" για να κάνει μεταγραφές μια ομάδα που λέει ότι στηρίζεται στις ακαδημίες της, αλλά σ' εμένα δεν πιάνει. Για να πεις ότι στηρίζεσαι στις ακαδημίες σου, πρέπει να το κάνεις συνεχόμενα και σε μεγάλο βάθος χρόνου. Καταλαβαίνω ότι αυτό είναι δύσκολο με δεδομένη τη συνεχή απαίτηση για άμεσα αποτελέσματα, που αυτονόητα δημιουργεί μια ισχυρή πίεση προς την κατεύθυνση των ετοιματζίδικων λύσεων, αλλά διαφωνώ κάθετα με την εν λόγω πρακτική και παραθέτω πως είναι απολύτως εφικτό μέσα από τις ακαδημίες να φτιάξει ο ίδιος ο σύλλογος τους έμπειρους που θα πλαισιώνουν την εκάστοτε φουρνιά - αυτοί γίνονται και "σημαίες" της ομάδας, με όλα τα πλεονεκτήματα που μπορεί αυτό το γεγονός να φέρει στον εκάστοτε σύλλογο (πρώτο και καλύτερο βέβαια η καλύτερη χημεία στ' αποδυτήρια που δημιουργούν αυτού του είδους οι έμπειροι). Δεν εννοώ φυσικά να μένουν κάποιοι... περισσότερα χρόνια στις ακαδημίες με στόχο να γίνουν έμπειροι. Δε γίνεται έτσι. Προωθείς από κάθε φουρνιά αυτούς που μπορείς να προωθήσεις και στην πορεία βλέπεις ποιοι απ' αυτούς μπορούν να μείνουν στο σύλλογο αρκετά ώστε να πάρουν στη συνέχεια το ρόλο του έμπειρου και να πλαισιώσουν την... επόμενη φουρνιά. Ασφαλώς και δε γίνεται να έχουν όλες οι φουρνιές το επίπεδο ταλέντου που θα ήθελε η ομάδα για να παραμείνει τουλάχιστον σταθερή, αλλά δεν πειράζει. Ας κάνει κάθε φουρνιά αυτό που μπορεί, χωρίς ανούσιες πιέσεις για "πιο πολύ σε όλα". Στον αθλητισμό και γενικότερα στη ζωή, δεν υπάρχουν μόνο άνοδος και σταθερότητα. Θα υπάρξει και το σκαμπανέβασμα, θα υπάρξει και η πτώση, και μάλιστα χωρίς να μπορείς να ξέρεις έγκαιρα πότε και πώς θα γίνει. Σε κάθε περίπτωση όμως η ζωή συνεχίζεται και οφείλουμε όσες/όσοι είμαστε ακόμα εν ζωή να συνεχίζουμε μαζί της. Υπό φυσιολογικούς όρους τουλάχιστον, η αποτυχία δεν αποτελεί χρονικό κανονισμό. Η αποτυχία δεν είναι το τέλος του κόσμου. Ο δρόμος για την όποια επιτυχία μπορεί κάλλιστα να περνάει μέσα από πολλές (κι ενδεχομένως μεγάλες) αποτυχίες. Τι έγινε δηλαδή με την αποτυχία της φετινής Γιουβέντους, έπαψε να υπάρχει σύλλογος μ' αυτό το όνομα; Όχι, το φυσιολογικό είναι η επόμενη σεζόν να βρει τη Γιουβέντους να προετοιμάζεται για νέα προσπάθεια προς τον απόλυτο στόχο της. Αν βέβαια θα την κάνει σωστά ή λάθος είναι πολύ νωρίς ακόμα για να το ξέρουμε. Μόνον ο αγωνιστικός χώρος θα μπορέσει να μας δείξει το ποιόν της Γιουβέντους για τη σεζόν 2019-20, και φυσικά θα πρέπει τουλάχιστον να έχει ξεκινήσει η εν λόγω σεζόν. Αν δεν πάρεις ένα ικανό δείγμα αγώνων για να δεις πώς δένουν οι παίκτες μεταξύ τους, τι τακτική βγάζουν και πώς κουμπώνουν με τον εκάστοτε αντίπαλο είναι λίγα αυτά που μπορείς να πεις χωρίς να κινδυνεύεις με παταγώδη διάψευση. Μόνο μία ομάδα έχει περίπου προδιαγεγραμμένη την κάθε σεζόν: μιλάω για τη Ρεάλ Μαδρίτης, φυσικά. Ο τσίρκουλας του Φλορεντίνο Πέρεθ περισσότερο δίνει αφορμές για σχόλια άσχετα με το ποδόσφαιρο παρά σχετικά με αυτό, γιατί ο ίδιος ο σύλλογος επιδιώκει μετά μανίας τον κάθε παίκτη του να τον μετατρέπει σε αντικείμενο κουτσομπολιών. Όπως όμως λέει κι ένα τραγούδι, ό,τι λάμπει θαμπώνει και μπορεί να πλανέψει. Πολλά αγοράκια ξεκινούν το ποδόσφαιρο με στόχο να παίξουν κάποτε στη Ρεάλ Μαδρίτης. Συγγνώμη παιδιά αλλά έχετε βάλει λάθος στόχο. Αυτό που πας να κάνεις για μια ζωή πρέπει να το αγαπάς, όχι να το βλέπεις σαν μέσο κοινωνικής ανόδου, προβολής ή/και καταξίωσης. Η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι κανονική ποδοσφαιρική ομάδα, δε λειτουργεί καν ως τέτοια. Είναι μια επιχείρηση αγοραπωλησίας πλασαρισμένων προτύπων, μια επιχείρηση μάρκετινγκ, καμία σχέση με την ουσία του ποδοσφαίρου. Γι' αυτό και αγωνιστικά σέρνεται, ανεξάρτητα από τους τίτλους που κατακτά ή χάνει ανά σεζόν. Θέλετε τίτλους και ατομική δόξα; Αρχίστε κάποιο ατομικό άθλημα, δεν κάνετε για ποδόσφαιρο. Στο ποδόσφαιρο ταιριάζουν μόνο οι ομαδικοί χαρακτήρες. Ναι, το ξέρω ότι υπάρχουν κάποιες κομβικές θέσεις, επειδή ακριβώς όμως είναι περισσότερες από μία δεν είναι δόκιμο να παίρνει ένας τη δόξα. Στο κάτω κάτω και οι μη-κομβικές θέσεις χρησιμεύουν για την ποικιλία τακτικών που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του αθλήματος. Όλη μαζί η ομάδα κάνει ό,τι είναι να κάνει, δεν έχουν θέση στο ποδόσφαιρο οι "πρωταγωνιστές". Ένα άλλο ελάττωμα που έχει η περίπτωση της Ρεάλ Μαδρίτης είναι ότι δεν αποδέχεται το φυσικό ρόλο του προπονητή. Στις νορμάλ ομάδες ο προπονητής κάνει κουμάντο στους παίκτες, με αποτέλεσμα η ομάδα να παρουσιάζει κατά το δυνατόν μια καλή αγωνιστική εικόνα και να μπορεί να κερδίζει ό,τι κερδίζει με το σπαθί της. Στη Ρεάλ συμβαίνει το αντίστροφο, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να βγαίνει κάποιος Σέρχιο Ράμος και να επιβάλλει δημοσίως την άποψή του για το διάδοχο (εν προκειμένω) του Λοπετέγι. Κάπου εδώ, το μέσο αγοράκι σκέφτεται "Πολύ ωραία, θα την περάσω ζάχαρη στη Ρεάλ". Ίσως, αλλά για σκέψου αν θα πρέπει αυτό να είναι το Νο1 ζητούμενο για έναν αθλητή... Επίσης, αν από 'δώ και πέρα ο Αντόνιο Κόντε δεν ξαναδουλέψει πουθενά, η ευθύνη θα βαραίνει ξεκάθαρα τον Σέρχιο Ράμος. Κι έχει μεγάλη σημασία αυτό γιατί μιλάμε για έναν κανονικό προπονητή, που έχει πράγματα να δώσει στο άθλημα, όχι σαν κάτι Γκουαρδιόλα, Ζιντάν και Λοπετέγι που διδάσκουν τακτικές παλιότερες απ' τους ίδιους... Επειδή λοιπόν τα αγοράκια δεν τα πάτε καλά με τις ευθύνες, αφήστε να πάνε στη Ρεάλ παιδάκια που παίζουν ομαδικά και μπορούν να φτιάξουν "ομάδα του προπονητή".
Αφότου δημοσίευσα το προηγούμενο άρθρο μου, ο "Τσάρλυ"... ξαναχτύπησε δις. Ας τα πάρουμε με τη σειρά, ξεκινώντας από το κείμενο "Το ποδόσφαιρο έχει ανάγκη τον Άγιαξ":
"Η ακαδημία του Άγιαξ ταπείνωσε το χρήμα": Εμμ, όχι ακριβώς. Δεν ξέρω πόσοι το έχετε καταλάβει, αλλά ο Άγιαξ παίζει ένα ποδόσφαιρο παρόμοιο με αυτό των "πλουσίων" τους οποίους παριστάνει ότι κατηγορεί ο "Τσάρλυ". Ένα ποδόσφαιρο χαμηλού επιπέδου. ΟΚ, η συχνότητα σέντρας διαφέρει από τη μία φουλ επιθετική ομάδα στην άλλη, ο Άγιαξ δεν παίζει αποκλειστικά σέντρες, αλλά με σέντρα το βρήκε το 1-2 στο Τορίνο. Έχεις ισοφαρίσει, έχεις πάρει υποτίθεται φόρα και πας και μου ψάχνεις το γκολ με σέντρα; Αν ο Άγιαξ ήθελε να ταπεινώσει το χρήμα, έπρεπε να μην κάνει ούτε μία σέντρα, ιδίως μετά το 1-1. Έπρεπε να παίξει με το μυαλό της Γιουβέντους. Να κάτσει πίσω και να κάνει πως δε θα τον πειράξει η παράταση, μπας και βρει καμιά ευκαιρία για κανονικό ποδόσφαιρο χώρου. Ναι, ξέρω, αν το έκανε αυτό "δε θα ήταν ο Άγιαξ". Το είχα γράψει εγκαίρως σ' αυτό το ιστολόγιο και το είχα πει ακόμα πιο εγκαίρως σε διαλόγους ότι αυτή τη σεζόν η Γιουβέντους είναι χάλια. Η παρουσία του Κριστιάνο Ρονάλντο αφαιρεί έναν παίκτη από την αμυντική λειτουργία και φθείρει όσους από τους συμπαίκτες του καλούνται να συμμετέχουν σ' αυτήν. Αν μιλούσαμε για βόλεϊ ή μπάσκετ, πολύ ευχαρίστως να δεχόμουν ότι μιλάμε για έναν παίκτη με καθαρά επιθετικά καθήκοντα. Το ποδόσφαιρο όμως παίζεται σε πολύ πολύ μεγαλύτερο χώρο και δεν υπάρχει το περιθώριο για παίκτη λιγότερο στο ανασταλτικό κομμάτι. Αν δεν πάρεις τη μπάλα απ' τον αντίπαλο δηλαδή πώς θα φτιάξεις φάση για να σκοράρεις; Θα περιμένεις να χάσει ευκαιρία ο αντίπαλος ή να σου γίνει δώρο απ' τη διαιτησία; Κι αν το δώρο δε σου γίνει και ο αντίπαλος πετύχει γκολ τι θα κάνεις; Πώς θα το διαχειριστείς;
"Ο Θέμης νωρίς το πρωί ανέβασε ένα πολύ όμορφο κείμενο": Ξαφνικά είναι όμορφα τα κείμενα που μιλάνε για υψωμένα δάχτυλα; Τότε αγοράκι μου δε θες να σου φερθώ όμορφα αν κάπου σε πετύχω... Είμαι κι εγώ εναντίον της κλειστής λίγκας που πάνε τα "ξεφτέρια" εκεί πάνω να φτιάξουν, αλλά δεν πρόκειται να πέσω στο επίπεδο των δύο σας. Γαλλικό από γαλλικό διαφέρει και, όπως κάθε τι άλλο, καλό είναι να χρησιμοποιείται σωστά, όχι για δημιουργία ψεύτικων εντυπώσεων. Αν υποθέσουμε ότι στη θέση της Γιουβέντους ήταν κάποια εκ των Μπαρσελόνα, Μπάγερν και Σίτι, θα έγραφε ο Θέμης ή ο κάθε Θέμης για υψωμένα δάχτυλα; Ή μήπως αυτά γράφονται λόγω του αμυντικού παρελθόντος της Γιουβέντους και γενικά του ιταλικού ποδοσφαίρου που έχει τσούξει επανειλημμένα τ' αφεντικά σας; Ηρεμήστε, δεν είναι πια αμυντική ομάδα η Γιουβέντους. Η Γιουβέντους και η Μίλαν που κάποτε σας έτσουζαν ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ. Χωνέψτε το, παλιορατσίστες, κολλημένοι.
"Ο Γκουαρδιόλα που αναμφισβήτητα διδάσκει το ποδόσφαιρο στην πιο σύγχρονή του εκδοχή": Καλό και σύντομο. Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρεις; Ο Γκουαρδιόλα βασικά διδάσκει το 2-3-5 που έπαιζε η Αγγλία το 1958, όταν και διασύρθηκε από το 2-4-4 της Ουγγαρίας. Και άμα ο αντίπαλός του παίζει πραγματικά σε χαμηλά μέτρα, η απάντησή του είναι σέντρα στη σέντρα, αλλαγή παιχνιδιού και πάλι σέντρα. Την είδα και τη Μπαρσελόνα με τον "τέλειο συνδυασμό" που αναφέρεις... Οι συγκρίσεις με την ΑΕΚ του Ουζουνίδη είναι πρακτικά αναπόφευκτες. 47 σέντρες απέναντι στα αργοκάραβα του φετινού ΠΑΟΚ (μιλώντας για τον αγώνα του β' γύρου). Αυτό είναι το "ποδόσφαιρο" που διαφημίζεις όταν επαινείς κομπογιαννίτες τύπου Γκουαρδιόλα. Face it, που θα λέγαμε και στα... ελληνικά. Εμείς, όταν μαζευόμαστε και παίζουμε ποδόσφαιρο, όσο δύσκολες κι αν είναι οι αντίπαλές μας δεν κάνουμε σέντρες. Παίζουμε κανονικό, σύγχρονο ποδόσφαιρο, με ασφαλές passing game και προπαντός πολλή προσοχή στη σωστή κάλυψη του χώρου. Αν θες να λες ότι σ' αρέσει το ποδόσφαιρο, υποχρεωτικά θα πρέπει να σ' αρέσει το τρέξιμο, ιδίως μάλιστα το αμυντικό τρέξιμο. Το "ποδόσφαιρο" του Πεπ δείχνει να στοχεύει στην... οικονομία δυνάμεων. Είτε άμυνα είτε επίθεση, οι παίκτες του προσπαθούν να τα κάνουν όλα στο... αμυντικό τρίτο του αντιπάλου. Έτσι όμως χάνεται η ουσία του σπορ, που δεν είναι άλλη από το τρέξιμο. Για 'μένα και τις φίλες μου δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο απ' το να κερδίζουμε τη μπάλα χαμηλά και να ξεχύνουμε τη γραμμή κρούσης μας στον ανοιχτό χώρο με... τσίτα τα γκάζια. (Αν μας δει κανείς της Τροχαίας μπορεί και να μας κόψει κλήση, αλλά δεν πειράζει. Σε καλή φυσική κατάσταση να είμαστε, αυτό είναι που μας νοιάζει περισσότερο.)
"Η Γιουβέντους πλάσαρε τον εαυτό της σαν το φαβορί για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ": Κι εσείς μαλάκες το χάψατε... Το πώς πλασάρεις τον εαυτό σου μπορεί πολύ εύκολα να μην έχει καμία σχέση με το πραγματικό ποιόν σου. Δεν ξέρω βέβαια αν στην περίπτωση της φετινής Γιουβέντους η χαώδης αυτή απόκλιση οφείλεται σε έλλειψη αυτογνωσίας ή κάποιου είδους εμπορικό σχέδιο για το χατίρι του Κριστιάνο, υποψιάζομαι όμως το δεύτερο... Ειλικρινά, αν διώξει η Γιουβέντους αυτό τον γραφικό τον Αλέγκρι και πάρει εμένα στη θέση του, το πρώτο που θα ζητήσω είναι να φύγει απ' την ομάδα ο Κριστιάνο. Κι αν δε φύγει θα... τον φύγω εγώ στην εξέδρα. Ούτε καν πάγκο. Δε μου κάνει για το ποδόσφαιρο που πρεσβεύω, πώς το λένε... Μη μου λες λοιπόν ότι δεν απέτυχε ο Κριστιάνο. Το καταλαβαίνω ότι αυτός έβαλε τα περισσότερα γκολ της Γιουβέντους στα φετινά νοκ άουτ, συνολικά όμως με την τακτική του συμπεριφορά αυτός είναι που έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την αποτυχία του "ποδοσφαίρου του Αλέγκρι". Δεν ξέρω αν το έχει παρατηρήσει κανείς σας, αλλά όποια ομάδα κι αν πάρει τον Κριστιάνο το ρίχνει στις σέντρες. Ή μήπως σας βολεύει να παρατηρείτε μόνο σε ποιο γήπεδο είναι πρώτος σκόρερ αυτός ο "καθοριστικός" ατομικιστής φλώρος;
"Ψάχνει τα γκολ με στυμμένα": Και μετά τον πέταξε σαν στημένη λεμονόκουπα. Γεια σου "Τσάρλυ" ορθογράφε...
"Όταν τα καταφέρνεις μέσα από ποδοσφαιρική φιλοσοφία": Ασχολίαστη η "φιλοσοφία" του Άγιαξ. Αρκετά ασχολήθηκα μ' αυτό το θέμα στις προηγούμενες παραγράφους.
Το κείμενο με τίτλο "Ο θεός του ποδοσφαίρου ήταν σκληρός με τον Πεπ" δεν χρειάζεται σχόλια. Γι' αυτό κι εγώ, αντί να το σχολιάσω, θα το μεταφράσω:
Ουάαααα! Ουάαααα! Μπουχουχουχουχου! Ουάαααα! Ουάαααα!
Μάλιστα. Αυτή ήταν η μετάφραση για το εν λόγω κείμενο. "Τσάρλυ", θα σε συμβουλεύσω να μην τα σπαταλάς τόσο πολύ τα δάκρυά σου. Όσο ο Πεπ δεν διορθώνεται, έχει ακόμα πολλές σφαλιάρες να φάει σε νοκ άουτ αναμετρήσεις. Η πλάκα είναι ότι αυτή τη σφαλιάρα την έφαγε από μια ομάδα με πολύ αργό κέντρο άμυνας. Οι Βερτόνγκεν-Αλντεργουέιρελντ, μέχρι να σύρουν το 'να πόδι, βρωμάει τ' άλλο. Δεν υπάρχει φαβορί στα δύο ημιτελικά ζευγάρια που προέκυψαν στο Τσάμπιονς Λιγκ της ΟΥΕΦΑ, ούτε βέβαια κάποιο ξεκάθαρο φαβορί συνολικά για το τρόπαιο μετά τον άδικο αποκλεισμό της Πόρτο (απ' την άλλη βέβαια οι Πορτογάλοι σίγουρα αναφώνησαν "Πιάσε και τίποτα ρε Ίκερ"...). Οι τέσσερις ομάδες που διεκδικούν ακόμα το τρόπαιο παίζουν παρόμοιο ποδόσφαιρο, πολύ χαμηλού επιπέδου, που θυμίζει Γκουαρδιόλα.
Θα επιστρέψω για λίγο στο κείμενο σχετικά με τον Άγιαξ, μόνο και μόνο για να πω το εξής. Κανέναν Άγιαξ δεν έχει ανάγκη το "ποδόσφαιρο" της ΦΙΦΑ και των παρακλαδιών της. Αν θες συγκεκριμένη ομάδα που να την έχει ανάγκη το φετινό Τσάμπιονς Λιγκ, αυτή ήταν ο... Ερυθρός Αστέρας. Ομάδα που θα μπορούσε να πάει πολύ μακριά αν δεν ήταν το ανύπαρκτο φάουλ με το οποίο άνοιξε το σκορ ο Νεϊμάρ στο Παρίσι. Αλλά η γραμμή της "Say no to racism" ΟΥΕΦΑ δεν επιτρέπει σε ομάδες του "ανατολικού μπλοκ" να διεκδικούν τρόπαια. Αν δεν είναι αυτοί ρατσιστές, ούτε ξέρω ούτε θέλω να μάθω ποιοι ΕΙΝΑΙ ρατσιστές.
Και κάτι τελευταίο. Ωραία δικαιολογία η "τέχνη του εμπορίου" για να κάνει μεταγραφές μια ομάδα που λέει ότι στηρίζεται στις ακαδημίες της, αλλά σ' εμένα δεν πιάνει. Για να πεις ότι στηρίζεσαι στις ακαδημίες σου, πρέπει να το κάνεις συνεχόμενα και σε μεγάλο βάθος χρόνου. Καταλαβαίνω ότι αυτό είναι δύσκολο με δεδομένη τη συνεχή απαίτηση για άμεσα αποτελέσματα, που αυτονόητα δημιουργεί μια ισχυρή πίεση προς την κατεύθυνση των ετοιματζίδικων λύσεων, αλλά διαφωνώ κάθετα με την εν λόγω πρακτική και παραθέτω πως είναι απολύτως εφικτό μέσα από τις ακαδημίες να φτιάξει ο ίδιος ο σύλλογος τους έμπειρους που θα πλαισιώνουν την εκάστοτε φουρνιά - αυτοί γίνονται και "σημαίες" της ομάδας, με όλα τα πλεονεκτήματα που μπορεί αυτό το γεγονός να φέρει στον εκάστοτε σύλλογο (πρώτο και καλύτερο βέβαια η καλύτερη χημεία στ' αποδυτήρια που δημιουργούν αυτού του είδους οι έμπειροι). Δεν εννοώ φυσικά να μένουν κάποιοι... περισσότερα χρόνια στις ακαδημίες με στόχο να γίνουν έμπειροι. Δε γίνεται έτσι. Προωθείς από κάθε φουρνιά αυτούς που μπορείς να προωθήσεις και στην πορεία βλέπεις ποιοι απ' αυτούς μπορούν να μείνουν στο σύλλογο αρκετά ώστε να πάρουν στη συνέχεια το ρόλο του έμπειρου και να πλαισιώσουν την... επόμενη φουρνιά. Ασφαλώς και δε γίνεται να έχουν όλες οι φουρνιές το επίπεδο ταλέντου που θα ήθελε η ομάδα για να παραμείνει τουλάχιστον σταθερή, αλλά δεν πειράζει. Ας κάνει κάθε φουρνιά αυτό που μπορεί, χωρίς ανούσιες πιέσεις για "πιο πολύ σε όλα". Στον αθλητισμό και γενικότερα στη ζωή, δεν υπάρχουν μόνο άνοδος και σταθερότητα. Θα υπάρξει και το σκαμπανέβασμα, θα υπάρξει και η πτώση, και μάλιστα χωρίς να μπορείς να ξέρεις έγκαιρα πότε και πώς θα γίνει. Σε κάθε περίπτωση όμως η ζωή συνεχίζεται και οφείλουμε όσες/όσοι είμαστε ακόμα εν ζωή να συνεχίζουμε μαζί της. Υπό φυσιολογικούς όρους τουλάχιστον, η αποτυχία δεν αποτελεί χρονικό κανονισμό. Η αποτυχία δεν είναι το τέλος του κόσμου. Ο δρόμος για την όποια επιτυχία μπορεί κάλλιστα να περνάει μέσα από πολλές (κι ενδεχομένως μεγάλες) αποτυχίες. Τι έγινε δηλαδή με την αποτυχία της φετινής Γιουβέντους, έπαψε να υπάρχει σύλλογος μ' αυτό το όνομα; Όχι, το φυσιολογικό είναι η επόμενη σεζόν να βρει τη Γιουβέντους να προετοιμάζεται για νέα προσπάθεια προς τον απόλυτο στόχο της. Αν βέβαια θα την κάνει σωστά ή λάθος είναι πολύ νωρίς ακόμα για να το ξέρουμε. Μόνον ο αγωνιστικός χώρος θα μπορέσει να μας δείξει το ποιόν της Γιουβέντους για τη σεζόν 2019-20, και φυσικά θα πρέπει τουλάχιστον να έχει ξεκινήσει η εν λόγω σεζόν. Αν δεν πάρεις ένα ικανό δείγμα αγώνων για να δεις πώς δένουν οι παίκτες μεταξύ τους, τι τακτική βγάζουν και πώς κουμπώνουν με τον εκάστοτε αντίπαλο είναι λίγα αυτά που μπορείς να πεις χωρίς να κινδυνεύεις με παταγώδη διάψευση. Μόνο μία ομάδα έχει περίπου προδιαγεγραμμένη την κάθε σεζόν: μιλάω για τη Ρεάλ Μαδρίτης, φυσικά. Ο τσίρκουλας του Φλορεντίνο Πέρεθ περισσότερο δίνει αφορμές για σχόλια άσχετα με το ποδόσφαιρο παρά σχετικά με αυτό, γιατί ο ίδιος ο σύλλογος επιδιώκει μετά μανίας τον κάθε παίκτη του να τον μετατρέπει σε αντικείμενο κουτσομπολιών. Όπως όμως λέει κι ένα τραγούδι, ό,τι λάμπει θαμπώνει και μπορεί να πλανέψει. Πολλά αγοράκια ξεκινούν το ποδόσφαιρο με στόχο να παίξουν κάποτε στη Ρεάλ Μαδρίτης. Συγγνώμη παιδιά αλλά έχετε βάλει λάθος στόχο. Αυτό που πας να κάνεις για μια ζωή πρέπει να το αγαπάς, όχι να το βλέπεις σαν μέσο κοινωνικής ανόδου, προβολής ή/και καταξίωσης. Η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι κανονική ποδοσφαιρική ομάδα, δε λειτουργεί καν ως τέτοια. Είναι μια επιχείρηση αγοραπωλησίας πλασαρισμένων προτύπων, μια επιχείρηση μάρκετινγκ, καμία σχέση με την ουσία του ποδοσφαίρου. Γι' αυτό και αγωνιστικά σέρνεται, ανεξάρτητα από τους τίτλους που κατακτά ή χάνει ανά σεζόν. Θέλετε τίτλους και ατομική δόξα; Αρχίστε κάποιο ατομικό άθλημα, δεν κάνετε για ποδόσφαιρο. Στο ποδόσφαιρο ταιριάζουν μόνο οι ομαδικοί χαρακτήρες. Ναι, το ξέρω ότι υπάρχουν κάποιες κομβικές θέσεις, επειδή ακριβώς όμως είναι περισσότερες από μία δεν είναι δόκιμο να παίρνει ένας τη δόξα. Στο κάτω κάτω και οι μη-κομβικές θέσεις χρησιμεύουν για την ποικιλία τακτικών που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του αθλήματος. Όλη μαζί η ομάδα κάνει ό,τι είναι να κάνει, δεν έχουν θέση στο ποδόσφαιρο οι "πρωταγωνιστές". Ένα άλλο ελάττωμα που έχει η περίπτωση της Ρεάλ Μαδρίτης είναι ότι δεν αποδέχεται το φυσικό ρόλο του προπονητή. Στις νορμάλ ομάδες ο προπονητής κάνει κουμάντο στους παίκτες, με αποτέλεσμα η ομάδα να παρουσιάζει κατά το δυνατόν μια καλή αγωνιστική εικόνα και να μπορεί να κερδίζει ό,τι κερδίζει με το σπαθί της. Στη Ρεάλ συμβαίνει το αντίστροφο, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να βγαίνει κάποιος Σέρχιο Ράμος και να επιβάλλει δημοσίως την άποψή του για το διάδοχο (εν προκειμένω) του Λοπετέγι. Κάπου εδώ, το μέσο αγοράκι σκέφτεται "Πολύ ωραία, θα την περάσω ζάχαρη στη Ρεάλ". Ίσως, αλλά για σκέψου αν θα πρέπει αυτό να είναι το Νο1 ζητούμενο για έναν αθλητή... Επίσης, αν από 'δώ και πέρα ο Αντόνιο Κόντε δεν ξαναδουλέψει πουθενά, η ευθύνη θα βαραίνει ξεκάθαρα τον Σέρχιο Ράμος. Κι έχει μεγάλη σημασία αυτό γιατί μιλάμε για έναν κανονικό προπονητή, που έχει πράγματα να δώσει στο άθλημα, όχι σαν κάτι Γκουαρδιόλα, Ζιντάν και Λοπετέγι που διδάσκουν τακτικές παλιότερες απ' τους ίδιους... Επειδή λοιπόν τα αγοράκια δεν τα πάτε καλά με τις ευθύνες, αφήστε να πάνε στη Ρεάλ παιδάκια που παίζουν ομαδικά και μπορούν να φτιάξουν "ομάδα του προπονητή".
Wednesday, April 17, 2019
Ξεκολλήστε ρε απ' τα ονόματα!
(Apologies to my non-Greek readers, as this post is an answer to some recent greek articles)
Αρχίζω από τον "Τσάρλυ" και το "αυτομαστίγωμα του Παναθηναϊκού". Είναι αστείο να γράφεις ότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε κίνητρο για το ματς με τον ΟΦΗ στις 14/4/2019. Ακόμα κι αν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χάσει το "ντέρμπι" που αιωρείται, είναι πέντε βαθμούς πίσω από τον Άρη, απόσταση που τουλάχιστον θεωρητικά μπορεί να καλυφθεί σε δύο αγωνιστικές. Σημειώνω λοιπόν ότι αφενός ο Άρης είναι πέμπτος κι αφετέρου οι ΠΑΟΚ και ΑΕΚ έχουν προβάδισμα με 2-0 για την πρόκριση στον τελικό του κυπέλλου, κάτι που σημαίνει ότι οι πιθανότητες να βγάλει Ευρώπη η 5η θέση είναι σαφώς αρκετές για να την καταστήσουν ελκυστική για Άρη και Παναθηναϊκό (ο Άρης για να βγει Ευρώπη, ο Παναθηναϊκός για να σβήσει την ποινή του). Συγγνώμη που με μία παράγραφο σου ακύρωσα όλο το κείμενο, αλλά... ήθελές τα κι έπαθές τα.
Πάμε παρακάτω. Γράφει ο Καίσαρης για "υψωμένα δάχτυλα" και μας δείχνει μέσες-άκρες ποιο είναι το επίπεδό του. Σε προηγούμενο άρθρο μου, μετά το 1-1 στο Άμστερνταμ, έγραψα ότι το φαβορί για την πρόκριση ήταν ο Άγιαξ. Θα μπορούσα δηλαδή να προσπεράσω το εν λόγω άρθρο του. Αλλά όχι, κάποια πράγματα που γράφει είναι σε λάθος βάση και πρέπει να του κάνω κριτική:
-"Δεν είναι πορεία βασισμένη στη μαχητικότητα, στην άμυνα και τις αντεπιθέσεις. Δεν είναι το αουτσάιντερ με τα γνωστά όπλα, που πάντα αρέσουν στον ελληνικό τύπο, γιατί έχει μάθει να εκτιμά πολύ αυτόν που παίζει στην κόντρα επειδή στο θυμικό του έχει πάντα τις Θερμοπύλες και το έπος του '40. Είναι ο Άγιαξ.": Συγγνώμη αλλά κανένας στον ελληνικό τύπο δε μου φαίνεται να εκτιμά το ποδόσφαιρο αντεπιθέσεων. Όλοι το Μέσι, τον Κριστιάνο και το Νεϊμάρ διαφημίζετε. Έχετε γράψει σε όλους τους τόνους τα καλύτερα των καλυτέρων για κάθε είδους ποδοσφαιριστή κατοχής και για κάθε ομάδα κατοχής. Τις αντεπιθέσεις τις βαφτίζετε "αντιποδόσφαιρο" και "πούλμαν". Αλλά ξέρεις κάτι, αντιποδόσφαιρο είναι τα γεμίσματα, οι σέντρες, οι κεφαλιές και η φουλ επίθεση, ασχέτως ποιος εφαρμόζει τι.
-"Είσαι ο Άγιαξ, δε μπορείς να κάνεις αλλιώς" κλπ: Να το θέσω κομψά... Παπάρια μάντολες. Ξέρω, ο Άγιαξ δεν έχει παρουσιάσει ποτέ στιβαρό αμυντικό σύνολο, ξαναλέω όμως ότι κάθε ομάδα, ασχέτως ονόματος, έχει το δικαίωμα να επιλέγει τι ποδόσφαιρο θέλει να παίξει. Εκτός αν πίσω απ' όλο αυτό το σκηνικό υπάρχει κάποια ποδοσφαιρική δικτατορία που αποφασίζει και διατάζει τι ποδόσφαιρο θα παίζει ο Άγιαξ και ο κάθε Άγιαξ.
-"Μέσα στο σπίτι τους, πετάς έξω τη Ρεάλ Μαδρίτης και μετά πας στο Τορίνο, να αποκλείσεις και τον μοναδικό κάτοχο του τροπαίου που είχε μείνει ακόμα ζωντανός στο φετινό Champions' League, αυτόν που τελευταία φορά που ήταν εκτός ημιτελικών είχαμε 2010 και προπονητής της Ρεάλ ήταν ο Πελεγκρίνι.": Σιγά τις ομάδες που απέκλεισε... Η Γιουβέντους του Κριστιάνο δεν είναι σαν την παλιά καλή Γιουβέντους που έχτισε το "μύθο" για την άμυνά της, κάπου το έχω ξαναγράψει αυτό. Ναι, όλοι οι άλλοι περιμένατε πως "η Γιουβέντους θα είναι αλλιώς, είναι πιο σκληρή", όμως εγώ έχω πει νωρίς στη σεζόν ότι η φετινή Γιουβέντους δεν πιάνει μία μπροστά στην ιστορία της. Κι όσο κι αν δε λέτε να το παραδεχθείτε, "ο μοναδικός κάτοχος του τροπαίου που είχε μείνει ακόμα ζωντανός" ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό γι' αυτή την κατάντια της. Και μάλιστα το εξήγησα σε προηγούμενο άρθρο, μετά το 1-1 στο Άμστερνταμ: απέχοντας από την αμυντική λειτουργία, φθείρει τους συμπαίκτες του. Βέβαια στη ρεβάνς στο Τορίνο ο Αλέγκρι έκανε και το λάθος να βάλει κάποιον Καν μαζί με τους Πιάνιτς και Ματουιντί, άρα στην ουσία είχε παίκτη λιγότερο στον άξονα, αφού αυτός ο Καν άλλες σεζόν δεν θα μπορούσε να περάσει ούτε απ' έξω απ' το προπονητικό κέντρο της Γιουβέντους. Οι ομάδες αλλάζουν όχι μόνο το είδος ποδοσφαίρου που παίζουν, αλλά και το επίπεδο στο οποίο το εφαρμόζουν. Από το τέλος της σεζόν 2011-12 και πέρα η πορεία του επιπέδου της Γιουβέντους είναι σε γενικές γραμμές καθοδική, με εξαίρεση μόνο τη σεζόν 2014-15, όταν και στάθηκε άτυχη στον τελικό απέναντι στην αφελή μεν, ευνοούμενη δε Μπαρσελόνα. Στάθηκε άτυχη και στο μεταγενέστερο τελικό με τη Ρεάλ, μιλάμε όμως για έναν αγώνα γενικά χειρότερο από τον τελικό του 2015 - που ούτε αυτός μπορώ να πω ότι έβγαλε μάτια.
-"Δε μπορούσε πια να αμυνθεί μαζικά, έπρεπε να απειλήσει, αλλά ταυτόχρονα και να προσέχει. Δεν ήξερε πώς να το κάνει, την ώρα που ο Άγιαξ είχε φέρει τη σειρά εκεί που την ήθελε: αβαντάζ είχε πια η ομάδα που ξέρει να παίζει καλύτερα, ο κυνισμός δεν έπαιζε πια ρόλο.": Συγγνώμη και πάλι, αλλά η φετινή Γιουβέντους δεν έχει καμία σχέση με κυνική ομάδα. Στο κάτω κάτω, η σωστή εφαρμογή του κυνισμού είναι απόλυτα θεμιτή, είναι καθαρό μέρος του αθλήματος. Μ' αυτά που γράφεις δίνεις μια πολύ μονόπλευρη εικόνα για τον κυνισμό, τον παρουσιάζεις αποκλειστικά και μόνο σαν απόρροια κατωτερότητας ως προς το συνολικό ποδοσφαιρικό επίπεδο. Εμμέσως πλην σαφώς λοιπόν μας λες να ξεχάσουμε το αμυντικό ποδόσφαιρο και να παίζουμε ό,τι να 'ναι. Γιατί ναι μεν ο Άγιαξ την άξιζε την πρόκριση απέναντι σ' αυτή τη Γιουβέντους, ας ήταν όμως η Γιουβέντους στο αγωνιστικό επίπεδο της σεζόν 2011-12 και θα σου 'λεγα εγώ ποια θα ήταν η εικόνα του ζευγαριού. Επίσης είναι λάθος αυτό που λες στην αρχή αυτού του κομματιού. Όταν έχεις φέρει 1-1 έξω και βρίσκεσαι σε τρέχον σκορ 1-1 μέσα, προφανώς και μπορείς να συνεχίσεις ν' αμύνεσαι μαζικά. Βασικά ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να το κάνεις αυτό. Δε θες με τίποτα να φας δεύτερο. Προτιμάς να πας παράταση (και να συνεχίσεις και σ' αυτή ν' αμύνεσαι μαζικά, αφού προτιμάς να πας πέναλτι παρά να φας δεύτερο γκολ). Αρκεί βέβαια να έχεις την απαιτούμενη φυσική κατάσταση. Είναι ζόρικη δουλειά η άμυνα, δε μπορείς να την κάνεις αν δεν έχεις καλά τρεξίματα κι ένα σωστό αμυντικό πλάνο να υπηρετήσεις. Το ποδόσφαιρο δεν είναι βόλεϊ ή μπάσκετ να μπορείς με δυο βήματα να διασχίσεις όλο τον αγωνιστικό χώρο... Το βασικό θέμα λοιπόν που είχε ν' αντιμετωπίσει η Γιουβέντους είναι ότι φέτος δεν ξέρει πώς να προσέχει... Όπως δηλαδή η ΠΣΖ στη φάση των 16 "έκανε Παρί", έτσι η Γιουβέντους στη φάση των 8 έκανε... ΠΑΟΚ.
-"Άντε να βάλουμε και τον Κιελίνι": Α, τόσο ασήμαντα είναι δηλαδή τα σέντερ μπακ, ε; Γι' αυτό και πάτε οι "ειδήμονες" να τα καταργήσετε από τα σχήματα των ομάδων. Ε λοιπόν όχι, είναι σημαντική απουσία αυτή του "πιο βασικού κι από βασικό" σέντερ μπακ. Πρώτα απ' όλα δημιουργείται μεγάλο θέμα χημείας σ' έναν χώρο απόλυτα καθοριστικό για την πορεία της όποιας ομάδας. Καθόλου τυχαίες οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Γιουβέντους όταν δεν έχει τον Κιελίνι. Οι καλύτεροι παίκτες απ' το σημερινό της ρόστερ είναι ο Κιελίνι, ο Ματουιντί, ο Μπεντανκούρ και ο Πιάνιτς. Παίκτες βεβαίως που σε εποχές Φάμπιο Κανναβάρο δεν θα περνούσαν ούτε απ' έξω απ' το προπονητικό κέντρο αυτής της ομάδας. Ήταν βλέπεις οι εποχές που η Γιουβέντους ήξερε να είναι κυνική, αντίθετα με το τωρινό της χάλι. Βέβαια θα πει κανείς ότι το πρόβλημα είναι πιο γενικό, όλες οι πασίγνωστες ομάδες έχουν πέσει επίπεδο συγκριτικά με μια δεκαετία πριν. Φτάσαμε να διαβάζουμε ακόμα και για "διαχείριση Βαλβέρδε", ενώ ο τύπος απλά δεν το 'χει με τη διαχείριση. Δεν ξέρω τι τίτλους θα πάρει και τι όχι για τη φετινή σεζόν, ξέρω όμως ότι αυτά που διαβάζουμε περί "πλάνου της Μπαρσελόνα" είναι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου, μη γράψω τίποτα βαρύτερο. Ναι, κατάφερε να μη δεχθεί γκολ από αυτή την ανήμπορη Γιουνάιτεντ, ουάου που λέει κι ο Βαρουφάκης. Εμείς, που ΔΕΝ ισχυριζόμαστε ότι είμαστε επαγγελματίες, μπορούμε να πάμε είτε στο θέατρο των (καλοκαιρινών;) ονείρων είτε στο Καμπ Νου, να φρακάρουμε τελείως τους "επαγγελματίες υπερήρωες" αντιπάλους μας και να φύγουμε νικήτριες με 0-κάτι. Το δύσκολο είναι να βρούμε χρόνο να κάνουμε όλες ταυτόχρονα το ταξίδι, γιατί εμάς δε μας πληρώνει καμία διαφημιστική εταιρεία και κανένας τηλεοπτικός κολοσσός. Δουλεύουμε όλες σε κανονικές δουλειές. Άλλη είναι σερβιτόρα, άλλη είναι καθηγήτρια, άλλη είναι πωλήτρια, άλλη είναι μηχανικός αυτοκινήτων (ναι, έχουμε κι απ' αυτήν, ξυπνήστε, προχωράει ο κόσμος), ενώ μην ξεχνάμε και το φόρτο που έχουν οι μαθήτριες, ένα θέμα αρκετά σοβαρό στο οποίο όμως δεν θα επεκταθώ σε αυτό το ιστολόγιο, αφού εδώ λέμε για ποδόσφαιρο.
Συμφωνώ πάντως σ' αυτά που λες στο τέλος για την κλειστή λίγκα που πάνε να φτιάξουν οι "κύριοι" του Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν είναι σωστό να δεσμεύονται στην όποια διοργάνωση ομάδες που καθαρά αγωνιστικά δεν αξίζουν να παίζουν σ' αυτήν. Όπως δηλαδή δεν είναι σωστό για τον Παναθηναϊκό να βρίσκεται ντε και καλά στην πρώτη κατηγορία της Ελλάδας, έτσι δεν είναι σωστό για τη Γιουβέντους να βρίσκεται ντε και καλά στο Τσάμπιονς Λιγκ. Τα βλέπεις τα προβλήματα του Παναθηναϊκού, ναι; Ακριβώς τα ίδια σε μεγαλύτερη κλίμακα θα υποστεί και η Γιουβέντους αν περάσει το σχέδιο για την κλειστή λίγκα. Ίσως όχι αμέσως, αλλά κατά εκεί θα πάει αργά ή γρήγορα.
Επειδή όμως εκτός του να κράζουμε πρέπει και να προτείνουμε πρακτικές λύσεις, ας δούμε πρώτα τα δεδομένα που έχουμε και με βάση αυτά θα προτείνω ένα νέο σχέδιο για το Τσάμπιονς Λιγκ:
-Η ΟΥΕΦΑ έχει 55 χώρες μέλη. Κανονικά το Γιβραλτάρ θα έπρεπε να υπάγεται στην Αφρική και οι Τουρκία, Ισραήλ και Καζακστάν στην Ασία, αλλά αυτό περισσότερο είναι... πολιτική κουβέντα.
-Η φάση των ομίλων βάζει στο παιχνίδι τον παράγοντα του κινήτρου τις τελευταίες αγωνιστικές, ενώ σε όλη τη διάρκειά της δίνει πάτημα για "συγχώρεση προγνωστικών". Άλλη ψυχολογία έχει η ομάδα του χωριού όταν παίζει με την υπερομάδα στα πλαίσια ενός ομίλου και άλλη σε αγώνα νοκ άουτ. Το ξέρω ότι σε πολλούς δεν αρέσουν τα νοκ άουτ, ξέρω και ότι "δε βγάζουν αξιόπιστα τη δεύτερη θέση" στη θεωρία, όμως αυτό είναι το καλύτερο σύστημα για εξάλειψη του παράγοντα κίνητρο.
-Το Λιχτενστάιν δεν έχει εθνικό πρωτάθλημα, άρα δε βγάζει ομάδα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Συνεπώς θα πρέπει η διοργάνωση να σχεδιαστεί για 54 χώρες.
Συνεπώς προτείνω να φύγει η φάση των ομίλων και να διεξάγονται όλοι οι γύροι σε διπλά νοκ άουτ, με τον τελικό να παραμένει βέβαια μονός αγώνας. Ο πίνακας πρόσβασης απ' την άλλη θα πρέπει να συνεχίσει να βασίζεται στα εγχώρια πρωταθλήματα, και μάλιστα θεωρώ ότι πρέπει να φύγει απ' τη μέση το "δικαίωμα υπεράσπισης του τροπαίου", που πρωτοέγινε για χάρη της Λίβερπουλ αν δε με απατά η μνήμη μου. Δεν είναι σωστό να υπάρχουν καπαρωμένες θέσεις στη διοργάνωση που θες να είναι η κορυφαία σου.
Πριν περάσουμε όμως στον ακριβή πίνακα πρόσβασης, θα πρέπει να ξέρουμε πώς ακριβώς θα είναι η διοργάνωση. Ας δούμε πώς θα είναι μια διοργάνωση με... επτά προκριματικούς γύρους, ώστε να μην χαθεί ο αριθμός αγωνιστικών που έχει "επιτευχθεί" με το υπάρχον σύστημα:
Αν από τον πρώτο προκριματικό γύρο ξεκινούν 32 ομάδες και από τους γύρους 2-8 ξεκινούν 16 από τον καθένα, έχουμε 32+112=144 ομάδες. Δεν είναι κι άσχημος αριθμός για 54 χώρες, δεδομένου ότι υπάρχει και το Γιουρόπα Λιγκ, αλλά και η δυνατότητα να μειωθεί ο αριθμός των ομάδων στην πρώτη κατηγορία όσων χωρών έχουν υπερβολικά "μακριά" πρώτη κατηγορία. Ο πίνακας πρόσβασης που θα προκύψει σ' αυτή την περίπτωση είναι ο εξής:
Φάση των 32: πρωταθλήτριες χωρών 1-16
7ος γύρος: πρωταθλήτριες χωρών 17-32
6ος γύρος: πρωταθλήτριες χωρών 33-48
5ος γύρος: πρωταθλήτριες χωρών 49-54, δεύτερες χωρών 1-10
4ος γύρος: δεύτερες χωρών 11-26
3ος γύρος: δεύτερες χωρών 27-42
2ος γύρος: δεύτερες χωρών 43-54, τρίτες χωρών 1-4
1ος γύρος: τρίτες χωρών 5-26, τέταρτες χωρών 1-10
Μια χαρά βγαίνει στη θεωρία. Στην πράξη όμως θα προκαλούσε μεγάλη ανισορροπία στους χρόνους προετοιμασίας των ομάδων, γι' αυτό προσωπικά θα προτιμούσα μία πιο απλή λύση και με λιγότερες ομάδες, όσο κι αν αυτό δεν αρέσει στη διαφημιστική αγορά. Η πρότασή μου είναι να γυρίσουμε στη λογική του κλασικού Κυπέλλου Πρωταθλητριών, στο οποίο θα παίζει μόνο η πρωταθλήτρια κάθε χώρας. Άρα με 54 χώρες ο πίνακας πρόσβασης διαμορφώνεται ως εξής:
Φάση των 32: πρωταθλήτριες χωρών 1-10
Προκριματικός γύρος: πρωταθλήτριες χωρών 11-54
Αν θέλουν τα "ξεφτέρια" να έχουν πολλές ομάδες στην Ευρώπη, ας κάνουν το εξής απλό: επιστροφή του κλασικού Κυπέλλου Κυπελλούχων δίπλα στο Πρωταθλητριών και διατήρηση του Γιουρόπα Λιγκ ως διοργάνωσης για ομάδες που τα πάνε καλά στο πρωτάθλημα χωρίς να το πάρουν. Να παίζουν στο Κυπελλούχων οι κυπελλούχες (σε περίπτωση νταμπλ το εισιτήριο του κυπέλλου πάει στη φιναλίστ) και να είναι το Γιουρόπα Λιγκ η entry level ευρωπαϊκή διοργάνωση με τις πολλές ομάδες. Μέχρι και 128 από δαύτες μπορεί να φιλοξενήσει χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Αν υποθέσουμε ότι σε κάθε χώρα γίνεται νταμπλ και οι χαμένες φιναλίστ τερματίζουν κάπου άσχετα, οι 20 πρώτες χώρες στέλνουν στο νέο αυτό Γιουρόπα Λιγκ τις ομάδες 2-4 και οι υπόλοιπες 34 χώρες τις ομάδες 2-3.
Τι γίνεται λοιπόν μ' αυτό τον τρόπο; Οι 20 πρώτες χώρες μπορούν να στηρίξουν απόλυτα αξιόπιστα 12 ομάδες στην πρώτη κατηγορία τους (υπό την προϋπόθεση ότι η ζώνη του υποβιβασμού θα πιάνει δύο με τρεις θέσεις) και οι υπόλοιπες 34 μπορούν το ίδιο για 10 ομάδες στην πρώτη κατηγορία. Δεν υπάρχει κανένα βιώσιμο σύστημα να μπορεί να στηρίξει απόλυτα αξιόπιστα μια πρώτη κατηγορία με πάνω από 12 ομάδες, γι' αυτό καλό θα είναι να σταματήσουν να γίνονται χάρες στον κάθε Πανιώνιο.
Καθυστέρησα αρκετά να ποστάρω αυτό το άρθρο, όταν θα έχω χρόνο θα τα ξαναπούμε.
Αρχίζω από τον "Τσάρλυ" και το "αυτομαστίγωμα του Παναθηναϊκού". Είναι αστείο να γράφεις ότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε κίνητρο για το ματς με τον ΟΦΗ στις 14/4/2019. Ακόμα κι αν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χάσει το "ντέρμπι" που αιωρείται, είναι πέντε βαθμούς πίσω από τον Άρη, απόσταση που τουλάχιστον θεωρητικά μπορεί να καλυφθεί σε δύο αγωνιστικές. Σημειώνω λοιπόν ότι αφενός ο Άρης είναι πέμπτος κι αφετέρου οι ΠΑΟΚ και ΑΕΚ έχουν προβάδισμα με 2-0 για την πρόκριση στον τελικό του κυπέλλου, κάτι που σημαίνει ότι οι πιθανότητες να βγάλει Ευρώπη η 5η θέση είναι σαφώς αρκετές για να την καταστήσουν ελκυστική για Άρη και Παναθηναϊκό (ο Άρης για να βγει Ευρώπη, ο Παναθηναϊκός για να σβήσει την ποινή του). Συγγνώμη που με μία παράγραφο σου ακύρωσα όλο το κείμενο, αλλά... ήθελές τα κι έπαθές τα.
Πάμε παρακάτω. Γράφει ο Καίσαρης για "υψωμένα δάχτυλα" και μας δείχνει μέσες-άκρες ποιο είναι το επίπεδό του. Σε προηγούμενο άρθρο μου, μετά το 1-1 στο Άμστερνταμ, έγραψα ότι το φαβορί για την πρόκριση ήταν ο Άγιαξ. Θα μπορούσα δηλαδή να προσπεράσω το εν λόγω άρθρο του. Αλλά όχι, κάποια πράγματα που γράφει είναι σε λάθος βάση και πρέπει να του κάνω κριτική:
-"Δεν είναι πορεία βασισμένη στη μαχητικότητα, στην άμυνα και τις αντεπιθέσεις. Δεν είναι το αουτσάιντερ με τα γνωστά όπλα, που πάντα αρέσουν στον ελληνικό τύπο, γιατί έχει μάθει να εκτιμά πολύ αυτόν που παίζει στην κόντρα επειδή στο θυμικό του έχει πάντα τις Θερμοπύλες και το έπος του '40. Είναι ο Άγιαξ.": Συγγνώμη αλλά κανένας στον ελληνικό τύπο δε μου φαίνεται να εκτιμά το ποδόσφαιρο αντεπιθέσεων. Όλοι το Μέσι, τον Κριστιάνο και το Νεϊμάρ διαφημίζετε. Έχετε γράψει σε όλους τους τόνους τα καλύτερα των καλυτέρων για κάθε είδους ποδοσφαιριστή κατοχής και για κάθε ομάδα κατοχής. Τις αντεπιθέσεις τις βαφτίζετε "αντιποδόσφαιρο" και "πούλμαν". Αλλά ξέρεις κάτι, αντιποδόσφαιρο είναι τα γεμίσματα, οι σέντρες, οι κεφαλιές και η φουλ επίθεση, ασχέτως ποιος εφαρμόζει τι.
-"Είσαι ο Άγιαξ, δε μπορείς να κάνεις αλλιώς" κλπ: Να το θέσω κομψά... Παπάρια μάντολες. Ξέρω, ο Άγιαξ δεν έχει παρουσιάσει ποτέ στιβαρό αμυντικό σύνολο, ξαναλέω όμως ότι κάθε ομάδα, ασχέτως ονόματος, έχει το δικαίωμα να επιλέγει τι ποδόσφαιρο θέλει να παίξει. Εκτός αν πίσω απ' όλο αυτό το σκηνικό υπάρχει κάποια ποδοσφαιρική δικτατορία που αποφασίζει και διατάζει τι ποδόσφαιρο θα παίζει ο Άγιαξ και ο κάθε Άγιαξ.
-"Μέσα στο σπίτι τους, πετάς έξω τη Ρεάλ Μαδρίτης και μετά πας στο Τορίνο, να αποκλείσεις και τον μοναδικό κάτοχο του τροπαίου που είχε μείνει ακόμα ζωντανός στο φετινό Champions' League, αυτόν που τελευταία φορά που ήταν εκτός ημιτελικών είχαμε 2010 και προπονητής της Ρεάλ ήταν ο Πελεγκρίνι.": Σιγά τις ομάδες που απέκλεισε... Η Γιουβέντους του Κριστιάνο δεν είναι σαν την παλιά καλή Γιουβέντους που έχτισε το "μύθο" για την άμυνά της, κάπου το έχω ξαναγράψει αυτό. Ναι, όλοι οι άλλοι περιμένατε πως "η Γιουβέντους θα είναι αλλιώς, είναι πιο σκληρή", όμως εγώ έχω πει νωρίς στη σεζόν ότι η φετινή Γιουβέντους δεν πιάνει μία μπροστά στην ιστορία της. Κι όσο κι αν δε λέτε να το παραδεχθείτε, "ο μοναδικός κάτοχος του τροπαίου που είχε μείνει ακόμα ζωντανός" ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό γι' αυτή την κατάντια της. Και μάλιστα το εξήγησα σε προηγούμενο άρθρο, μετά το 1-1 στο Άμστερνταμ: απέχοντας από την αμυντική λειτουργία, φθείρει τους συμπαίκτες του. Βέβαια στη ρεβάνς στο Τορίνο ο Αλέγκρι έκανε και το λάθος να βάλει κάποιον Καν μαζί με τους Πιάνιτς και Ματουιντί, άρα στην ουσία είχε παίκτη λιγότερο στον άξονα, αφού αυτός ο Καν άλλες σεζόν δεν θα μπορούσε να περάσει ούτε απ' έξω απ' το προπονητικό κέντρο της Γιουβέντους. Οι ομάδες αλλάζουν όχι μόνο το είδος ποδοσφαίρου που παίζουν, αλλά και το επίπεδο στο οποίο το εφαρμόζουν. Από το τέλος της σεζόν 2011-12 και πέρα η πορεία του επιπέδου της Γιουβέντους είναι σε γενικές γραμμές καθοδική, με εξαίρεση μόνο τη σεζόν 2014-15, όταν και στάθηκε άτυχη στον τελικό απέναντι στην αφελή μεν, ευνοούμενη δε Μπαρσελόνα. Στάθηκε άτυχη και στο μεταγενέστερο τελικό με τη Ρεάλ, μιλάμε όμως για έναν αγώνα γενικά χειρότερο από τον τελικό του 2015 - που ούτε αυτός μπορώ να πω ότι έβγαλε μάτια.
-"Δε μπορούσε πια να αμυνθεί μαζικά, έπρεπε να απειλήσει, αλλά ταυτόχρονα και να προσέχει. Δεν ήξερε πώς να το κάνει, την ώρα που ο Άγιαξ είχε φέρει τη σειρά εκεί που την ήθελε: αβαντάζ είχε πια η ομάδα που ξέρει να παίζει καλύτερα, ο κυνισμός δεν έπαιζε πια ρόλο.": Συγγνώμη και πάλι, αλλά η φετινή Γιουβέντους δεν έχει καμία σχέση με κυνική ομάδα. Στο κάτω κάτω, η σωστή εφαρμογή του κυνισμού είναι απόλυτα θεμιτή, είναι καθαρό μέρος του αθλήματος. Μ' αυτά που γράφεις δίνεις μια πολύ μονόπλευρη εικόνα για τον κυνισμό, τον παρουσιάζεις αποκλειστικά και μόνο σαν απόρροια κατωτερότητας ως προς το συνολικό ποδοσφαιρικό επίπεδο. Εμμέσως πλην σαφώς λοιπόν μας λες να ξεχάσουμε το αμυντικό ποδόσφαιρο και να παίζουμε ό,τι να 'ναι. Γιατί ναι μεν ο Άγιαξ την άξιζε την πρόκριση απέναντι σ' αυτή τη Γιουβέντους, ας ήταν όμως η Γιουβέντους στο αγωνιστικό επίπεδο της σεζόν 2011-12 και θα σου 'λεγα εγώ ποια θα ήταν η εικόνα του ζευγαριού. Επίσης είναι λάθος αυτό που λες στην αρχή αυτού του κομματιού. Όταν έχεις φέρει 1-1 έξω και βρίσκεσαι σε τρέχον σκορ 1-1 μέσα, προφανώς και μπορείς να συνεχίσεις ν' αμύνεσαι μαζικά. Βασικά ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να το κάνεις αυτό. Δε θες με τίποτα να φας δεύτερο. Προτιμάς να πας παράταση (και να συνεχίσεις και σ' αυτή ν' αμύνεσαι μαζικά, αφού προτιμάς να πας πέναλτι παρά να φας δεύτερο γκολ). Αρκεί βέβαια να έχεις την απαιτούμενη φυσική κατάσταση. Είναι ζόρικη δουλειά η άμυνα, δε μπορείς να την κάνεις αν δεν έχεις καλά τρεξίματα κι ένα σωστό αμυντικό πλάνο να υπηρετήσεις. Το ποδόσφαιρο δεν είναι βόλεϊ ή μπάσκετ να μπορείς με δυο βήματα να διασχίσεις όλο τον αγωνιστικό χώρο... Το βασικό θέμα λοιπόν που είχε ν' αντιμετωπίσει η Γιουβέντους είναι ότι φέτος δεν ξέρει πώς να προσέχει... Όπως δηλαδή η ΠΣΖ στη φάση των 16 "έκανε Παρί", έτσι η Γιουβέντους στη φάση των 8 έκανε... ΠΑΟΚ.
-"Άντε να βάλουμε και τον Κιελίνι": Α, τόσο ασήμαντα είναι δηλαδή τα σέντερ μπακ, ε; Γι' αυτό και πάτε οι "ειδήμονες" να τα καταργήσετε από τα σχήματα των ομάδων. Ε λοιπόν όχι, είναι σημαντική απουσία αυτή του "πιο βασικού κι από βασικό" σέντερ μπακ. Πρώτα απ' όλα δημιουργείται μεγάλο θέμα χημείας σ' έναν χώρο απόλυτα καθοριστικό για την πορεία της όποιας ομάδας. Καθόλου τυχαίες οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Γιουβέντους όταν δεν έχει τον Κιελίνι. Οι καλύτεροι παίκτες απ' το σημερινό της ρόστερ είναι ο Κιελίνι, ο Ματουιντί, ο Μπεντανκούρ και ο Πιάνιτς. Παίκτες βεβαίως που σε εποχές Φάμπιο Κανναβάρο δεν θα περνούσαν ούτε απ' έξω απ' το προπονητικό κέντρο αυτής της ομάδας. Ήταν βλέπεις οι εποχές που η Γιουβέντους ήξερε να είναι κυνική, αντίθετα με το τωρινό της χάλι. Βέβαια θα πει κανείς ότι το πρόβλημα είναι πιο γενικό, όλες οι πασίγνωστες ομάδες έχουν πέσει επίπεδο συγκριτικά με μια δεκαετία πριν. Φτάσαμε να διαβάζουμε ακόμα και για "διαχείριση Βαλβέρδε", ενώ ο τύπος απλά δεν το 'χει με τη διαχείριση. Δεν ξέρω τι τίτλους θα πάρει και τι όχι για τη φετινή σεζόν, ξέρω όμως ότι αυτά που διαβάζουμε περί "πλάνου της Μπαρσελόνα" είναι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου, μη γράψω τίποτα βαρύτερο. Ναι, κατάφερε να μη δεχθεί γκολ από αυτή την ανήμπορη Γιουνάιτεντ, ουάου που λέει κι ο Βαρουφάκης. Εμείς, που ΔΕΝ ισχυριζόμαστε ότι είμαστε επαγγελματίες, μπορούμε να πάμε είτε στο θέατρο των (καλοκαιρινών;) ονείρων είτε στο Καμπ Νου, να φρακάρουμε τελείως τους "επαγγελματίες υπερήρωες" αντιπάλους μας και να φύγουμε νικήτριες με 0-κάτι. Το δύσκολο είναι να βρούμε χρόνο να κάνουμε όλες ταυτόχρονα το ταξίδι, γιατί εμάς δε μας πληρώνει καμία διαφημιστική εταιρεία και κανένας τηλεοπτικός κολοσσός. Δουλεύουμε όλες σε κανονικές δουλειές. Άλλη είναι σερβιτόρα, άλλη είναι καθηγήτρια, άλλη είναι πωλήτρια, άλλη είναι μηχανικός αυτοκινήτων (ναι, έχουμε κι απ' αυτήν, ξυπνήστε, προχωράει ο κόσμος), ενώ μην ξεχνάμε και το φόρτο που έχουν οι μαθήτριες, ένα θέμα αρκετά σοβαρό στο οποίο όμως δεν θα επεκταθώ σε αυτό το ιστολόγιο, αφού εδώ λέμε για ποδόσφαιρο.
Συμφωνώ πάντως σ' αυτά που λες στο τέλος για την κλειστή λίγκα που πάνε να φτιάξουν οι "κύριοι" του Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν είναι σωστό να δεσμεύονται στην όποια διοργάνωση ομάδες που καθαρά αγωνιστικά δεν αξίζουν να παίζουν σ' αυτήν. Όπως δηλαδή δεν είναι σωστό για τον Παναθηναϊκό να βρίσκεται ντε και καλά στην πρώτη κατηγορία της Ελλάδας, έτσι δεν είναι σωστό για τη Γιουβέντους να βρίσκεται ντε και καλά στο Τσάμπιονς Λιγκ. Τα βλέπεις τα προβλήματα του Παναθηναϊκού, ναι; Ακριβώς τα ίδια σε μεγαλύτερη κλίμακα θα υποστεί και η Γιουβέντους αν περάσει το σχέδιο για την κλειστή λίγκα. Ίσως όχι αμέσως, αλλά κατά εκεί θα πάει αργά ή γρήγορα.
Επειδή όμως εκτός του να κράζουμε πρέπει και να προτείνουμε πρακτικές λύσεις, ας δούμε πρώτα τα δεδομένα που έχουμε και με βάση αυτά θα προτείνω ένα νέο σχέδιο για το Τσάμπιονς Λιγκ:
-Η ΟΥΕΦΑ έχει 55 χώρες μέλη. Κανονικά το Γιβραλτάρ θα έπρεπε να υπάγεται στην Αφρική και οι Τουρκία, Ισραήλ και Καζακστάν στην Ασία, αλλά αυτό περισσότερο είναι... πολιτική κουβέντα.
-Η φάση των ομίλων βάζει στο παιχνίδι τον παράγοντα του κινήτρου τις τελευταίες αγωνιστικές, ενώ σε όλη τη διάρκειά της δίνει πάτημα για "συγχώρεση προγνωστικών". Άλλη ψυχολογία έχει η ομάδα του χωριού όταν παίζει με την υπερομάδα στα πλαίσια ενός ομίλου και άλλη σε αγώνα νοκ άουτ. Το ξέρω ότι σε πολλούς δεν αρέσουν τα νοκ άουτ, ξέρω και ότι "δε βγάζουν αξιόπιστα τη δεύτερη θέση" στη θεωρία, όμως αυτό είναι το καλύτερο σύστημα για εξάλειψη του παράγοντα κίνητρο.
-Το Λιχτενστάιν δεν έχει εθνικό πρωτάθλημα, άρα δε βγάζει ομάδα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Συνεπώς θα πρέπει η διοργάνωση να σχεδιαστεί για 54 χώρες.
Συνεπώς προτείνω να φύγει η φάση των ομίλων και να διεξάγονται όλοι οι γύροι σε διπλά νοκ άουτ, με τον τελικό να παραμένει βέβαια μονός αγώνας. Ο πίνακας πρόσβασης απ' την άλλη θα πρέπει να συνεχίσει να βασίζεται στα εγχώρια πρωταθλήματα, και μάλιστα θεωρώ ότι πρέπει να φύγει απ' τη μέση το "δικαίωμα υπεράσπισης του τροπαίου", που πρωτοέγινε για χάρη της Λίβερπουλ αν δε με απατά η μνήμη μου. Δεν είναι σωστό να υπάρχουν καπαρωμένες θέσεις στη διοργάνωση που θες να είναι η κορυφαία σου.
Πριν περάσουμε όμως στον ακριβή πίνακα πρόσβασης, θα πρέπει να ξέρουμε πώς ακριβώς θα είναι η διοργάνωση. Ας δούμε πώς θα είναι μια διοργάνωση με... επτά προκριματικούς γύρους, ώστε να μην χαθεί ο αριθμός αγωνιστικών που έχει "επιτευχθεί" με το υπάρχον σύστημα:
Αν από τον πρώτο προκριματικό γύρο ξεκινούν 32 ομάδες και από τους γύρους 2-8 ξεκινούν 16 από τον καθένα, έχουμε 32+112=144 ομάδες. Δεν είναι κι άσχημος αριθμός για 54 χώρες, δεδομένου ότι υπάρχει και το Γιουρόπα Λιγκ, αλλά και η δυνατότητα να μειωθεί ο αριθμός των ομάδων στην πρώτη κατηγορία όσων χωρών έχουν υπερβολικά "μακριά" πρώτη κατηγορία. Ο πίνακας πρόσβασης που θα προκύψει σ' αυτή την περίπτωση είναι ο εξής:
Φάση των 32: πρωταθλήτριες χωρών 1-16
7ος γύρος: πρωταθλήτριες χωρών 17-32
6ος γύρος: πρωταθλήτριες χωρών 33-48
5ος γύρος: πρωταθλήτριες χωρών 49-54, δεύτερες χωρών 1-10
4ος γύρος: δεύτερες χωρών 11-26
3ος γύρος: δεύτερες χωρών 27-42
2ος γύρος: δεύτερες χωρών 43-54, τρίτες χωρών 1-4
1ος γύρος: τρίτες χωρών 5-26, τέταρτες χωρών 1-10
Μια χαρά βγαίνει στη θεωρία. Στην πράξη όμως θα προκαλούσε μεγάλη ανισορροπία στους χρόνους προετοιμασίας των ομάδων, γι' αυτό προσωπικά θα προτιμούσα μία πιο απλή λύση και με λιγότερες ομάδες, όσο κι αν αυτό δεν αρέσει στη διαφημιστική αγορά. Η πρότασή μου είναι να γυρίσουμε στη λογική του κλασικού Κυπέλλου Πρωταθλητριών, στο οποίο θα παίζει μόνο η πρωταθλήτρια κάθε χώρας. Άρα με 54 χώρες ο πίνακας πρόσβασης διαμορφώνεται ως εξής:
Φάση των 32: πρωταθλήτριες χωρών 1-10
Προκριματικός γύρος: πρωταθλήτριες χωρών 11-54
Αν θέλουν τα "ξεφτέρια" να έχουν πολλές ομάδες στην Ευρώπη, ας κάνουν το εξής απλό: επιστροφή του κλασικού Κυπέλλου Κυπελλούχων δίπλα στο Πρωταθλητριών και διατήρηση του Γιουρόπα Λιγκ ως διοργάνωσης για ομάδες που τα πάνε καλά στο πρωτάθλημα χωρίς να το πάρουν. Να παίζουν στο Κυπελλούχων οι κυπελλούχες (σε περίπτωση νταμπλ το εισιτήριο του κυπέλλου πάει στη φιναλίστ) και να είναι το Γιουρόπα Λιγκ η entry level ευρωπαϊκή διοργάνωση με τις πολλές ομάδες. Μέχρι και 128 από δαύτες μπορεί να φιλοξενήσει χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Αν υποθέσουμε ότι σε κάθε χώρα γίνεται νταμπλ και οι χαμένες φιναλίστ τερματίζουν κάπου άσχετα, οι 20 πρώτες χώρες στέλνουν στο νέο αυτό Γιουρόπα Λιγκ τις ομάδες 2-4 και οι υπόλοιπες 34 χώρες τις ομάδες 2-3.
Τι γίνεται λοιπόν μ' αυτό τον τρόπο; Οι 20 πρώτες χώρες μπορούν να στηρίξουν απόλυτα αξιόπιστα 12 ομάδες στην πρώτη κατηγορία τους (υπό την προϋπόθεση ότι η ζώνη του υποβιβασμού θα πιάνει δύο με τρεις θέσεις) και οι υπόλοιπες 34 μπορούν το ίδιο για 10 ομάδες στην πρώτη κατηγορία. Δεν υπάρχει κανένα βιώσιμο σύστημα να μπορεί να στηρίξει απόλυτα αξιόπιστα μια πρώτη κατηγορία με πάνω από 12 ομάδες, γι' αυτό καλό θα είναι να σταματήσουν να γίνονται χάρες στον κάθε Πανιώνιο.
Καθυστέρησα αρκετά να ποστάρω αυτό το άρθρο, όταν θα έχω χρόνο θα τα ξαναπούμε.
Monday, April 15, 2019
Κατά τα λοιπά... "Σούπερ" λιγκ
(Apologies to my non-Greek readers, as this post refers to Greece's "Super" league and some bits of its "serious" surrounding atmosphere)
-Έχει μεγάλη πλάκα που ο Άρης έπαιξε τη σεζόν του με το Σιώπη μόνο του στη βάση του άξονα, με τους "ντελικάτους" Ματίγια-Φετφατζίδη "πίσω απ' τον φορ" και το Μπασά στον πάγκο. Απολύτως φυσιολογικό το 0-2 απ' τον Ατρόμητο που έβαλε οριστικό μπλόκο μεταξύ 4ης και 5ης θέσης. Πάλι καλά που ο Παναθηναϊκός ήταν ο γνωστός, τραγικός φετινός Παναθηναϊκός και κατάφερε να δεχθεί τρία γκολ από τον ΟΦΗ του "εγώ έτσι θέλω να παίζουμε κι ας τρώμε δέκα" Χάιμε Βέρα, αλλιώς όλη η προσπάθεια που είχε γίνει τις προηγούμενες αγωνιστικές θα πήγαινε σχεδόν σίγουρα στράφι. Αλλά το παρελθόν είναι παρελθόν, τώρα ο Άρης έχει καθήκον να κερδίσει τον αδιάφορο Παναιτωλικό στο Αγρίνιο και... βλέπουμε, αναλόγως τι θα γίνει και με το "ντέρμπι" που θα συνεχιστεί με κόσμο, ενώ κανονικά έπρεπε να δοθεί στον Ολυμπιακό εξαιτίας της προφανούς υπαιτιότητας του Παναθηναϊκού.
-Έχει μεγάλη πλάκα που ο ΠΑΟΚ ισοφαρίστηκε στο ματς που αν κέρδιζε θα έπαιρνε τον τίτλο. Και ο "Τσάρλυ" που με δάκρυα στα μάτια επιμένει πως "το πρωτάθλημα θα κατακτηθεί αήττητο" έχει πολύ μεγάλη πλάκα. Ακόμα κι αν του βγει αυτή η πρόβλεψη, δεν παύει να είναι παράτολμη, θα μπορούσα να πω και οπαδική, ή ενδεχομένως με κάποιον άλλο τρόπο κατευθυνόμενη. Το πιο αστείο όμως είναι ότι αυτό το ρόστερ με το "βάθος" και την "ποιότητα" έμεινε από δυνάμεις, ενώ νωρίτερα στη σεζόν έκανε τους "ειδήμονες" να λένε ότι "θυσίασε την Ευρώπη για το πρωτάθλημα". Ποιο βάθος και ποια ποιότητα βλέπετε εσείς σε όλο αυτό το συφερτό; Και στο κάτω κάτω τι αξία έχει ένα τόσο στημένο και ποιοτικά απαράδεκτο πρωτάθλημα; Αξίζει να θυσιάσεις την Ευρώπη γι' αυτό; Φυσικά και αυτή η περιβόητη Ευρώπη είναι σε μεγάλο βαθμό στημένη, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν έχει Πανιώνιο και ΠΑΣ Γιάννενα. Εσχάτως μάλιστα δεν έχει και Παναθηναϊκό, δεν ξέρω αν αυτό σας λέει κάτι εσάς που κλαίτε και γκρινιάζετε ενώ σας ευνοούν οι πάντες και τα πάντα. Πάρτε τώρα το 1-3 από τον πιο χαζό ΟΦΗ που θυμάμαι να έχω δει απ' όταν έμαθα ποδόσφαιρο και βουλώστε το, αποτυχημένοι. Ναι, καλό είναι να μιλάς για εχθρικές διαιτησίες όταν έχεις ομάδα και σε κλέβουν, όχι όμως κι όταν χάνεις γιατί απλά δεν έχεις καθόλου αμυντική λειτουργία και κάνεις τον ΟΦΗ του Βέρα να φέρνει πιο πολύ σε... Γιουβέντους του Κόντε. Α, όχι, υπάρχει κάτι ακόμα πιο αστείο. Ο "Τσάρλυ", ενώ παλιότερα είχε γράψει πως "οι ομάδες γίνονται πιο επιθετικές με παραπάνω χαφ και όχι με δεύτερους επιθετικούς", τώρα μας λέει πως "ο ΠΑΟΚ έχασε ένα πολύτιμο εικοσάλεπτο γιατί δεν έβαλε τον Καρέλη δίπλα στο Σβιντέρσκι από το 64' για να βάλει πίεση στη Λάρισα που έπαιζε χαμηλά". ΠΑΟΚ είσαι ρε μαλάκα;
-Έχει μεγάλη πλάκα που κάποιοι πανηγυρίζουν τον υποβιβασμό του Λεβαδειακού. Ναι, το ξέρω ότι σε προηγούμενες σεζόν είχε ευνοηθεί με μια εντυπωσιακή ποικιλία τρόπων. Φέτος όμως; Γενικότερα καλό είναι να θυμόμαστε ότι τουλάχιστον μία φορά τη σεζόν οι ομάδες αλλάζουν πολύ το αγωνιστικό τους πρόσωπο - χώρια ότι ακόμα και χωρίς μεταγραφές υπάρχει ο παράγοντας της εξέλιξης ή/και της γήρανσης των παικτών, έτσι για να σας δώσω λίγη χοντροκομμένη τροφή για σκέψη. Αυτό λοιπόν το αγωνιστικό πρόσωπο έχω την εντύπωση ότι παίζει μεγάλο ρόλο στο αν και κατά πόσο θα ευνοηθεί η εκάστοτε ομάδα. Συγκεκριμένα παρατηρώ πως οι ομάδες που ευνοούνται είναι αυτές που παίζουν το χειρότερο ποδόσφαιρο. Όταν κάτι που ελέγχεται από τον άνθρωπο επαναλαμβάνεται με ουσιαστικά απόλυτη συνέπεια, προφανώς κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι. Ξεκολλήστε λοιπόν, δεν είναι καλό που έπεσε φέτος ο Λεβαδειακός. Καλό θα ήταν αν έπεφτε όταν έπρεπε να πέσει. Τώρα έχει καθήκον να κάνει μια ωραιότατη "κηδεία" στην Τούμπα, η οποία θα πρέπει απαραιτήτως να συνδυαστεί με νίκη του Ολυμπιακού στη Λαμία (δύσκολο αλλά εφικτό) και φυσικά με την οριστικοποίηση της νίκης του Ολυμπιακού στο "ντέρμπι" όταν αυτό ολοκληρωθεί. Καθαρά αγωνιστικά ο φετινός ΠΑΟΚ είναι σε χαμηλότερο επίπεδο από τον φετινό Λεβαδειακό. Και είναι προφανές τι θα γίνει την τελευταία μέρα αν το εν λόγω σενάριο ευοδωθεί: για μία ακόμη φορά ο ΠΑΟΚ θα καταρρεύσει. Ενώ σύμφωνα με τις προβλέψεις του "Τσάρλυ" ο ΠΑΟΚ θα το σήκωνε στη Λάρισα...
-Έχει μεγάλη πλάκα η κλάψα του Παναθηναϊκού μετά από κάθε ήττα εδώ και καμπόσα χρόνια, αλλά το 1-3 από τον ΟΦΗ αποτελεί κατά κάποιο τρόπο... ειδική περίπτωση, γιατί έγινε πλέον σαφές πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο κόσμος του Παναθηναϊκού δεν έχει καταλάβει πόσο χάλια είναι η ομάδα του. Ιδίως στο ανασταλτικό κομμάτι, που είναι και το πιο σημαντικό, είναι ένα χάλι αδιόρθωτο που δεν το σώζει καμία τακτική προσέγγιση. Μια χαρά του είναι που θα τερματίσει σε μονοψήφια θέση. Εύκολα θα μπορούσε να μπλέξει σε περιπέτειες στην ουρά και να βγει χαμένος. Πάλι καλά να λένε, την έχουν γλιτώσει πάμφθηνα. Ας τους μείνει τουλάχιστον η ευρωπαϊκή ποινή, να έχουν ακόμα μία ευκαιρία να δουν πόσο μικρή ομάδα είναι. Α, και μην πάει τελείως τζάμπα το γλέντι που έγινε στη Λαμία...
Δεν πρόλαβα να γράψω όλα όσα ήθελα, προτεραιότητα όμως έχει η πραγματική ζωή. Θα τα πούμε πάλι όταν θα έχω χρόνο. Χαίρετε.
-Έχει μεγάλη πλάκα που ο Άρης έπαιξε τη σεζόν του με το Σιώπη μόνο του στη βάση του άξονα, με τους "ντελικάτους" Ματίγια-Φετφατζίδη "πίσω απ' τον φορ" και το Μπασά στον πάγκο. Απολύτως φυσιολογικό το 0-2 απ' τον Ατρόμητο που έβαλε οριστικό μπλόκο μεταξύ 4ης και 5ης θέσης. Πάλι καλά που ο Παναθηναϊκός ήταν ο γνωστός, τραγικός φετινός Παναθηναϊκός και κατάφερε να δεχθεί τρία γκολ από τον ΟΦΗ του "εγώ έτσι θέλω να παίζουμε κι ας τρώμε δέκα" Χάιμε Βέρα, αλλιώς όλη η προσπάθεια που είχε γίνει τις προηγούμενες αγωνιστικές θα πήγαινε σχεδόν σίγουρα στράφι. Αλλά το παρελθόν είναι παρελθόν, τώρα ο Άρης έχει καθήκον να κερδίσει τον αδιάφορο Παναιτωλικό στο Αγρίνιο και... βλέπουμε, αναλόγως τι θα γίνει και με το "ντέρμπι" που θα συνεχιστεί με κόσμο, ενώ κανονικά έπρεπε να δοθεί στον Ολυμπιακό εξαιτίας της προφανούς υπαιτιότητας του Παναθηναϊκού.
-Έχει μεγάλη πλάκα που ο ΠΑΟΚ ισοφαρίστηκε στο ματς που αν κέρδιζε θα έπαιρνε τον τίτλο. Και ο "Τσάρλυ" που με δάκρυα στα μάτια επιμένει πως "το πρωτάθλημα θα κατακτηθεί αήττητο" έχει πολύ μεγάλη πλάκα. Ακόμα κι αν του βγει αυτή η πρόβλεψη, δεν παύει να είναι παράτολμη, θα μπορούσα να πω και οπαδική, ή ενδεχομένως με κάποιον άλλο τρόπο κατευθυνόμενη. Το πιο αστείο όμως είναι ότι αυτό το ρόστερ με το "βάθος" και την "ποιότητα" έμεινε από δυνάμεις, ενώ νωρίτερα στη σεζόν έκανε τους "ειδήμονες" να λένε ότι "θυσίασε την Ευρώπη για το πρωτάθλημα". Ποιο βάθος και ποια ποιότητα βλέπετε εσείς σε όλο αυτό το συφερτό; Και στο κάτω κάτω τι αξία έχει ένα τόσο στημένο και ποιοτικά απαράδεκτο πρωτάθλημα; Αξίζει να θυσιάσεις την Ευρώπη γι' αυτό; Φυσικά και αυτή η περιβόητη Ευρώπη είναι σε μεγάλο βαθμό στημένη, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν έχει Πανιώνιο και ΠΑΣ Γιάννενα. Εσχάτως μάλιστα δεν έχει και Παναθηναϊκό, δεν ξέρω αν αυτό σας λέει κάτι εσάς που κλαίτε και γκρινιάζετε ενώ σας ευνοούν οι πάντες και τα πάντα. Πάρτε τώρα το 1-3 από τον πιο χαζό ΟΦΗ που θυμάμαι να έχω δει απ' όταν έμαθα ποδόσφαιρο και βουλώστε το, αποτυχημένοι. Ναι, καλό είναι να μιλάς για εχθρικές διαιτησίες όταν έχεις ομάδα και σε κλέβουν, όχι όμως κι όταν χάνεις γιατί απλά δεν έχεις καθόλου αμυντική λειτουργία και κάνεις τον ΟΦΗ του Βέρα να φέρνει πιο πολύ σε... Γιουβέντους του Κόντε. Α, όχι, υπάρχει κάτι ακόμα πιο αστείο. Ο "Τσάρλυ", ενώ παλιότερα είχε γράψει πως "οι ομάδες γίνονται πιο επιθετικές με παραπάνω χαφ και όχι με δεύτερους επιθετικούς", τώρα μας λέει πως "ο ΠΑΟΚ έχασε ένα πολύτιμο εικοσάλεπτο γιατί δεν έβαλε τον Καρέλη δίπλα στο Σβιντέρσκι από το 64' για να βάλει πίεση στη Λάρισα που έπαιζε χαμηλά". ΠΑΟΚ είσαι ρε μαλάκα;
-Έχει μεγάλη πλάκα που κάποιοι πανηγυρίζουν τον υποβιβασμό του Λεβαδειακού. Ναι, το ξέρω ότι σε προηγούμενες σεζόν είχε ευνοηθεί με μια εντυπωσιακή ποικιλία τρόπων. Φέτος όμως; Γενικότερα καλό είναι να θυμόμαστε ότι τουλάχιστον μία φορά τη σεζόν οι ομάδες αλλάζουν πολύ το αγωνιστικό τους πρόσωπο - χώρια ότι ακόμα και χωρίς μεταγραφές υπάρχει ο παράγοντας της εξέλιξης ή/και της γήρανσης των παικτών, έτσι για να σας δώσω λίγη χοντροκομμένη τροφή για σκέψη. Αυτό λοιπόν το αγωνιστικό πρόσωπο έχω την εντύπωση ότι παίζει μεγάλο ρόλο στο αν και κατά πόσο θα ευνοηθεί η εκάστοτε ομάδα. Συγκεκριμένα παρατηρώ πως οι ομάδες που ευνοούνται είναι αυτές που παίζουν το χειρότερο ποδόσφαιρο. Όταν κάτι που ελέγχεται από τον άνθρωπο επαναλαμβάνεται με ουσιαστικά απόλυτη συνέπεια, προφανώς κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι. Ξεκολλήστε λοιπόν, δεν είναι καλό που έπεσε φέτος ο Λεβαδειακός. Καλό θα ήταν αν έπεφτε όταν έπρεπε να πέσει. Τώρα έχει καθήκον να κάνει μια ωραιότατη "κηδεία" στην Τούμπα, η οποία θα πρέπει απαραιτήτως να συνδυαστεί με νίκη του Ολυμπιακού στη Λαμία (δύσκολο αλλά εφικτό) και φυσικά με την οριστικοποίηση της νίκης του Ολυμπιακού στο "ντέρμπι" όταν αυτό ολοκληρωθεί. Καθαρά αγωνιστικά ο φετινός ΠΑΟΚ είναι σε χαμηλότερο επίπεδο από τον φετινό Λεβαδειακό. Και είναι προφανές τι θα γίνει την τελευταία μέρα αν το εν λόγω σενάριο ευοδωθεί: για μία ακόμη φορά ο ΠΑΟΚ θα καταρρεύσει. Ενώ σύμφωνα με τις προβλέψεις του "Τσάρλυ" ο ΠΑΟΚ θα το σήκωνε στη Λάρισα...
-Έχει μεγάλη πλάκα η κλάψα του Παναθηναϊκού μετά από κάθε ήττα εδώ και καμπόσα χρόνια, αλλά το 1-3 από τον ΟΦΗ αποτελεί κατά κάποιο τρόπο... ειδική περίπτωση, γιατί έγινε πλέον σαφές πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο κόσμος του Παναθηναϊκού δεν έχει καταλάβει πόσο χάλια είναι η ομάδα του. Ιδίως στο ανασταλτικό κομμάτι, που είναι και το πιο σημαντικό, είναι ένα χάλι αδιόρθωτο που δεν το σώζει καμία τακτική προσέγγιση. Μια χαρά του είναι που θα τερματίσει σε μονοψήφια θέση. Εύκολα θα μπορούσε να μπλέξει σε περιπέτειες στην ουρά και να βγει χαμένος. Πάλι καλά να λένε, την έχουν γλιτώσει πάμφθηνα. Ας τους μείνει τουλάχιστον η ευρωπαϊκή ποινή, να έχουν ακόμα μία ευκαιρία να δουν πόσο μικρή ομάδα είναι. Α, και μην πάει τελείως τζάμπα το γλέντι που έγινε στη Λαμία...
Δεν πρόλαβα να γράψω όλα όσα ήθελα, προτεραιότητα όμως έχει η πραγματική ζωή. Θα τα πούμε πάλι όταν θα έχω χρόνο. Χαίρετε.
Thursday, April 11, 2019
Θα τ' αποχτίσει η Τότεναμ της τετράδας το τσαρδάκι;
(Apologies to my non-Greek readers, as this post is basically a response to a greek article about Tottenham's "great" 1-0 win against Manchester City on Tuesday 9/4/2019, for the first leg of UEFA's Champions' League quarterfinals)
Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη γιατί δεν έγινε μόνο το ματς της Τότεναμ με τη Μάντσεστερ Σίτι. Θ' ασχοληθώ όμως πρώτα μ' αυτό γιατί υπάρχει ένα άρθρο από τον "Τσάρλυ" με κάποια ακραία λάθη που δε γίνεται ν' αφήσω να πέσουν κάτω. Ας τα δούμε:
"Το πρώτο ευρωπαϊκό παιχνίδι της Τότεναμ στο καινούριο γήπεδο συνδυάστηκε με ένα τεράστιο αποτέλεσμα, 1-0 τη Σίτι στον πρώτο προημιτελικό του Champions' League. Το γκολ του Σον δίνει ένα μικρό προβάδισμα στους Spurs και κάνει τον πλανήτη του ποδοσφαίρου να περιμένει με μεγάλη αγωνία τη ρεβάνς της επόμενης Τετάρτης.": Τεράστιο αποτέλεσμα, μικρό προβάδισμα. Καταλάβαμε, μας λες δια της πλαγίας ότι η ρεβάνς είναι στημένη για να κερδίσει η Σίτι με κανα 5-0 ή 6-0 και να δώσει αφορμή σ' εσάς τους γραφιάδες να γράφετε για την "υπερομάδα" Σίτι που "κυριαρχεί απόλυτα και σαρώνει τα πάντα". Κατά συνέπεια αυτό που έχει αγωνία είναι αν το στήσιμο θα έχει αποτέλεσμα ή αν έστω και κατά λάθος θα γίνει καμιά κηδεία με κανα 2-4... Το πιθανότερο σενάριο βεβαίως είναι μακράν το πρώτο, καθώς η ομάδα του Ποκετίνο έχει έλλειμμα ταχύτητας στο κέντρο της άμυνας και, όσο κι αν το κάλυψε στο πρώτο ματς με την όποια τακτική προσήλωση των υπολοίπων, ποιος μπορεί να εγγυηθεί την ύπαρξη επαρκούς τακτικής προσήλωσης και στο δεύτερο ματς; Προβάλλεται μεν ως ανδρικό άθλημα το ποδόσφαιρο, αλλά με βάση την πρακτική εμπειρία μου σε αυτό δεν έχω δει έστω έναν άνδρα παίκτη πραγματικά αξιόπιστο σε ό,τι αφορά την τακτική προσήλωση. Εδώ βέβαια θα μου πεις ότι παίρνει προβολή ένας "κοινωνιολόγος" που υποστηρίζει την ανδρική βία προς τις γυναίκες... Άσε ρε μαλάκα που θα μας δέρνετε κιόλας! Έλα μου κύριε "κοινωνιολόγε", το μουνί θα μου κλάσεις! (Σημείωση προς τις γυναίκες: αφήστε τις δακρύβρεχτες "αναλύσεις" επί του θέματος και πιάστε να μάθετε αυτοάμυνα και να φτιάξετε φυσική κατάσταση, μόνο έτσι θα λυθεί το πρόβλημα, το βλέπω κι εγώ που ξέρω να κάνω τάκλιν στο ποδόσφαιρο και δεν υπάρχει άνδρας να μπορεί να μου τη μπει, αν και είμαι μόλις 1,71μ και αδυνατούλα. Επίσης πάψτε να δίνετε σημασία σε άρθρα με τίτλους σε στιλ "Αυτό το χτένισμα ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΟΛΕΣ". Και διατάξτε και τους άνδρες σας να κάνουν όσες δουλειές του σπιτιού θεωρείτε ότι μπορούν να κάνουν - όποιος άνδρας δεν υπακούει θα πρέπει να τιμωρείται σκληρά και παραδειγματικά. Κάπως πρέπει να έχουμε κι εμείς το χρόνο μας. Αφού δε μας χαρίζεται το παραμικρό, πρέπει να μαχόμαστε και να κερδίζουμε αυτά που χρειαζόμαστε. Όσο κι αν έχουμε συνηθίσει ν' ακούμε το αντίθετο, μια χαρά δυνατότητες έχουμε. Το πρόβλημα που δε μας αφήνει να κερδίσουμε αυτά που δικαιούμαστε είναι οι πολλές αγύμναστες φοβητσιάρες τεμπέλες. Γι' αυτό σηκωθείτε όλες απ' τον καναπέ, την καρέκλα ή το κρεβάτι και μη μασάτε σε "μαγικά 15λεπτα" προγράμματα όταν ο μέσος άνδρας γυμνάζεται τουλάχιστον 2 ώρες τη μέρα. Για λόγο ή λόγους που δεν ξέρω έχουμε καλύτερη αντοχή από τους άνδρες - το ξέρω γιατί κάθε μέρα το βλέπω να βγαίνει με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο σε πραγματικά περιστατικά, και όχι στα πλαίσια κάποιας "θεωρίας". Π.χ. όταν παίζουμε ποδόσφαιρο με τις φίλες μου και οι αντίπαλοι είναι άνδρες, παρατηρούμε πτώση στην απόδοση των ανδρών σε χρονικά σημεία που αρχικά με είχαν εκπλήξει, ενώ όταν παίζουμε με γυναίκες αντιπάλους έχουμε δυνατό αγώνα μέχρι τέλους και συχνά τελειώνουμε 0-0 και πάμε στην παράταση, όπου και εκεί έχουμε δυνατό αγώνα μέχρι τέλους. Να γίνει μία στο τόσο ή δύο στο τόσο, να πω ότι ήταν τυχαίο. Αλλά γίνεται κάθε φορά το ίδιο. Και φυσικά τους νικάμε. Μία φορά που δεν είχαμε δέσει ακόμα καλά ως ομάδα χάναμε 0-1 στο ημίχρονο, φάγαμε και το 0-2 περίπου 10 λεπτά μετά την επανέναρξη, αλλά περίπου από το 65' και μετά υπήρχαμε μόνο εμείς στον αγωνιστικό χώρο και, πριν καλά καλά καταλάβουμε κι εμείς τι γίνεται, τους το γυρίσαμε σε 7-2. Λίγες μέρες μετά, μας προκάλεσαν οι ίδιοι σε αγώνα, λέγοντας ότι θα μας έβαζαν πάνω από επτά. Παίξαμε με προσοχή, με στόχο αυτή τη φορά να μη δεχθούμε γκολ, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να... προηγούμαστε 1-0 στο ημίχρονο. Οι άνδρες εννοείται ότι πίστευαν στην ανατροπή, επιχείρησαν να φορτώσουν τα καρέ μας με κάτι ντερέκια που περίμεναν γεμίσματα και σέντρες για κεφαλιές, αλλά ο συγκεκριμένος τρόπος παιχνιδιού αποδείχθηκε αναποτελεσματικός και μας έδωσε εμάς τις προσεκτικές την ευκαιρία να το καθαρίσουμε τρέχοντας στο ανοιχτό γήπεδο. Ε, κι εμείς τρέξαμε στο ανοιχτό γήπεδο. Και το 1-0 του ημιχρόνου έγινε... 10-0 τελικό. Νομίζω λοιπόν πως το καθαρίσαμε, τι λέτε κι εσείς;)
Θα προσπαθούσα να είμαι σύντομη, αλλά τελικά είχα σοβαρό λόγο να "ξεφύγω". Ώρα να συνοψίσω λοιπόν σχετικά με την Τότεναμ, να πάμε και παρακάτω. Θα ολοκληρώσει η ομάδα του Λονδίνου το έργο της απέναντι στον ευνοούμενο Γκουαρδιόλα, ή θα καταλήξει να τραγουδάει "της τετράδας το τσαρδάκι, κι όμως δεν τ' απόχτισα"; (Αυτή η ποίηση μου θυμίζει μια φάση που διάβαζα ένα άρθρο, το οποίο περιείχε τη φράση "τον πέταξε σαν στημένη λεμονόκουπα" και αναρωτήθηκα: "Δεν τους έφταναν οι αγώνες, τώρα στήνουν και τις λεμονόκουπες;"... Το αναφέρω γιατί συχνά βλέπω χαζά ορθογραφικά ή/και συντακτικά λάθη σε άρθρα τον τελευταίο καιρό και θέλω να επιστήσω λίγο την προσοχή. Γαμάτε που γαμάτε το ποδόσφαιρο, μη γαμάτε και τη γλώσσα ρε μαλάκες...)
Προκειμένου να σχολιάσω και τα υπόλοιπα και να επιστρέψω στην πραγματική ζωή, δεν θα πω όλα όσα είχα κατά νου σχετικά με το Τότεναμ-Σίτι. Προχωράμε λοιπόν:
Πήρε 1-1 η Γιουβέντους στο Άμστερνταμ, έτυχε να είναι σκόρερ ο Κριστιάνο Ρονάλντο και ξαφνικά τώρα βλέπουμε "Νο1 στο σπίτι του Κρόιφ". Αντί να εστιάσουμε στην προβληματική εικόνα που μας έδειξαν οι Μπιανκονέρι (εύστοχα σουτ 6-1...), εστιάζουμε στον ένα παίκτη που είναι πρώτος σκόρερ σε... συγκεκριμένο γήπεδο. Προβολή ατομικισμού level over 9000. Φαβορί για την πρόκριση είναι ο Άγιαξ. Όσο κι αν ο Κριστιάνο σκοράρει, παραμένει παίκτης λιγότερος όταν η ομάδα του αμύνεται. Η προβληματική εικόνα της Γιουβέντους στο Άμστερνταμ οφείλεται ακριβώς σε αυτό τον έναν παίκτη λιγότερο στη φάση της άμυνας. Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα, δεν επιτρέπεται ένας παίκτης να σου κάνει την ομάδα. Αυτό που μπορεί να κάνει ένας παίκτης μόνος του είναι να την κρεμάσει, όπως και την κρέμασε τελικά ο Κριστιάνο, φθείροντας τους συμπαίκτες του με την απροθυμία του να συμμετέχει στην αμυντική λειτουργία. Εκεί οφείλεται η υπεροχή του Άγιαξ, εκεί οφείλεται και το 1-1 αυτό καθαυτό. Όποιος δεν συμμετέχει στην αμυντική λειτουργία δεν είναι ποδοσφαιριστής. Λογικά όμως η ρεβάνς θα είναι στημένη, γι' αυτό όσοι θέλατε να τρέξετε να παίξετε στοίχημα την πρόκριση του Άγιαξ είναι καλύτερο να κρατήσετε ασφαλή τα χρήματά σας, μακριά απ' το τζόγο. Επειδή στον κάθε αγώνα παίζουν δύο ομάδες και όχι μία μόνη της, όσο στημένο κι αν είναι ένα ματς δεν υπάρχει κανένα σίγουρο αποτέλεσμα αν δεν ακουστεί το σφύριγμα της λήξης. Μακριά απ' το τζόγο, όλοι.
Η νίκη της Μπαρσελόνα στο Μάντσεστερ (0-1) οφείλεται καθαρά στην ανημποριά της Γιουνάιτεντ να εφαρμόσει ένα αμυντικό πλάνο της προκοπής, τώρα που την έχει αναλάβει ο Σόλσκιαερ. Όσο κι αν οι "ειδήμονες" λέτε ότι για όλα φταίει ο Μουρίνιο, η Γιουνάιτεντ του Σόλσκιαερ παίζει εμφανώς χειρότερο ποδόσφαιρο (όχι, ούτε αυτή του Μουρίνιο έβγαζε μάτια, αλλά μια άλφα αξιοπρέπεια την είχε, θυμίζω άλλωστε ότι είχε την καλύτερη άμυνα σε αριθμό ευκαιριών στους ομίλους) και αν δεν ήταν η ΠΣΖ να "κάνει Παρί" θα μιλούσαμε για άλλη ομάδα στο ζευγάρι με τη Μπαρσελόνα. Είναι προφανές ότι η ρεβάνς δεν έχει ξεκάθαρο φαβορί, πολλώ δε μάλλον επειδή το 0-1 έχει αποδείξει ότι είναι πολύ πονηρό σκορ και θέλει μαεστρική διαχείριση, κάτι που ο Βαλβέρδε έχει αποδείξει ότι δεν ξέρει να κάνει. Ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε άλλωστε ήταν από τους χειρότερους Ολυμπιακούς που έχω δει. Αργή ομάδα με πάρα πολλούς ατομιστές και καμία γνώση διαχείρισης αποτελέσματος, τα πρωταθλήματα που πήρε τα πήρε στημένα και στην Ευρώπη δεν έκανε κάτι πραγματικά σημαντικό.
Άφησα το καλύτερο για το τέλος. Στα μαλακά η Λίβερπουλ, ε; Με 3-3 εύστοχες τελικές στο Άνφιλντ; Ο μόνος λόγος που η Πόρτο συνετρίβη με 2-0 είναι ο Κασίγιας. Ξέρετε, οι τερματοφύλακες πανικού έχουν πιο σύντομη ημερομηνία λήξης από τους τερματοφύλακες-ηγέτες. Εξ ορισμού λοιπόν αυτή του Κασίγιας έχει περάσει προ πολλού. Δεν έχω μαντικές ικανότητες ή κάποιο βύσμα στην ΟΥΕΦΑ για να ξέρω τι στήσιμο ακριβώς έχει γίνει για τη ρεβάνς, σίγουρα όμως η ομάδα που θα ευνοηθεί είναι η Λίβερπουλ, συνεπώς ξέρω τι να εύχομαι να συμβεί: να προηγείται 1-0 στο ημίχρονο η Πόρτο, να το κάνει 2-0 γύρω στο 70' και να πετύχει το 3-0 στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων, εκεί που όλοι θα νομίζουν ότι θα πάει παράταση. Αλλά θέλω τουλάχιστον το τρίτο να είναι αυτογκόλ, να μην πάρει κανείς σε ατομικό επίπεδο τη δόξα, να προβληθεί η ομαδική δουλειά και όχι ο ατομικισμός. Δύσκολο υπό τους όρους που θα διεξαχθεί ο αγώνας, αλλά παρ' όλα αυτά εφικτό σενάριο. Γιατί η Λίβερπουλ ΔΕΝ έχει πέσει στα μαλακά.
Αρκετά λοιπόν με το mansplaining των ΜΜΕ. Ας δούμε τι θα γίνει και στο Γιουρόπα και όταν θα 'χω χρόνο θα τα ξαναπούμε.
Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη γιατί δεν έγινε μόνο το ματς της Τότεναμ με τη Μάντσεστερ Σίτι. Θ' ασχοληθώ όμως πρώτα μ' αυτό γιατί υπάρχει ένα άρθρο από τον "Τσάρλυ" με κάποια ακραία λάθη που δε γίνεται ν' αφήσω να πέσουν κάτω. Ας τα δούμε:
"Το πρώτο ευρωπαϊκό παιχνίδι της Τότεναμ στο καινούριο γήπεδο συνδυάστηκε με ένα τεράστιο αποτέλεσμα, 1-0 τη Σίτι στον πρώτο προημιτελικό του Champions' League. Το γκολ του Σον δίνει ένα μικρό προβάδισμα στους Spurs και κάνει τον πλανήτη του ποδοσφαίρου να περιμένει με μεγάλη αγωνία τη ρεβάνς της επόμενης Τετάρτης.": Τεράστιο αποτέλεσμα, μικρό προβάδισμα. Καταλάβαμε, μας λες δια της πλαγίας ότι η ρεβάνς είναι στημένη για να κερδίσει η Σίτι με κανα 5-0 ή 6-0 και να δώσει αφορμή σ' εσάς τους γραφιάδες να γράφετε για την "υπερομάδα" Σίτι που "κυριαρχεί απόλυτα και σαρώνει τα πάντα". Κατά συνέπεια αυτό που έχει αγωνία είναι αν το στήσιμο θα έχει αποτέλεσμα ή αν έστω και κατά λάθος θα γίνει καμιά κηδεία με κανα 2-4... Το πιθανότερο σενάριο βεβαίως είναι μακράν το πρώτο, καθώς η ομάδα του Ποκετίνο έχει έλλειμμα ταχύτητας στο κέντρο της άμυνας και, όσο κι αν το κάλυψε στο πρώτο ματς με την όποια τακτική προσήλωση των υπολοίπων, ποιος μπορεί να εγγυηθεί την ύπαρξη επαρκούς τακτικής προσήλωσης και στο δεύτερο ματς; Προβάλλεται μεν ως ανδρικό άθλημα το ποδόσφαιρο, αλλά με βάση την πρακτική εμπειρία μου σε αυτό δεν έχω δει έστω έναν άνδρα παίκτη πραγματικά αξιόπιστο σε ό,τι αφορά την τακτική προσήλωση. Εδώ βέβαια θα μου πεις ότι παίρνει προβολή ένας "κοινωνιολόγος" που υποστηρίζει την ανδρική βία προς τις γυναίκες... Άσε ρε μαλάκα που θα μας δέρνετε κιόλας! Έλα μου κύριε "κοινωνιολόγε", το μουνί θα μου κλάσεις! (Σημείωση προς τις γυναίκες: αφήστε τις δακρύβρεχτες "αναλύσεις" επί του θέματος και πιάστε να μάθετε αυτοάμυνα και να φτιάξετε φυσική κατάσταση, μόνο έτσι θα λυθεί το πρόβλημα, το βλέπω κι εγώ που ξέρω να κάνω τάκλιν στο ποδόσφαιρο και δεν υπάρχει άνδρας να μπορεί να μου τη μπει, αν και είμαι μόλις 1,71μ και αδυνατούλα. Επίσης πάψτε να δίνετε σημασία σε άρθρα με τίτλους σε στιλ "Αυτό το χτένισμα ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΟΛΕΣ". Και διατάξτε και τους άνδρες σας να κάνουν όσες δουλειές του σπιτιού θεωρείτε ότι μπορούν να κάνουν - όποιος άνδρας δεν υπακούει θα πρέπει να τιμωρείται σκληρά και παραδειγματικά. Κάπως πρέπει να έχουμε κι εμείς το χρόνο μας. Αφού δε μας χαρίζεται το παραμικρό, πρέπει να μαχόμαστε και να κερδίζουμε αυτά που χρειαζόμαστε. Όσο κι αν έχουμε συνηθίσει ν' ακούμε το αντίθετο, μια χαρά δυνατότητες έχουμε. Το πρόβλημα που δε μας αφήνει να κερδίσουμε αυτά που δικαιούμαστε είναι οι πολλές αγύμναστες φοβητσιάρες τεμπέλες. Γι' αυτό σηκωθείτε όλες απ' τον καναπέ, την καρέκλα ή το κρεβάτι και μη μασάτε σε "μαγικά 15λεπτα" προγράμματα όταν ο μέσος άνδρας γυμνάζεται τουλάχιστον 2 ώρες τη μέρα. Για λόγο ή λόγους που δεν ξέρω έχουμε καλύτερη αντοχή από τους άνδρες - το ξέρω γιατί κάθε μέρα το βλέπω να βγαίνει με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο σε πραγματικά περιστατικά, και όχι στα πλαίσια κάποιας "θεωρίας". Π.χ. όταν παίζουμε ποδόσφαιρο με τις φίλες μου και οι αντίπαλοι είναι άνδρες, παρατηρούμε πτώση στην απόδοση των ανδρών σε χρονικά σημεία που αρχικά με είχαν εκπλήξει, ενώ όταν παίζουμε με γυναίκες αντιπάλους έχουμε δυνατό αγώνα μέχρι τέλους και συχνά τελειώνουμε 0-0 και πάμε στην παράταση, όπου και εκεί έχουμε δυνατό αγώνα μέχρι τέλους. Να γίνει μία στο τόσο ή δύο στο τόσο, να πω ότι ήταν τυχαίο. Αλλά γίνεται κάθε φορά το ίδιο. Και φυσικά τους νικάμε. Μία φορά που δεν είχαμε δέσει ακόμα καλά ως ομάδα χάναμε 0-1 στο ημίχρονο, φάγαμε και το 0-2 περίπου 10 λεπτά μετά την επανέναρξη, αλλά περίπου από το 65' και μετά υπήρχαμε μόνο εμείς στον αγωνιστικό χώρο και, πριν καλά καλά καταλάβουμε κι εμείς τι γίνεται, τους το γυρίσαμε σε 7-2. Λίγες μέρες μετά, μας προκάλεσαν οι ίδιοι σε αγώνα, λέγοντας ότι θα μας έβαζαν πάνω από επτά. Παίξαμε με προσοχή, με στόχο αυτή τη φορά να μη δεχθούμε γκολ, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να... προηγούμαστε 1-0 στο ημίχρονο. Οι άνδρες εννοείται ότι πίστευαν στην ανατροπή, επιχείρησαν να φορτώσουν τα καρέ μας με κάτι ντερέκια που περίμεναν γεμίσματα και σέντρες για κεφαλιές, αλλά ο συγκεκριμένος τρόπος παιχνιδιού αποδείχθηκε αναποτελεσματικός και μας έδωσε εμάς τις προσεκτικές την ευκαιρία να το καθαρίσουμε τρέχοντας στο ανοιχτό γήπεδο. Ε, κι εμείς τρέξαμε στο ανοιχτό γήπεδο. Και το 1-0 του ημιχρόνου έγινε... 10-0 τελικό. Νομίζω λοιπόν πως το καθαρίσαμε, τι λέτε κι εσείς;)
Θα προσπαθούσα να είμαι σύντομη, αλλά τελικά είχα σοβαρό λόγο να "ξεφύγω". Ώρα να συνοψίσω λοιπόν σχετικά με την Τότεναμ, να πάμε και παρακάτω. Θα ολοκληρώσει η ομάδα του Λονδίνου το έργο της απέναντι στον ευνοούμενο Γκουαρδιόλα, ή θα καταλήξει να τραγουδάει "της τετράδας το τσαρδάκι, κι όμως δεν τ' απόχτισα"; (Αυτή η ποίηση μου θυμίζει μια φάση που διάβαζα ένα άρθρο, το οποίο περιείχε τη φράση "τον πέταξε σαν στημένη λεμονόκουπα" και αναρωτήθηκα: "Δεν τους έφταναν οι αγώνες, τώρα στήνουν και τις λεμονόκουπες;"... Το αναφέρω γιατί συχνά βλέπω χαζά ορθογραφικά ή/και συντακτικά λάθη σε άρθρα τον τελευταίο καιρό και θέλω να επιστήσω λίγο την προσοχή. Γαμάτε που γαμάτε το ποδόσφαιρο, μη γαμάτε και τη γλώσσα ρε μαλάκες...)
Προκειμένου να σχολιάσω και τα υπόλοιπα και να επιστρέψω στην πραγματική ζωή, δεν θα πω όλα όσα είχα κατά νου σχετικά με το Τότεναμ-Σίτι. Προχωράμε λοιπόν:
Πήρε 1-1 η Γιουβέντους στο Άμστερνταμ, έτυχε να είναι σκόρερ ο Κριστιάνο Ρονάλντο και ξαφνικά τώρα βλέπουμε "Νο1 στο σπίτι του Κρόιφ". Αντί να εστιάσουμε στην προβληματική εικόνα που μας έδειξαν οι Μπιανκονέρι (εύστοχα σουτ 6-1...), εστιάζουμε στον ένα παίκτη που είναι πρώτος σκόρερ σε... συγκεκριμένο γήπεδο. Προβολή ατομικισμού level over 9000. Φαβορί για την πρόκριση είναι ο Άγιαξ. Όσο κι αν ο Κριστιάνο σκοράρει, παραμένει παίκτης λιγότερος όταν η ομάδα του αμύνεται. Η προβληματική εικόνα της Γιουβέντους στο Άμστερνταμ οφείλεται ακριβώς σε αυτό τον έναν παίκτη λιγότερο στη φάση της άμυνας. Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα, δεν επιτρέπεται ένας παίκτης να σου κάνει την ομάδα. Αυτό που μπορεί να κάνει ένας παίκτης μόνος του είναι να την κρεμάσει, όπως και την κρέμασε τελικά ο Κριστιάνο, φθείροντας τους συμπαίκτες του με την απροθυμία του να συμμετέχει στην αμυντική λειτουργία. Εκεί οφείλεται η υπεροχή του Άγιαξ, εκεί οφείλεται και το 1-1 αυτό καθαυτό. Όποιος δεν συμμετέχει στην αμυντική λειτουργία δεν είναι ποδοσφαιριστής. Λογικά όμως η ρεβάνς θα είναι στημένη, γι' αυτό όσοι θέλατε να τρέξετε να παίξετε στοίχημα την πρόκριση του Άγιαξ είναι καλύτερο να κρατήσετε ασφαλή τα χρήματά σας, μακριά απ' το τζόγο. Επειδή στον κάθε αγώνα παίζουν δύο ομάδες και όχι μία μόνη της, όσο στημένο κι αν είναι ένα ματς δεν υπάρχει κανένα σίγουρο αποτέλεσμα αν δεν ακουστεί το σφύριγμα της λήξης. Μακριά απ' το τζόγο, όλοι.
Η νίκη της Μπαρσελόνα στο Μάντσεστερ (0-1) οφείλεται καθαρά στην ανημποριά της Γιουνάιτεντ να εφαρμόσει ένα αμυντικό πλάνο της προκοπής, τώρα που την έχει αναλάβει ο Σόλσκιαερ. Όσο κι αν οι "ειδήμονες" λέτε ότι για όλα φταίει ο Μουρίνιο, η Γιουνάιτεντ του Σόλσκιαερ παίζει εμφανώς χειρότερο ποδόσφαιρο (όχι, ούτε αυτή του Μουρίνιο έβγαζε μάτια, αλλά μια άλφα αξιοπρέπεια την είχε, θυμίζω άλλωστε ότι είχε την καλύτερη άμυνα σε αριθμό ευκαιριών στους ομίλους) και αν δεν ήταν η ΠΣΖ να "κάνει Παρί" θα μιλούσαμε για άλλη ομάδα στο ζευγάρι με τη Μπαρσελόνα. Είναι προφανές ότι η ρεβάνς δεν έχει ξεκάθαρο φαβορί, πολλώ δε μάλλον επειδή το 0-1 έχει αποδείξει ότι είναι πολύ πονηρό σκορ και θέλει μαεστρική διαχείριση, κάτι που ο Βαλβέρδε έχει αποδείξει ότι δεν ξέρει να κάνει. Ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε άλλωστε ήταν από τους χειρότερους Ολυμπιακούς που έχω δει. Αργή ομάδα με πάρα πολλούς ατομιστές και καμία γνώση διαχείρισης αποτελέσματος, τα πρωταθλήματα που πήρε τα πήρε στημένα και στην Ευρώπη δεν έκανε κάτι πραγματικά σημαντικό.
Άφησα το καλύτερο για το τέλος. Στα μαλακά η Λίβερπουλ, ε; Με 3-3 εύστοχες τελικές στο Άνφιλντ; Ο μόνος λόγος που η Πόρτο συνετρίβη με 2-0 είναι ο Κασίγιας. Ξέρετε, οι τερματοφύλακες πανικού έχουν πιο σύντομη ημερομηνία λήξης από τους τερματοφύλακες-ηγέτες. Εξ ορισμού λοιπόν αυτή του Κασίγιας έχει περάσει προ πολλού. Δεν έχω μαντικές ικανότητες ή κάποιο βύσμα στην ΟΥΕΦΑ για να ξέρω τι στήσιμο ακριβώς έχει γίνει για τη ρεβάνς, σίγουρα όμως η ομάδα που θα ευνοηθεί είναι η Λίβερπουλ, συνεπώς ξέρω τι να εύχομαι να συμβεί: να προηγείται 1-0 στο ημίχρονο η Πόρτο, να το κάνει 2-0 γύρω στο 70' και να πετύχει το 3-0 στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων, εκεί που όλοι θα νομίζουν ότι θα πάει παράταση. Αλλά θέλω τουλάχιστον το τρίτο να είναι αυτογκόλ, να μην πάρει κανείς σε ατομικό επίπεδο τη δόξα, να προβληθεί η ομαδική δουλειά και όχι ο ατομικισμός. Δύσκολο υπό τους όρους που θα διεξαχθεί ο αγώνας, αλλά παρ' όλα αυτά εφικτό σενάριο. Γιατί η Λίβερπουλ ΔΕΝ έχει πέσει στα μαλακά.
Αρκετά λοιπόν με το mansplaining των ΜΜΕ. Ας δούμε τι θα γίνει και στο Γιουρόπα και όταν θα 'χω χρόνο θα τα ξαναπούμε.
Tuesday, April 9, 2019
Περί αξιοπιστίας και σοβαρότητας...
(Apologies to my non-Greek readers, as this post responds to an article about Greece's male football competitions of season 2019-20.)
Γράφει ο Νίκος Συριώδης: "Πλέον, μένει να φανεί ποια θα είναι η δομή της Super League 1, η οποία θα έχει 14 ομάδες και ουδείς θέλει να διεξαχθούν απλά 26 αγωνιστικές και τέλος. Άρα, θα πρέπει να βρεθεί το καλύτερο δυνατό μοντέλο, που θα κάνει και το προϊόν ακόμα πιο ελκυστικό στο κοινό και φυσικά στη διαφημιστική αγορά. Ένα πρωτάθλημα που είναι... αυτοχορηγούμενο (βλέπε Σουρωτή), δεν μπορεί να θεωρείται αξιόπιστο και σοβαρό."
Δηλαδή ρε Συριώδη τι μας λες; Ότι οι χορηγοί διασφαλίζουν την αξιοπιστία του πρωταθλήματος; Τι αξιοπιστία ακριβώς εννοείς; Να είναι εξασφαλισμένο από πριν ποια ομάδα θα πάρει τον τίτλο, ποιες θα την ακολουθήσουν στην Ευρώπη και ποιες θα πέσουν; Αυτό είναι για 'σένα αξιόπιστο και σοβαρό πρωτάθλημα; Οι χορηγοί είναι ό,τι χειρότερο έχει συμβεί στον αθλητισμό γενικότερα, πόσο μάλλον στο εξ ορισμού πιο λαοφιλές άθλημα στην παγκόσμια ιστορία. Το ποδόσφαιρο, ακόμα κι έτσι όπως το έχετε καταντήσει όλοι όσοι το εκμεταλλεύεστε οικονομικά, δεν έχει ανάγκη κανέναν χορηγό και καμία διαφημιστική αγορά για να σταθεί ως άθλημα. Ναι, το καταλαβαίνω ότι εσείς θέλετε να είναι προϊόν για να το εκμεταλλεύεστε οικονομικά, αλλά μην περιμένεις και να συμφωνήσω. Συνένοχη στα εγκλήματά σας ΔΕΝ γίνομαι.
Κι αν δε θέλει κανείς να παιχτούν "μόνο" 26 αγωνιστικές, μπορεί πολύ εύκολα να γίνει το εξής: μετά τις "λίγες" 26 αγωνιστικές να παίξουν σε έναν όμιλο οι έξι πρώτες ομάδες και σ' έναν δεύτερο όμιλο οι ομάδες 7-12, με τις ομάδες 13-14 να υποβιβάζονται απευθείας. Αμέσως έχουμε δέκα αγωνιστικές συν, κάτι που σίγουρα θα κάνει πολύ ελκυστικό το "προϊόν" σας στη διαφημιστική αγορά. Σκεφτείτε όμως λίγο και τους παίκτες των 12 πρώτων ομάδων που θα πρέπει να τα βγάλουν πέρα με μια λίγκα 36 αγωνιστικών, ενώ ήδη στη φετινή λίγκα των 30 αγωνιστικών πολλές ομάδες παίζουν με... πίτα το λάστιχο. Δηλαδή ακόμα και οι 32 αγωνιστικές που θα προέκυπταν αν χωρίζαμε τις 12 πρώτες ομάδες σε τρεις ομίλους φαντάζουν υπερβολικά πολλές για τις ομαδούλες της "Σούπερ" λιγκ. Ο λόγος που δεν συνιστώ τους τρεις ομίλους είναι η απουσία επαρκών κινήτρων για τον δεύτερο όμιλο, εκτός αν ξέρουμε απ' την αρχή ότι θα παίξουν τελικό κυπέλλου δύο ομάδες του πρώτου ομίλου, κάτι που για να βγει με τις ομάδες που θέλετε να προωθήσετε θέλει πολύ στήσιμο και πολλές τάπες σαν αυτή του Βιεϊρίνια στη Λαμία - και παράλληλα η "Σούπερ" λιγκ θα πρέπει με αυτές τις προβαλλόμενες ομάδες να βρει τρόπο να παραμείνει στις θέσεις της ΟΥΕΦΑ που βγάζουν πέντε ομάδες στην Ευρώπη, γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν θα παίζει με τίποτα να έχει πραγματικό ενδιαφέρον ένας "κεντρικός" όμιλος στα πλέι ωχ της "Σούπερ" λιγκ. Και κάπου εδώ ερχόμαστε στο λόγο που προτείνω οι ομάδες 13-14 να πέσουν απευθείας. Για να έχει ενδιαφέρον ο κάτω όμιλος των πλέι ωχ, θα πρέπει μέσα απ' αυτόν να προκύπτουν τουλάχιστον ακόμα δύο ομάδες που θα υποβιβαστούν. Γιατί; Για ν' ανοίξει ο δρόμος για νέα αναδιάρθρωση, με τη "Σούπερ" λιγκ να περιλαμβάνει 12 ή ενδεχομένως 10 ομάδες. Οι 14 ομάδες είναι αποδεδειγμένα πάρα πολλές για την πρώτη κατηγορία της ΕΠΟ, όσο κι αν μπορεί κανείς να πει "Μα έχουμε συνηθίσει με τις 16 και τις 18 ομάδες". Αρκετά με τις κακές συνήθειες.
Γράφει ο Νίκος Συριώδης: "Πλέον, μένει να φανεί ποια θα είναι η δομή της Super League 1, η οποία θα έχει 14 ομάδες και ουδείς θέλει να διεξαχθούν απλά 26 αγωνιστικές και τέλος. Άρα, θα πρέπει να βρεθεί το καλύτερο δυνατό μοντέλο, που θα κάνει και το προϊόν ακόμα πιο ελκυστικό στο κοινό και φυσικά στη διαφημιστική αγορά. Ένα πρωτάθλημα που είναι... αυτοχορηγούμενο (βλέπε Σουρωτή), δεν μπορεί να θεωρείται αξιόπιστο και σοβαρό."
Δηλαδή ρε Συριώδη τι μας λες; Ότι οι χορηγοί διασφαλίζουν την αξιοπιστία του πρωταθλήματος; Τι αξιοπιστία ακριβώς εννοείς; Να είναι εξασφαλισμένο από πριν ποια ομάδα θα πάρει τον τίτλο, ποιες θα την ακολουθήσουν στην Ευρώπη και ποιες θα πέσουν; Αυτό είναι για 'σένα αξιόπιστο και σοβαρό πρωτάθλημα; Οι χορηγοί είναι ό,τι χειρότερο έχει συμβεί στον αθλητισμό γενικότερα, πόσο μάλλον στο εξ ορισμού πιο λαοφιλές άθλημα στην παγκόσμια ιστορία. Το ποδόσφαιρο, ακόμα κι έτσι όπως το έχετε καταντήσει όλοι όσοι το εκμεταλλεύεστε οικονομικά, δεν έχει ανάγκη κανέναν χορηγό και καμία διαφημιστική αγορά για να σταθεί ως άθλημα. Ναι, το καταλαβαίνω ότι εσείς θέλετε να είναι προϊόν για να το εκμεταλλεύεστε οικονομικά, αλλά μην περιμένεις και να συμφωνήσω. Συνένοχη στα εγκλήματά σας ΔΕΝ γίνομαι.
Κι αν δε θέλει κανείς να παιχτούν "μόνο" 26 αγωνιστικές, μπορεί πολύ εύκολα να γίνει το εξής: μετά τις "λίγες" 26 αγωνιστικές να παίξουν σε έναν όμιλο οι έξι πρώτες ομάδες και σ' έναν δεύτερο όμιλο οι ομάδες 7-12, με τις ομάδες 13-14 να υποβιβάζονται απευθείας. Αμέσως έχουμε δέκα αγωνιστικές συν, κάτι που σίγουρα θα κάνει πολύ ελκυστικό το "προϊόν" σας στη διαφημιστική αγορά. Σκεφτείτε όμως λίγο και τους παίκτες των 12 πρώτων ομάδων που θα πρέπει να τα βγάλουν πέρα με μια λίγκα 36 αγωνιστικών, ενώ ήδη στη φετινή λίγκα των 30 αγωνιστικών πολλές ομάδες παίζουν με... πίτα το λάστιχο. Δηλαδή ακόμα και οι 32 αγωνιστικές που θα προέκυπταν αν χωρίζαμε τις 12 πρώτες ομάδες σε τρεις ομίλους φαντάζουν υπερβολικά πολλές για τις ομαδούλες της "Σούπερ" λιγκ. Ο λόγος που δεν συνιστώ τους τρεις ομίλους είναι η απουσία επαρκών κινήτρων για τον δεύτερο όμιλο, εκτός αν ξέρουμε απ' την αρχή ότι θα παίξουν τελικό κυπέλλου δύο ομάδες του πρώτου ομίλου, κάτι που για να βγει με τις ομάδες που θέλετε να προωθήσετε θέλει πολύ στήσιμο και πολλές τάπες σαν αυτή του Βιεϊρίνια στη Λαμία - και παράλληλα η "Σούπερ" λιγκ θα πρέπει με αυτές τις προβαλλόμενες ομάδες να βρει τρόπο να παραμείνει στις θέσεις της ΟΥΕΦΑ που βγάζουν πέντε ομάδες στην Ευρώπη, γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν θα παίζει με τίποτα να έχει πραγματικό ενδιαφέρον ένας "κεντρικός" όμιλος στα πλέι ωχ της "Σούπερ" λιγκ. Και κάπου εδώ ερχόμαστε στο λόγο που προτείνω οι ομάδες 13-14 να πέσουν απευθείας. Για να έχει ενδιαφέρον ο κάτω όμιλος των πλέι ωχ, θα πρέπει μέσα απ' αυτόν να προκύπτουν τουλάχιστον ακόμα δύο ομάδες που θα υποβιβαστούν. Γιατί; Για ν' ανοίξει ο δρόμος για νέα αναδιάρθρωση, με τη "Σούπερ" λιγκ να περιλαμβάνει 12 ή ενδεχομένως 10 ομάδες. Οι 14 ομάδες είναι αποδεδειγμένα πάρα πολλές για την πρώτη κατηγορία της ΕΠΟ, όσο κι αν μπορεί κανείς να πει "Μα έχουμε συνηθίσει με τις 16 και τις 18 ομάδες". Αρκετά με τις κακές συνήθειες.
Monday, April 8, 2019
Χαμός πάλι...
(Apologies to my non-Greek readers, as this post responds to some greek articles I didn't have time for until now.)
Επειδή μαζί με την 27η αγωνιστική (έστω και χωρίς το ματς του Ατρομήτου με τον υποβιβασμένο Απόλλωνα που ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει ξεκινήσει ακόμα) έχουν μαζευτεί πολλά και όχι απαραιτήτως καλά, θα προσπαθήσω να είμαι κατά το δυνατόν σύντομη, γιατί θέλω να δω και πώς θα προσεγγίσουν το ως άνω ματς οι δύο ομάδες. Ευτυχώς για τον πολύ κόσμο που δεν έχει λεφτά για συνδρομητικές, θα το δείξει η ΕΡΤ Sports.
1)Ο Θέμης Καίσαρης γράφει "Μπονούτσι βλάκα, σκάσε και σκέψου": Συμφωνώ, έκανε πολύ χοντρή πατάτα ο Μπονούτσι (και μερικοί άλλοι τριγύρω του). Συμφωνώ επίσης ότι ο Μόιζε Κεν είναι κατά βάση ο μόνος που δε φταίει. Γιατί όμως Καίσαρη δε γράφεις τίποτα για το ρατσισμό των "επισήμων" που κλέβει αποτελέσματα από το "ανατολικό μπλοκ" προς χάριν του "δυτικού μπλοκ"; Αν και θα μου πεις, μόνο εγώ τολμώ να τα γράψω αυτά. Όλοι όσοι έχετε κάποια συγκεκριμένα αφεντικά πάνω απ' τα κεφάλια σας είστε κότες. Τόσα και τόσα περιστατικά ρατσισμού συμβαίνουν (ασχέτως χρώματος και προέλευσης του εκάστοτε θύματος), μόνο τους Ιταλούς ξέρετε να κράζετε γι' αυτά. Κράξτε και τους υπόλοιπους που κάνουν τα ίδια και χειρότερα να σας παραδεχθώ. Στο κάτω κάτω και οι Ιταλοί αποτελούν θύματα ρατσισμού, κυρίως γερμανικής προέλευσης. Δε χρειάζεται να είμαστε ΚΑΙ εμείς ρατσιστές προς αυτούς. Στο ρατσισμό ΔΕΝ απαντάς με ρατσισμό, βλάκα Καίσαρη.
2)Ο "Τσάρλυ" γράφει "Στο γήπεδο είναι τέταρτος ο Παναθηναϊκός". Μάλλον ξεχνάει ότι κανονικά θα έπρεπε να βρίσκεται στην από κάτω κατηγορία και του έγινε πολύ μεγάλη χάρη που απλώς του αφαιρέθηκαν έξι βαθμοί στο ξεκίνημα. Επίσης το -3 για τα επεισόδια στο "ντέρμπι" είναι χάδι σε σύγκριση με το -6 και το μηδενισμό που κανονικά θα έπρεπε να υποστεί. Επιπλέον, του έγινε πολύ μεγάλη χάρη με την απόφαση της συνέχισης του "ντέρμπι", το οποίο κανονικά θα έπρεπε να πάρει ο Ολυμπιακός στα χαρτιά, αφού η υπαιτιότητα του Παναθηναϊκού είναι προφανής και σχεδόν κοινώς παραδεκτή - μόνο η πλευρά του Παναθηναϊκού υποστηρίζει ότι δεν υπήρξε υπαιτιότητα. Συνεπώς οι βαθμοί που έχουν αφαιρεθεί από τον Παναθηναϊκό καλώς έχουν αφαιρεθεί και απαγορεύεται (καλά διάβασες, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ) να υπολογίζονται ως μη αφαιρετέοι. Στο κάτω κάτω σε όλη τη φετινή σεζόν ο Παναθηναϊκός σέρνεται και πολύ εύκολα θα μπορούσε να έχει τη θέση του... Απόλλωνα στο βαθμολογικό πίνακα. Αλλά θα μου πεις ο ΠΑΟΚ είναι περίπου στα ίδια χάλια και κοντεύει να πάρει το πρωτάθλημα... Γενικότερα είναι πολλές φορές που η βαθμολογία λέει ψέματα. Ο μόνος λόγος που έχασε ο Άρης απ' αυτό το σκορποχώρι είναι ότι υποτίμησε (ή ίσως "υποτίμησε" επίτηδες) το ματς.
3)Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου γράφει για "καθαρή φορεσιά" της ΑΕΚ, ενώ το πρώτο της γκολ στην Ξάνθη, αυτό δηλαδή που γυρίζει τούμπα όλη την ψυχολογία του αγώνα, προέρχεται από κόρνερ που κανονικά ήταν άουτ, κι ενώ μέχρι εκείνο το σημείο η Ξάνθη έδειχνε να έχει μαγκώσει την ΑΕΚ. Γι' αυτό και ήταν τόσο καθοριστικό το 1-1. Έκατσε και το 1-2 στην αμέσως επόμενη φάση, καληνύχτα. Ναι, η φάση του 1-0 αυτή καθαυτή ήταν αντιποδόσφαιρο, αλλά συνολικά όλο το διάστημα μέχρι τη φάση του 1-1 η ζυγαριά της απόδοσης έγερνε καθαρά υπέρ της Ξάνθης. Ειδικά όσο είχε η Ξάνθη το προβάδισμα, πιο πιθανό φαινόταν το 2-0 παρά το 1-1. Μόνο τις ασυνεννοησίες του Τσιντώτα με τον Οικονόμου και τον Σβάρνα να λάβει υπ' όψη κανείς, εύκολα καταλαβαίνει πως η ΑΕΚ δεν άξιζε το παραμικρό στο συγκεκριμένο ματς. Αλλά τον Αρναούτογλου δεν τον παρεξηγώ, αφού δεν το κρύβει ότι γράφει για την ΑΕΚ. Απλά καταγράφω τη διαφορά των όσων έγιναν με τα όσα έγραψε.
4)Είναι αστείος ο Λουτσέσκου. Άκου "Έπρεπε να είμαστε από σήμερα πρωταθλητές"... Βλέποντας τα χάλια της ομάδας του, μόνο σε άγχος μπορώ ν' αποδώσω αυτή τη δήλωση αν δε θέλω να "γίνω κακιά". Ασφαλώς και είναι ικανός αυτός ο ΠΑΟΚ να κάνει τρεις σερί ήττες και να χάσει τον τίτλο από τον σαφώς ανώτερο σε αγωνιστική απόδοση φετινό Ολυμπιακό. Μπορεί ο Τζιομπανόγλου και ο κάθε Τζιομπανόγλου να γράφει για τον κουμπούρη τον Σαββίδη ότι με τις μεταγραφές "σιγούρεψε την κατάκτηση του τίτλου", αλλά εγώ όλο αυτό το διάστημα δεν είδα τίποτα να με πείσει ότι αυτή η σιγουριά έχει κάποια βάση πέραν της τύχης και της διαιτησίας. Ναι, έριξε τρελά λεφτά, ε και; Και η ΠΣΖ ρίχνει τρελά λεφτά για το Τσάμπιονς Λιγκ της ΟΥΕΦΑ και στο πρώτο νοκ άουτ κάθεται στο παγωτό. Από μόνα τους τα λεφτά δε λένε κάτι. Για να γυρίσω λοιπόν στο θέμα του Λουτσέσκου και να τελειώσω μ' αυτό το κομμάτι, τον συμβουλεύω να σέβεται τους αντιπάλους του, αλλιώς δεν είναι απίθανο του χρόνου να τερματίσει κάπου τριγύρω απ' τη ζώνη του υποβιβασμού. Και φέτος άλλωστε εκεί έπρεπε να είναι, βάσει αγωνιστικής απόδοσης. Όλα όσα δεν ήταν στον έλεγχό του τον ευνόησαν, διαφορετικά αυτό το πρωτάθλημα δεν θα το πλησίαζε ούτε στα πιο τρελά όνειρά του. Ίσως μάλιστα να το ξέρει βαθιά μέσα του κι ο ίδιος και γι' αυτό να φέρεται σαν κωλόπαιδο, για να καλύψει δηλαδή την υποσυνείδητη αγωνία του μήπως στον επόμενο αγώνα κάτι δεν τον ευνοήσει... Π.χ. στο ματς με τη Λαμία, την περιβόητη ρεβάνς της τάπας του Βιεϊρίνια, το 1-0 του ΠΑΟΚ έγινε γιατί οι παίκτες του δεν τήρησαν το ευ αγωνίζεσθαι - άρα το γκολ έπρεπε ν' ακυρωθεί.
Αυτά προς το παρόν. Πάω να δω μήπως ο Ατρόμητος... τρομάξει.
Επειδή μαζί με την 27η αγωνιστική (έστω και χωρίς το ματς του Ατρομήτου με τον υποβιβασμένο Απόλλωνα που ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει ξεκινήσει ακόμα) έχουν μαζευτεί πολλά και όχι απαραιτήτως καλά, θα προσπαθήσω να είμαι κατά το δυνατόν σύντομη, γιατί θέλω να δω και πώς θα προσεγγίσουν το ως άνω ματς οι δύο ομάδες. Ευτυχώς για τον πολύ κόσμο που δεν έχει λεφτά για συνδρομητικές, θα το δείξει η ΕΡΤ Sports.
1)Ο Θέμης Καίσαρης γράφει "Μπονούτσι βλάκα, σκάσε και σκέψου": Συμφωνώ, έκανε πολύ χοντρή πατάτα ο Μπονούτσι (και μερικοί άλλοι τριγύρω του). Συμφωνώ επίσης ότι ο Μόιζε Κεν είναι κατά βάση ο μόνος που δε φταίει. Γιατί όμως Καίσαρη δε γράφεις τίποτα για το ρατσισμό των "επισήμων" που κλέβει αποτελέσματα από το "ανατολικό μπλοκ" προς χάριν του "δυτικού μπλοκ"; Αν και θα μου πεις, μόνο εγώ τολμώ να τα γράψω αυτά. Όλοι όσοι έχετε κάποια συγκεκριμένα αφεντικά πάνω απ' τα κεφάλια σας είστε κότες. Τόσα και τόσα περιστατικά ρατσισμού συμβαίνουν (ασχέτως χρώματος και προέλευσης του εκάστοτε θύματος), μόνο τους Ιταλούς ξέρετε να κράζετε γι' αυτά. Κράξτε και τους υπόλοιπους που κάνουν τα ίδια και χειρότερα να σας παραδεχθώ. Στο κάτω κάτω και οι Ιταλοί αποτελούν θύματα ρατσισμού, κυρίως γερμανικής προέλευσης. Δε χρειάζεται να είμαστε ΚΑΙ εμείς ρατσιστές προς αυτούς. Στο ρατσισμό ΔΕΝ απαντάς με ρατσισμό, βλάκα Καίσαρη.
2)Ο "Τσάρλυ" γράφει "Στο γήπεδο είναι τέταρτος ο Παναθηναϊκός". Μάλλον ξεχνάει ότι κανονικά θα έπρεπε να βρίσκεται στην από κάτω κατηγορία και του έγινε πολύ μεγάλη χάρη που απλώς του αφαιρέθηκαν έξι βαθμοί στο ξεκίνημα. Επίσης το -3 για τα επεισόδια στο "ντέρμπι" είναι χάδι σε σύγκριση με το -6 και το μηδενισμό που κανονικά θα έπρεπε να υποστεί. Επιπλέον, του έγινε πολύ μεγάλη χάρη με την απόφαση της συνέχισης του "ντέρμπι", το οποίο κανονικά θα έπρεπε να πάρει ο Ολυμπιακός στα χαρτιά, αφού η υπαιτιότητα του Παναθηναϊκού είναι προφανής και σχεδόν κοινώς παραδεκτή - μόνο η πλευρά του Παναθηναϊκού υποστηρίζει ότι δεν υπήρξε υπαιτιότητα. Συνεπώς οι βαθμοί που έχουν αφαιρεθεί από τον Παναθηναϊκό καλώς έχουν αφαιρεθεί και απαγορεύεται (καλά διάβασες, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ) να υπολογίζονται ως μη αφαιρετέοι. Στο κάτω κάτω σε όλη τη φετινή σεζόν ο Παναθηναϊκός σέρνεται και πολύ εύκολα θα μπορούσε να έχει τη θέση του... Απόλλωνα στο βαθμολογικό πίνακα. Αλλά θα μου πεις ο ΠΑΟΚ είναι περίπου στα ίδια χάλια και κοντεύει να πάρει το πρωτάθλημα... Γενικότερα είναι πολλές φορές που η βαθμολογία λέει ψέματα. Ο μόνος λόγος που έχασε ο Άρης απ' αυτό το σκορποχώρι είναι ότι υποτίμησε (ή ίσως "υποτίμησε" επίτηδες) το ματς.
3)Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου γράφει για "καθαρή φορεσιά" της ΑΕΚ, ενώ το πρώτο της γκολ στην Ξάνθη, αυτό δηλαδή που γυρίζει τούμπα όλη την ψυχολογία του αγώνα, προέρχεται από κόρνερ που κανονικά ήταν άουτ, κι ενώ μέχρι εκείνο το σημείο η Ξάνθη έδειχνε να έχει μαγκώσει την ΑΕΚ. Γι' αυτό και ήταν τόσο καθοριστικό το 1-1. Έκατσε και το 1-2 στην αμέσως επόμενη φάση, καληνύχτα. Ναι, η φάση του 1-0 αυτή καθαυτή ήταν αντιποδόσφαιρο, αλλά συνολικά όλο το διάστημα μέχρι τη φάση του 1-1 η ζυγαριά της απόδοσης έγερνε καθαρά υπέρ της Ξάνθης. Ειδικά όσο είχε η Ξάνθη το προβάδισμα, πιο πιθανό φαινόταν το 2-0 παρά το 1-1. Μόνο τις ασυνεννοησίες του Τσιντώτα με τον Οικονόμου και τον Σβάρνα να λάβει υπ' όψη κανείς, εύκολα καταλαβαίνει πως η ΑΕΚ δεν άξιζε το παραμικρό στο συγκεκριμένο ματς. Αλλά τον Αρναούτογλου δεν τον παρεξηγώ, αφού δεν το κρύβει ότι γράφει για την ΑΕΚ. Απλά καταγράφω τη διαφορά των όσων έγιναν με τα όσα έγραψε.
4)Είναι αστείος ο Λουτσέσκου. Άκου "Έπρεπε να είμαστε από σήμερα πρωταθλητές"... Βλέποντας τα χάλια της ομάδας του, μόνο σε άγχος μπορώ ν' αποδώσω αυτή τη δήλωση αν δε θέλω να "γίνω κακιά". Ασφαλώς και είναι ικανός αυτός ο ΠΑΟΚ να κάνει τρεις σερί ήττες και να χάσει τον τίτλο από τον σαφώς ανώτερο σε αγωνιστική απόδοση φετινό Ολυμπιακό. Μπορεί ο Τζιομπανόγλου και ο κάθε Τζιομπανόγλου να γράφει για τον κουμπούρη τον Σαββίδη ότι με τις μεταγραφές "σιγούρεψε την κατάκτηση του τίτλου", αλλά εγώ όλο αυτό το διάστημα δεν είδα τίποτα να με πείσει ότι αυτή η σιγουριά έχει κάποια βάση πέραν της τύχης και της διαιτησίας. Ναι, έριξε τρελά λεφτά, ε και; Και η ΠΣΖ ρίχνει τρελά λεφτά για το Τσάμπιονς Λιγκ της ΟΥΕΦΑ και στο πρώτο νοκ άουτ κάθεται στο παγωτό. Από μόνα τους τα λεφτά δε λένε κάτι. Για να γυρίσω λοιπόν στο θέμα του Λουτσέσκου και να τελειώσω μ' αυτό το κομμάτι, τον συμβουλεύω να σέβεται τους αντιπάλους του, αλλιώς δεν είναι απίθανο του χρόνου να τερματίσει κάπου τριγύρω απ' τη ζώνη του υποβιβασμού. Και φέτος άλλωστε εκεί έπρεπε να είναι, βάσει αγωνιστικής απόδοσης. Όλα όσα δεν ήταν στον έλεγχό του τον ευνόησαν, διαφορετικά αυτό το πρωτάθλημα δεν θα το πλησίαζε ούτε στα πιο τρελά όνειρά του. Ίσως μάλιστα να το ξέρει βαθιά μέσα του κι ο ίδιος και γι' αυτό να φέρεται σαν κωλόπαιδο, για να καλύψει δηλαδή την υποσυνείδητη αγωνία του μήπως στον επόμενο αγώνα κάτι δεν τον ευνοήσει... Π.χ. στο ματς με τη Λαμία, την περιβόητη ρεβάνς της τάπας του Βιεϊρίνια, το 1-0 του ΠΑΟΚ έγινε γιατί οι παίκτες του δεν τήρησαν το ευ αγωνίζεσθαι - άρα το γκολ έπρεπε ν' ακυρωθεί.
Αυτά προς το παρόν. Πάω να δω μήπως ο Ατρόμητος... τρομάξει.
Thursday, April 4, 2019
Όχι στον ένα κεντρικό αμυντικό!
(Apologies to my non-Greek readers, as this post criticises a greek article)
Τι διαβάζουμε πάλι απ' τον "Τσάρλυ"... Δε μας έφτανε ο Καίσαρης με τη διαφήμιση του Φαν Ντάικ, έρχεται κι ο ιδεολογικός του σωσίας να μας πει ότι θα έχει ενδιαφέρον ο Παναθηναϊκός με μόνο ένα σέντερ μπακ στην ενδεκάδα. Άκου εκεί να παίζουν σε τριάδα κεντρικών αμυντικών ο Κουλιμπαλί κι ο Ινσούα... Και μάλιστα με τον κεντρικό αμυντικό να είναι ο... Κολοβέτσιος. Το καταλαβαίνω πως η ελληνική "Σούπερ" λιγκ παίζεται σε ρυθμό πιο αργό κι από σούπερ σλόου μόσιον, όμως αυτό δε μου κάνει ως δικαιολογία για να γαμήσουμε περαιτέρω το άθλημα. Στο κάτω κάτω με δεδομένο αυτό τον πεθαμένο ρυθμό είναι αφύσικα πολλά (και τελείως γελοία) τα γκολ που μπαίνουν. Σε βαθμό δηλαδή που σε όλες τις αγωνιστικές υπάρχουν τερματοφύλακες, αμυντικοί και μέσοι που οφείλουν πρόστιμο για διακωμώδηση του αθλήματος με τα γκολ που τρώνε! Αντί λοιπόν να πεις στους προπονητές των "υπερομάδων" της χώρας να μαζευτούν σε κανα 5-4-1 μπας και σοβαρέψει λίγο το πρωτάθλημα, πας και τους φουσκώνεις τα μυαλά προτείνοντας να παίξουν κεντρικοί αμυντικοί κάτι τύποι που βγαίνουν μπροστά και ξεχνάνε να γυρίσουν πίσω. Άσε δε που ειδικά ο Ινσούα είναι καθαρά παίκτης πλευράς, δεν έχει καν συνηθίσει να παίζει κεντρικά. Αρκετά φρικάραμε όταν ο Χαμπ Στίβενς έκανε "στόπερ" το Τζαβέλλα, φτάνει πια με τα αποτυχημένα ακροβατικά.
Σταματάω εδώ το προηγούμενο θέμα γιατί καθυστέρησα να ποστάρω το άρθρο και μας προέκυψαν κι άλλες... ταρζανιές. Ξέρετε, η πραγματική ζωή έχει και πραγματικές απαιτήσεις.
-Ο Θέμης Καίσαρης διαμαρτύρεται πως "η εποχή του ποδοσφαίρου με έναν σέντερ φορ έκανε κακό στους επιθετικούς". Όχι, Καίσαρη, όσοι ήταν έξυπνοι φρόντισαν να γίνουν πιο ολοκληρωμένοι, άρα έγιναν καλύτεροι, άρα τους έκανε καλό. Δε χρειάζονται άλλωστε πολλοί επιθετικοί στο ποδόσφαιρο, ο χώρος είναι τεράστιος, συνεπώς αν ο αντίπαλος παίζει α λα Γκουαρδιόλα αρκεί απλά ένα γρήγορο ξεπέταγμα ενός παίκτη σου (ή ακόμα καλύτερα μίας παίκτριάς σου) για να του κάνεις τη ζημιά. Και μάλιστα αυτή η μία παίκτρια δε χρειάζεται να είναι σέντερ φορ. Μπορεί να παίζεις με μεσοεπιθετική στην κορυφή. Εμείς τουλάχιστον το κάνουμε συχνά και ειδικά απέναντι σε άνδρες αποδίδει πολύ.
-Ο Τζιομπανόγλου έχει την εντύπωση ότι το 2-0 είναι σκορ ασφαλείας. Υπό κανονικές συνθήκες έχει δίκιο, αλλά με κάτι Βαρελοκρέσπους στο κέντρο της άμυνας κανένα σκορ δεν είναι ασφαλείας. Δεν έχω μαντικές ικανότητες να προβλέψω πώς θα κυλήσει η ρεβάνς στην Τρίπολη, αλλά ο κίνδυνος για τους παραπατώντες είναι πάντοτε υπαρκτός. Ιδίως όταν έχουν προηγηθεί (πάλι...) με γκολ οφσάιντ.
-Σχετικά καλά φαίνεται να τα λέει ο "Τσάρλυ" για το 2-0 της ΑΕΚ επί της Λαμίας για το ελληνικό ανδρικό κύπελλο, δε λαμβάνει όμως υπ' όψη ότι τη μία ομάδα την προετοίμασε ο Ουζουνίδης και την άλλη ο Τεννές. Η φετινή ΑΕΚ δεν έχει δυνάμεις να βγάλει καλή απόδοση για πάνω από ένα ημίχρονο (κι αυτό απέναντι σε ομάδες που είτε την προσεγγίζουν λάθος είτε γενικά δεν έχουν άμυνα) και αυτή η "μεταμόρφωση" που έχει πετύχει ο Χάβος στη Λαμία δεν θα ήταν εφικτή αν η προετοιμασία είχε γίνει από τον... Ουζουνίδη. Για να καλύψεις χώρο πρέπει να τρέχεις, και για να τρέχεις θες δυνάμεις. Το γαμημένο δύσκολο να το καταλάβεις. Στο κάτω κάτω πέρσι ήταν που η ΑΕΚ του Χιμένεθ είχε ως βασικό πλεονέκτημα (σε σύγκριση με τις άλλες ομάδες της "Σούπερ" λιγκ) την αντοχή, θα περίμενα τους "ειδήμονες" να το θυμάστε αυτό το απλό πραγματάκι. Ναι, έχει πλούσια συλλογή ταυτοτήτων αντιπάλων προπονητών ο Χιμένεθ με τις τακτικές που ακολουθεί στην πλειοψηφία των ματς, αλλά καμία τακτική δε βγαίνει αξιόπιστα αν δεν υπάρχουν οι απαιτούμενες αντοχές. Στο ποδόσφαιρο τα ματς έχουν ελάχιστη διάρκεια 90 λεπτών, πόσους μη-αθλητές ξέρεις να μπορούν να τρέχουν για όλο αυτό το διάστημα, έστω με διάλειμμα ενός τετάρτου ανάμεσα στα δύο μισά; Εγώ δεν ξέρω κανέναν τέτοιο μη-αθλητή. Όποιος ξέρει ας αφήσει σχόλιο, να μας πει κι εμάς να μάθουμε.
Φεύγω τώρα, πάω με τις φίλες μου να διδάξουμε ποδόσφαιρο σε κάτι αντράκια.
Τι διαβάζουμε πάλι απ' τον "Τσάρλυ"... Δε μας έφτανε ο Καίσαρης με τη διαφήμιση του Φαν Ντάικ, έρχεται κι ο ιδεολογικός του σωσίας να μας πει ότι θα έχει ενδιαφέρον ο Παναθηναϊκός με μόνο ένα σέντερ μπακ στην ενδεκάδα. Άκου εκεί να παίζουν σε τριάδα κεντρικών αμυντικών ο Κουλιμπαλί κι ο Ινσούα... Και μάλιστα με τον κεντρικό αμυντικό να είναι ο... Κολοβέτσιος. Το καταλαβαίνω πως η ελληνική "Σούπερ" λιγκ παίζεται σε ρυθμό πιο αργό κι από σούπερ σλόου μόσιον, όμως αυτό δε μου κάνει ως δικαιολογία για να γαμήσουμε περαιτέρω το άθλημα. Στο κάτω κάτω με δεδομένο αυτό τον πεθαμένο ρυθμό είναι αφύσικα πολλά (και τελείως γελοία) τα γκολ που μπαίνουν. Σε βαθμό δηλαδή που σε όλες τις αγωνιστικές υπάρχουν τερματοφύλακες, αμυντικοί και μέσοι που οφείλουν πρόστιμο για διακωμώδηση του αθλήματος με τα γκολ που τρώνε! Αντί λοιπόν να πεις στους προπονητές των "υπερομάδων" της χώρας να μαζευτούν σε κανα 5-4-1 μπας και σοβαρέψει λίγο το πρωτάθλημα, πας και τους φουσκώνεις τα μυαλά προτείνοντας να παίξουν κεντρικοί αμυντικοί κάτι τύποι που βγαίνουν μπροστά και ξεχνάνε να γυρίσουν πίσω. Άσε δε που ειδικά ο Ινσούα είναι καθαρά παίκτης πλευράς, δεν έχει καν συνηθίσει να παίζει κεντρικά. Αρκετά φρικάραμε όταν ο Χαμπ Στίβενς έκανε "στόπερ" το Τζαβέλλα, φτάνει πια με τα αποτυχημένα ακροβατικά.
Σταματάω εδώ το προηγούμενο θέμα γιατί καθυστέρησα να ποστάρω το άρθρο και μας προέκυψαν κι άλλες... ταρζανιές. Ξέρετε, η πραγματική ζωή έχει και πραγματικές απαιτήσεις.
-Ο Θέμης Καίσαρης διαμαρτύρεται πως "η εποχή του ποδοσφαίρου με έναν σέντερ φορ έκανε κακό στους επιθετικούς". Όχι, Καίσαρη, όσοι ήταν έξυπνοι φρόντισαν να γίνουν πιο ολοκληρωμένοι, άρα έγιναν καλύτεροι, άρα τους έκανε καλό. Δε χρειάζονται άλλωστε πολλοί επιθετικοί στο ποδόσφαιρο, ο χώρος είναι τεράστιος, συνεπώς αν ο αντίπαλος παίζει α λα Γκουαρδιόλα αρκεί απλά ένα γρήγορο ξεπέταγμα ενός παίκτη σου (ή ακόμα καλύτερα μίας παίκτριάς σου) για να του κάνεις τη ζημιά. Και μάλιστα αυτή η μία παίκτρια δε χρειάζεται να είναι σέντερ φορ. Μπορεί να παίζεις με μεσοεπιθετική στην κορυφή. Εμείς τουλάχιστον το κάνουμε συχνά και ειδικά απέναντι σε άνδρες αποδίδει πολύ.
-Ο Τζιομπανόγλου έχει την εντύπωση ότι το 2-0 είναι σκορ ασφαλείας. Υπό κανονικές συνθήκες έχει δίκιο, αλλά με κάτι Βαρελοκρέσπους στο κέντρο της άμυνας κανένα σκορ δεν είναι ασφαλείας. Δεν έχω μαντικές ικανότητες να προβλέψω πώς θα κυλήσει η ρεβάνς στην Τρίπολη, αλλά ο κίνδυνος για τους παραπατώντες είναι πάντοτε υπαρκτός. Ιδίως όταν έχουν προηγηθεί (πάλι...) με γκολ οφσάιντ.
-Σχετικά καλά φαίνεται να τα λέει ο "Τσάρλυ" για το 2-0 της ΑΕΚ επί της Λαμίας για το ελληνικό ανδρικό κύπελλο, δε λαμβάνει όμως υπ' όψη ότι τη μία ομάδα την προετοίμασε ο Ουζουνίδης και την άλλη ο Τεννές. Η φετινή ΑΕΚ δεν έχει δυνάμεις να βγάλει καλή απόδοση για πάνω από ένα ημίχρονο (κι αυτό απέναντι σε ομάδες που είτε την προσεγγίζουν λάθος είτε γενικά δεν έχουν άμυνα) και αυτή η "μεταμόρφωση" που έχει πετύχει ο Χάβος στη Λαμία δεν θα ήταν εφικτή αν η προετοιμασία είχε γίνει από τον... Ουζουνίδη. Για να καλύψεις χώρο πρέπει να τρέχεις, και για να τρέχεις θες δυνάμεις. Το γαμημένο δύσκολο να το καταλάβεις. Στο κάτω κάτω πέρσι ήταν που η ΑΕΚ του Χιμένεθ είχε ως βασικό πλεονέκτημα (σε σύγκριση με τις άλλες ομάδες της "Σούπερ" λιγκ) την αντοχή, θα περίμενα τους "ειδήμονες" να το θυμάστε αυτό το απλό πραγματάκι. Ναι, έχει πλούσια συλλογή ταυτοτήτων αντιπάλων προπονητών ο Χιμένεθ με τις τακτικές που ακολουθεί στην πλειοψηφία των ματς, αλλά καμία τακτική δε βγαίνει αξιόπιστα αν δεν υπάρχουν οι απαιτούμενες αντοχές. Στο ποδόσφαιρο τα ματς έχουν ελάχιστη διάρκεια 90 λεπτών, πόσους μη-αθλητές ξέρεις να μπορούν να τρέχουν για όλο αυτό το διάστημα, έστω με διάλειμμα ενός τετάρτου ανάμεσα στα δύο μισά; Εγώ δεν ξέρω κανέναν τέτοιο μη-αθλητή. Όποιος ξέρει ας αφήσει σχόλιο, να μας πει κι εμάς να μάθουμε.
Φεύγω τώρα, πάω με τις φίλες μου να διδάξουμε ποδόσφαιρο σε κάτι αντράκια.
Tuesday, April 2, 2019
Η άμυνα του μέλλοντος;
(Apologies to my non-Greek readers, as this post criticises a greek article about defence in football)
Δεν υπάρχουν μελλοντολόγοι να μας πουν με σιγουριά αν στο μέλλον οι ομάδες θα παίζουν με έναν κεντρικό αμυντικό που απλά θα κλείνει την πάσα προς τον κατά τα λοιπά ελεύθερο αντίπαλο, αλλά δε χρειάζονται μαντικές ικανότητες για να καταλάβει κανείς πως αν αυτή η τάση επικρατήσει δεν θα είναι καλή για το ποδόσφαιρο. Δεν αμφισβητώ τη σημασία των τοποθετήσεων, λέω όμως πως για να έχουν πραγματικό νόημα θα πρέπει να γίνονται στο πλαίσιο της καλής εφαρμογής ενός γενικότερου, ομαδικού αμυντικού πλάνου. Δε βγαίνει αξιόπιστα η δουλειά με έναν κεντρικό αμυντικό, θα πρέπει υποχρεωτικά να υπάρχει τουλάχιστον άλλος ένας.
Γιατί τα έγραψα αυτά; Γιατί διάβασα μόλις τώρα ένα άρθρο του Θέμη Καίσαρη που, έστω με έμμεσο τρόπο, προσπαθεί να πείσει ότι ένας κεντρικός αμυντικός μόνος του μπορεί να βγάζει αξιόπιστα τις απαιτούμενες άμυνες όταν του βγαίνουν δύο αντίπαλοι στο χώρο. Ναι, ΟΚ, αν ο Φαν Ντάικ πήγαινε απευθείας για τη μπάλα θα γινόταν μεγαλύτερη ευκαιρία για την Τότεναμ, αυτό όμως ισχύει ακριβώς επειδή ο Φαν Ντάικ ήταν ένας εναντίον δύο! Για ποιο αμυντικό πλάνο μιλάμε όταν είναι μόνο ένας ο κεντρικός αμυντικός; Το μόνο που μπορεί να εξυπηρετήσει αυτή η "καινοτομία" είναι ν' αρχίσουν να βγαίνουν ατομικοί πρωταγωνιστές και στο αμυντικό κομμάτι, που εξ ορισμού είναι ομαδική δουλειά στη σωστή μορφή του αθλήματος. Για ποιο λόγο νομίζεις η μονή κορυφή αντιμετωπίζεται με δύο στο κέντρο της άμυνας και η διπλή με τρεις; Γιατί αυτός ο ένας παραπάνω κεντρικός αμυντικός παρέχει τη δυνατότητα στο κέντρο άμυνας της ομάδας του να συνδυάσει έλεγχο του χώρου με πίεση προς τη μπάλα. Μόνο έτσι βγαίνει με μια άλφα αξιοπιστία η δουλειά. Άμα κάνεις μόνο πίεση στη μπάλα θα χάσεις τον έλεγχο του χώρου, ενώ αν κάνεις μόνο έλεγχο χώρου χάνεις τα οφέλη της πίεσης προς τη μπάλα. Μισές δουλειές δηλαδή.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο σημαντική είναι η ομαδική δουλειά στο ανασταλτικό κομμάτι είναι η περίπτωση της τριάδας κεντρικών αμυντικών που αντιμετωπίζουν δύο επιθετικούς. Όταν π.χ. ο Κριστιάνο έχει τη μπάλα στην κατοχή του και τον Λιονέλ δίπλα του, πιέζει η Ρούλα στη μπάλα ενώ η Κωνσταντίνα κλείνει την πάσα προς τον Λιονέλ και η Αρίστη κρατάει βάθος. Υπάρχει περίπτωση να φάνε γκολ υπό αυτούς τους όρους η Ρούλα, η Κωνσταντίνα και η Αρίστη; Ξέρω, ξέρω, θα ήθελες να σου περιγράψω κι εγώ μια φάση που μία εκ των τριών είναι μόνη της απέναντι σε δύο επιθετικούς, αλλά σου θυμίζω και πάλι ότι το σωστό ποδόσφαιρο είναι ομαδικό και βασίζεται στην απόλυτη εφαρμογή ενός σοβαρού αμυντικού πλάνου από την κάθε ομάδα. Μάλιστα το πλάνο αυτό δεν εξαντλείται στο τι κάνει το κέντρο της άμυνας, αλλά προβλέπει και τις βοήθειες τόσο από πλάγια όσο κι από μπροστά. Και αν ο αντίπαλος κάνει το λάθος ν' αρχίσει ν' ανοίγεται επειδή δεν βρίσκει το 1-0, ουσιαστικά ανοίγει ο δρόμος για το 0-1 που θα τον στείλει για ύπνο μια και καλή. Παίζω πολύ ποδόσφαιρο με τις φίλες μου και συνήθως οι αντίπαλοι είναι άνδρες, συνεπώς βλέποντας πώς αυτοί αποτυγχάνουν να προλάβουν τις αντεπιθέσεις μας έχουμε δει πολλές φορές τι πρέπει ν' αποφεύγουμε όταν είμαστε εμείς σε φάση άμυνας και σίγουρα ξέρουμε περισσότερα απ' τον κάθε θεωρητικό που επιχειρεί δια της πλαγίας να υπηρετήσει αυτούς που εκμεταλλεύονται εμπορικά το ποδόσφαιρο.
Α, και κάτι άλλο, άσχετο με το αρχικό θέμα. Προφανώς και είναι καταδικαστέο το πανό σχετικά με τον προ 12ετίας φόνο που σήκωσαν πρόσφατα οι "οργανωμένοι" του Ολυμπιακού, αλλά τι φταίει ο υπόλοιπος κόσμος να διαβάζει δακρύβρεχτες "αναλύσεις" επί ενός τεχνικά απλού θέματος; Εννοώ πως, με αυτούς τους "οργανωμένους" που οι ομάδες επιλέγουν να συντηρούν, προφανώς και είναι επόμενο να γίνονται οπαδικοί φόνοι και άλλα ακραία έκτροπα. Λυπάμαι πολύ για το όποιο θύμα του φονικού, αλλά δε λυπάμαι καθόλου για το πόσο ρεζίλι έγινε ο Ολυμπιακός. Ξεκαθάρισα τη θέση μου και απαιτώ να τιμωρηθούν όλες οι υπαίτιες πλευρές (ναι, και ο Ολυμπιακός). Ναι, καλά διαβάσατε. ΑΠΑΙΤΩ. Μόνο έτσι υπάρχει περίπτωση να κατασταλεί η περιβόητη οπαδική βία. Όσο μένουν στο απυρόβλητο οι υπαίτιοι, τόσο θα θεωρείται από κάποιους "μαγκιά". Να γίνω συγκεκριμένη ως προς τις απαιτήσεις μου:
-Ισόβιες φυλακίσεις στους "οργανωμένους"
-Άμεση διάλυση των ομάδων που επιλέγουν να συντηρούν "οργανωμένους"
-Ισόβιες φυλακίσεις στους παράγοντες που επιλέγουν να συντηρούν "οργανωμένους"
Ξέρω. Αν παρθούν τέτοια μέτρα, οι στρατευμένοι γραφιάδες των ομάδων που θίγονται θα το ρίξουν στις δακρύβρεχτες "αναλύσεις" περί "υπέροχης ατμόσφαιρας χωρίς την οποία δεν έχει νόημα να πας γήπεδο" και "υπέροχου κόσμου που φτιάχνει αυτή την υπέροχη ατμόσφαιρα". Μαλάκες ξέρετε κάτι, να τη χέσω τέτοια "ατμόσφαιρα". Άμα πάω γήπεδο, πάω να δω αθλητισμό, όχι καφρισμό. Άμα ξέρω ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να μου έρθει στο κεφάλι η κροτίδα ενός καμένου, δεν πάω. Ξέρω, δε σας αρέσει ο τρόπος που τα γράφω, αλλά ούτε εμένα μ' αρέσει να είναι κάποιος περήφανος για φόνο. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τέτοιου είδους γεγονότα, εμένα η θέση μου είναι ξεκάθαρη, συνεπώς η κουβέντα γι' αυτό το θέμα τελειώνει εδώ. Αρκετός χρόνος χάθηκε με θεωρίες και ευχολόγια. Τώρα είναι δουλειά της Αστυνομίας και της Δικαιοσύνης να εφαρμόσουν τις άνωθι απαιτήσεις μου, στην ουσία δηλαδή να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Εγώ το δικό μου κομμάτι το έκανα. Σειρά σας.
Δεν υπάρχουν μελλοντολόγοι να μας πουν με σιγουριά αν στο μέλλον οι ομάδες θα παίζουν με έναν κεντρικό αμυντικό που απλά θα κλείνει την πάσα προς τον κατά τα λοιπά ελεύθερο αντίπαλο, αλλά δε χρειάζονται μαντικές ικανότητες για να καταλάβει κανείς πως αν αυτή η τάση επικρατήσει δεν θα είναι καλή για το ποδόσφαιρο. Δεν αμφισβητώ τη σημασία των τοποθετήσεων, λέω όμως πως για να έχουν πραγματικό νόημα θα πρέπει να γίνονται στο πλαίσιο της καλής εφαρμογής ενός γενικότερου, ομαδικού αμυντικού πλάνου. Δε βγαίνει αξιόπιστα η δουλειά με έναν κεντρικό αμυντικό, θα πρέπει υποχρεωτικά να υπάρχει τουλάχιστον άλλος ένας.
Γιατί τα έγραψα αυτά; Γιατί διάβασα μόλις τώρα ένα άρθρο του Θέμη Καίσαρη που, έστω με έμμεσο τρόπο, προσπαθεί να πείσει ότι ένας κεντρικός αμυντικός μόνος του μπορεί να βγάζει αξιόπιστα τις απαιτούμενες άμυνες όταν του βγαίνουν δύο αντίπαλοι στο χώρο. Ναι, ΟΚ, αν ο Φαν Ντάικ πήγαινε απευθείας για τη μπάλα θα γινόταν μεγαλύτερη ευκαιρία για την Τότεναμ, αυτό όμως ισχύει ακριβώς επειδή ο Φαν Ντάικ ήταν ένας εναντίον δύο! Για ποιο αμυντικό πλάνο μιλάμε όταν είναι μόνο ένας ο κεντρικός αμυντικός; Το μόνο που μπορεί να εξυπηρετήσει αυτή η "καινοτομία" είναι ν' αρχίσουν να βγαίνουν ατομικοί πρωταγωνιστές και στο αμυντικό κομμάτι, που εξ ορισμού είναι ομαδική δουλειά στη σωστή μορφή του αθλήματος. Για ποιο λόγο νομίζεις η μονή κορυφή αντιμετωπίζεται με δύο στο κέντρο της άμυνας και η διπλή με τρεις; Γιατί αυτός ο ένας παραπάνω κεντρικός αμυντικός παρέχει τη δυνατότητα στο κέντρο άμυνας της ομάδας του να συνδυάσει έλεγχο του χώρου με πίεση προς τη μπάλα. Μόνο έτσι βγαίνει με μια άλφα αξιοπιστία η δουλειά. Άμα κάνεις μόνο πίεση στη μπάλα θα χάσεις τον έλεγχο του χώρου, ενώ αν κάνεις μόνο έλεγχο χώρου χάνεις τα οφέλη της πίεσης προς τη μπάλα. Μισές δουλειές δηλαδή.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο σημαντική είναι η ομαδική δουλειά στο ανασταλτικό κομμάτι είναι η περίπτωση της τριάδας κεντρικών αμυντικών που αντιμετωπίζουν δύο επιθετικούς. Όταν π.χ. ο Κριστιάνο έχει τη μπάλα στην κατοχή του και τον Λιονέλ δίπλα του, πιέζει η Ρούλα στη μπάλα ενώ η Κωνσταντίνα κλείνει την πάσα προς τον Λιονέλ και η Αρίστη κρατάει βάθος. Υπάρχει περίπτωση να φάνε γκολ υπό αυτούς τους όρους η Ρούλα, η Κωνσταντίνα και η Αρίστη; Ξέρω, ξέρω, θα ήθελες να σου περιγράψω κι εγώ μια φάση που μία εκ των τριών είναι μόνη της απέναντι σε δύο επιθετικούς, αλλά σου θυμίζω και πάλι ότι το σωστό ποδόσφαιρο είναι ομαδικό και βασίζεται στην απόλυτη εφαρμογή ενός σοβαρού αμυντικού πλάνου από την κάθε ομάδα. Μάλιστα το πλάνο αυτό δεν εξαντλείται στο τι κάνει το κέντρο της άμυνας, αλλά προβλέπει και τις βοήθειες τόσο από πλάγια όσο κι από μπροστά. Και αν ο αντίπαλος κάνει το λάθος ν' αρχίσει ν' ανοίγεται επειδή δεν βρίσκει το 1-0, ουσιαστικά ανοίγει ο δρόμος για το 0-1 που θα τον στείλει για ύπνο μια και καλή. Παίζω πολύ ποδόσφαιρο με τις φίλες μου και συνήθως οι αντίπαλοι είναι άνδρες, συνεπώς βλέποντας πώς αυτοί αποτυγχάνουν να προλάβουν τις αντεπιθέσεις μας έχουμε δει πολλές φορές τι πρέπει ν' αποφεύγουμε όταν είμαστε εμείς σε φάση άμυνας και σίγουρα ξέρουμε περισσότερα απ' τον κάθε θεωρητικό που επιχειρεί δια της πλαγίας να υπηρετήσει αυτούς που εκμεταλλεύονται εμπορικά το ποδόσφαιρο.
Α, και κάτι άλλο, άσχετο με το αρχικό θέμα. Προφανώς και είναι καταδικαστέο το πανό σχετικά με τον προ 12ετίας φόνο που σήκωσαν πρόσφατα οι "οργανωμένοι" του Ολυμπιακού, αλλά τι φταίει ο υπόλοιπος κόσμος να διαβάζει δακρύβρεχτες "αναλύσεις" επί ενός τεχνικά απλού θέματος; Εννοώ πως, με αυτούς τους "οργανωμένους" που οι ομάδες επιλέγουν να συντηρούν, προφανώς και είναι επόμενο να γίνονται οπαδικοί φόνοι και άλλα ακραία έκτροπα. Λυπάμαι πολύ για το όποιο θύμα του φονικού, αλλά δε λυπάμαι καθόλου για το πόσο ρεζίλι έγινε ο Ολυμπιακός. Ξεκαθάρισα τη θέση μου και απαιτώ να τιμωρηθούν όλες οι υπαίτιες πλευρές (ναι, και ο Ολυμπιακός). Ναι, καλά διαβάσατε. ΑΠΑΙΤΩ. Μόνο έτσι υπάρχει περίπτωση να κατασταλεί η περιβόητη οπαδική βία. Όσο μένουν στο απυρόβλητο οι υπαίτιοι, τόσο θα θεωρείται από κάποιους "μαγκιά". Να γίνω συγκεκριμένη ως προς τις απαιτήσεις μου:
-Ισόβιες φυλακίσεις στους "οργανωμένους"
-Άμεση διάλυση των ομάδων που επιλέγουν να συντηρούν "οργανωμένους"
-Ισόβιες φυλακίσεις στους παράγοντες που επιλέγουν να συντηρούν "οργανωμένους"
Ξέρω. Αν παρθούν τέτοια μέτρα, οι στρατευμένοι γραφιάδες των ομάδων που θίγονται θα το ρίξουν στις δακρύβρεχτες "αναλύσεις" περί "υπέροχης ατμόσφαιρας χωρίς την οποία δεν έχει νόημα να πας γήπεδο" και "υπέροχου κόσμου που φτιάχνει αυτή την υπέροχη ατμόσφαιρα". Μαλάκες ξέρετε κάτι, να τη χέσω τέτοια "ατμόσφαιρα". Άμα πάω γήπεδο, πάω να δω αθλητισμό, όχι καφρισμό. Άμα ξέρω ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να μου έρθει στο κεφάλι η κροτίδα ενός καμένου, δεν πάω. Ξέρω, δε σας αρέσει ο τρόπος που τα γράφω, αλλά ούτε εμένα μ' αρέσει να είναι κάποιος περήφανος για φόνο. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τέτοιου είδους γεγονότα, εμένα η θέση μου είναι ξεκάθαρη, συνεπώς η κουβέντα γι' αυτό το θέμα τελειώνει εδώ. Αρκετός χρόνος χάθηκε με θεωρίες και ευχολόγια. Τώρα είναι δουλειά της Αστυνομίας και της Δικαιοσύνης να εφαρμόσουν τις άνωθι απαιτήσεις μου, στην ουσία δηλαδή να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Εγώ το δικό μου κομμάτι το έκανα. Σειρά σας.
Δύσκολοι καιροί για νικητές...
(Apologies to my non-Greek readers, as this post refers to the 26th matchday of the Greek "Super" league)
Έχω σχολιάσει κι άλλες φορές την κακή συνήθεια των ΜΜΕ να κρίνουν αποκλειστικά και μόνο με βάση το αποτέλεσμα και τίποτ' άλλο, όμως η 26η αγωνιστική της "Σούπερ" λιγκ 2018-19 μου δίνει την ευκαιρία να το κάνω λίγο πιο λιανά, για όσους δεν κατάλαβαν τις προηγούμενες φορές.
Λεβαδειακός-ΠΑΣ Γιάννενα 0-2: Σωστές ήταν οι δύο κίτρινες που δέχθηκε ο Κάργας του ΠΑΣ. Σε γενικές γραμμές, κανένα λάθος δεν έγινε υπέρ του Λεβαδειακού. Υπάρχουν ομάδες που μένουν με το ζόρι στη "Σούπερ" Λιγκ, σίγουρα όμως ο Λεβαδειακός ΔΕΝ είναι μία απ' αυτές (ασχέτως αν ήταν τα προηγούμενα χρόνια, μη μπερδεύετε τις σεζόν μεταξύ τους). Στο κάτω κάτω, και για τον ΠΑΣ είναι δύσκολη υπόθεση η παραμονή, αφού κατά πώς φαίνεται οι διοργανωτές θα προσπαθήσουν να πάνε τον Παναθηναϊκό στους... 50 βαθμούς (θυμίζω, ο Παναθηναϊκός δεν έπρεπε καν να συμμετέχει στην πρώτη κατηγορία της χώρας, αλλιώς τι νόημα έχει η αδειοδότηση;).
Λαμία-Πανιώνιος 1-0: Αδικεί τη Λαμία το σκορ, αφού ο Πανιώνιος έψαχνε το γκολ αποκλειστικά με γεμίσματα και άφηνε πολλά κενά στην άμυνά του.
Λάρισα-Αστέρας Τρίπολης 2-1: Υπερβολικά μεγάλο σκορ για βαθμολογικά κρίσιμο αγώνα μεταξύ δύο ομάδων με κανονικούς προπονητές.
Άρης-ΟΦΗ 3-1: Κάκιστος ο ΟΦΗ καθ' όλη τη διάρκεια του ματς, από καθαρή τύχη ήταν μπροστά με 0-1 μέχρι το τελευταίο τέταρτο. Με τα κενά που είχε αφήσει ο Χάιμε Βέρα στο αμυντικό κομμάτι, η ανατροπή αυτού του 0-1 ήταν απλά θέμα χρόνου.
ΑΕΚ-Παναιτωλικός 4-0: Βάσει στατιστικών φαντάζει υπερβολικό, αλλά στην ουσία είναι απολύτως ενδεικτικό των κενών που είχε αφήσει ο Δέλλας στο αμυντικό κομμάτι της ομάδας του. Ο λόγος που το σκορ δεν έγινε μεγαλύτερο είναι ότι αυτό τον καιρό η ΑΕΚ δεν έχει δυνάμεις για μεγάλο αριθμό αναπτύξεων ανά ματς. Στην ουσία φαίνεται η ζημιά που έκανε η ασχετοσύνη του Ουζουνίδη. Ξέρω, οι ρεπόρτερ της ΑΕΚ την κρύβουν κάτω απ' το χαλάκι του 4-0, αλλά εγώ την είδα και την αναφέρω.
Ξάνθη-ΠΑΟΚ 1-2: Όλα κρίθηκαν σ' ένα σύντομο ντόμινο τριών γεγονότων: ξεκάθαρο κόρνερ που δε δίνεται για την Ξάνθη, τυχαίνει το αμέσως επόμενο γέμισμα του ΠΑΟΚ να φτάσει στον Σουιντέρσκι και στο καπάκι δίνεται ανύπαρκτο φάουλ με το οποίο σκοράρει ο Ολιβέιρα, κατόπιν πολύ ασθενούς άλματος του τείχους. Για κάποιον αδιανόητο λόγο η Ξάνθη έψαξε με βιασύνη και πανικό το 1-1, με αποτέλεσμα ακόμα κι αυτός ο τραγικός ΠΑΟΚ να της κάνει το 0-2. Το πόσο τραγικός είναι ο ΠΑΟΚ φάνηκε και στη φάση που η Ξάνθη μείωσε το σκορ. Μας έχουν πρήξει πια οι "ειδήμονες" αναφορικά με την "καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος", που σε κάθε φάση παραπατάει και μόνο από τύχη και διαιτητικά λάθη δεν δέχεται τεσσαροπεντάρες (α, ναι, ξέχασα, έφαγε τέσσερα μέσα με τη Μπενφίκα). Κάποτε έκραζα τον Ολυμπιακό ότι έπαιρνε στημένα τα πρωταθλήματα, αλλά ο φετινός ΠΑΟΚ είναι χειρότερος από κάθε άλλο στημένο πρωταθλητή που έχω δει. Η απόδοσή του είναι για θέσεις όπως η 12η και η 13η, γι' αυτό κι εμφανίζονται τόσο υπερόπτες. Μ' αυτά που έβλεπαν απ' την αρχή κιόλας της σεζόν, ούτε οι ίδιοι δεν πίστευαν ότι θα πάρουν το πρωτάθλημα. Και ούτε τώρα θα το πίστευαν αν δεν είχαν ένα +7 να διαχειριστούν. Οι "ειδήμονες" είχαν ξεκινήσει την πλύση εγκεφάλου πριν καν αρχίσει η σεζόν, αλλά πιστεύω ότι ο μέσος οπαδός του ΠΑΟΚ άρχισε δειλά δειλά να πιστεύει στην κατάκτηση του τίτλου ΜΕΤΑ τις 3/3 νίκες με ΑΕΚ-Ολυμπιακό-Παναθηναϊκό στον πρώτο γύρο. Και το πιστεύει μόνο γιατί υπάρχει ακόμη αυτό το +7 που έχει δημιουργηθεί κόντρα στη ροή των ματς... Αν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο Ολυμπιακός πάρει τη νίκη που δικαιούται με τον Παναθηναϊκό και κατά την 27η αγωνιστική το +7 γίνει +5 ή +4 (διόλου απίθανο...), πολύ αμφιβάλλω αν θα υπάρχει η ίδια πίστη. Συμβουλεύω λοιπόν τους οπαδούς του ΠΑΟΚ να σέβονται τον φετινό Ολυμπιακό, για τον απλούστατο λόγο ότι ακόμα κι όταν τα έπαιρνε στημένα ήταν καλύτερος από τη φετινή εκδοχή της ομάδας τους. Αν δεν τους τιμωρήσει το άθλημα φέτος, θα τους τιμωρήσει του χρόνου. Εγώ σε κάθε περίπτωση θα είμαι εδώ να κάνω κριτική όπου βλέπω ότι χρειάζεται.
Ολυμπιακός-Ατρόμητος 2-1: Ξεκάθαρος κυρίαρχος ο Ατρόμητος στο πρώτο ημίχρονο, θυμίζοντας το αντίστοιχο ματς του πρώτου γύρου όταν και δυσκόλεψε αρκετά τον (γενικά ασυνήθιστα καλό φέτος) Ολυμπιακό. Το αξιοθαύμαστο για τον Ατρόμητο είναι ότι κάνει αυτές τις εμφανίσεις χωρίς να έχει ούτε κανονικό προπονητή, ούτε κάποια εξωγενή εύνοια. Το γρήγορο 1-1 βοήθησε πολύ τη γηπεδούχο ομάδα να πάρει τα πάνω της. Όταν ο Κάναντι επιχείρησε να κάνει διαχείριση αποτελέσματος (έξω ο Ουάρντα, μέσα ο Καρασαλίδης), η ομάδα του Μαρτίνς είχε πάρει φόρα και φαινόταν ότι θα το πάρει τελικά το ματς, όπως και... το πήρε. Περιμένει τώρα όλος ο κόσμος να δει τι θα γίνει την Τετάρτη με την έφεση του Ολυμπιακού, αν δηλαδή θα παρθεί η λογική απόφαση της οριστικής διακοπής με τον Παναθηναϊκό ή αν θα πάνε με δύο ανύπαρκτα πέναλτι να το γυρίσουν σε 2-1 και να χαρακτηρίσουν "ελκυστική ομάδα" τον Παναθηναϊκό, για να φανεί με τι δεδομένα θα πάνε οι ομάδες να παίξουν την 27η αγωνιστική - αν φυσικά δεν υπάρξει περαιτέρω αναβολή των εξελίξεων.
Απόλλων Σμύρνης-Παναθηναϊκός 1-3: "Έβγαλε αντίδραση ο Παναθηναϊκός" ήταν η ετυμηγορία των "ειδημόνων", τη στιγμή που ο Απόλλων ήταν οριστικά υποβιβασμένος και άρα δεν είχε απολύτως κανένα κίνητρο για το ματς. Η πραγματικότητα πάντως είναι πως ο Παναθηναϊκός για μία ακόμη φορά δε βλεπόταν. Αν στη θέση του Απόλλωνα ήταν μια ομάδα με κίνητρο, ο Παναθηναϊκός θα είχε χάσει με κάτω τα χέρια. Εδώ θα μου πείτε έφαγε γκολ από τον αδιάφορο Απόλλωνα... Ναι, είτε σας αρέσει είτε όχι, αυτός είναι ο Παναθηναϊκός φέτος. Ένα μαύρο χάλι κατάμαυρο.
Κλείνω με ΠΑΟΚ, ελέω "Τσάρλυ". Δε θ' ασχοληθώ με τον Τζιομπανόγλου, αυτός δεν κρύβεται, είναι στρατευμένος του ΠΑΟΚ, λογικό να πανηγυρίζει τη συμπτωματική νίκη της ομάδας του στην Ξάνθη λες και πρόκειται για κατάκτηση Τσάμπιονς Λιγκ. Ο "Τσάρλυ" αντίθετα σχολιάζει πολλές ομάδες (κι εκτός συνόρων, κυρίως για να διαφημίσει κάτι οικονομικούς κολοσσούς που τυχαίνει να σχετίζονται με κάτι τύπους εκ των οποίων ο καθένας θέλει μία μπάλα μόνος του), ίσως επειδή θέλει να θεωρείται "αντικειμενικός". Προσέξτε λοιπόν τι γράφει για τον ΠΑΟΚ αυτός ο "αντικειμενικός" αμέσως μετά το άδικο αποτέλεσμα του αγώνα της Ξάνθης:
"Έξι χιλιάδες φίλοι του ΠΑΟΚ μετέτρεψαν σε Τούμπα το γήπεδο της Ξάνθης και έκαναν μια προθέρμανση γι' αυτά που έρχονται": Απόφαση της Ξάνθης ήταν αν δεν κάνω λάθος να μετατραπεί σε Τούμπα το γήπεδό της. Θα μπορούσε να μη δώσει καθόλου εισιτήρια στον ΠΑΟΚ. Επίσης, ποια έρχονται; Σοβαρά τώρα, όποιος πείθεται από το φετινό ΠΑΟΚ δεν παίζει να έχει δει ποτέ κανονικό ποδόσφαιρο. Μαζέψτε τη σιγουριά σας, βρωμάει.
"Ένα πρωτάθλημα που κατακτάται με απόλυτη ανωτερότητα": ΤΙ;;;;;
"από πολύ νωρίς έπεισε πως αυτό το πρωτάθλημα δεν πρόκειται να το χαρίσει": Ναι, νωρίς έγινε το ανύπαρκτο πέναλτι εναντίον του Αστέρα, νωρίς έγινε και η τάπα του Βιεϊρίνια στη Λαμία και τόσα άλλα ακόμα "πειστικά". Αν ήταν σωστοί οι ΠΑΟΚτσήδες θα τον έβριζαν το Σαββίδη, που τους έχει καταντήσει χειρότερους από τον πράγματι κατακριτέο Ολυμπιακό του παρελθόντος.
"Αντιμετώπισε όλες τις δυσκολίες που δημιουργήθηκαν στη διάρκεια της σεζόν με τον καλύτερο τρόπο": Αν κάτι τέτοιο ίσχυε, θα είχα πειστεί κι εγώ... Εσύ άλλωστε είχες πειστεί πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα. Υποτίθεται ότι είσαι αντικειμενικός, υποτίθεται ότι εκτιμάς την καλή ομάδα όποια κι αν είναι αυτή, κι όμως σε πείθει μια ομάδα που δεν παίζει τίποτα. Αν δε σου 'ρχεται η βρώμα, έχεις θέμα με τη μύτη σου...
"Για ένα μεγάλο διάστημα η ομάδα στηρίχθηκε πολύ στην άμυνα": Ναι, μια άμυνα που σε κάθε φάση παραπατάει. Θυμίζω π.χ. το δοκάρι του Λιβάια στην Τούμπα με το σκορ στο 0-0. Αν αυτό έμπαινε να έβλεπα τι θα έλεγες φίλε "Τσάρλυ" για την άμυνα του φετινού ΠΑΟΚ. Γενικότερα ο ΠΑΟΚ στάθηκε αφύσικα τυχερός, σε βαθμό δηλαδή που ορίζει πια ως επιτακτική ανάγκη την επιστροφή των εν λόγω δανεικών. Χώρια τη διαιτησία, για την οποία όλο γκρινιάζει ο Λουτσέσκου και όλο υπέρ του είναι...
"Το κρίσιμο παιχνίδι ήταν αυτό της Τρίπολης, ο ΠΑΟΚ δεν άφησε περιθώρια": Αν κρίνεις με βάση το αποτέλεσμα, συμφωνώ, δεν άφησε περιθώρια. Εγώ όμως κρίνω βάσει απόδοσης και ο ΠΑΟΚ ήταν και εκεί τραγικός. Αλλιώς τι βάση θα υπήρχε για να λέει ο Ολυμπιακός για την καλύτερη μπάλα στην Ελλάδα; Άλλο αν ο Μαρτίνς είχε τη λανθασμένη έμπνευση να κατέβει χωρίς Καμαρά και με τον τελειωμένο Τοροσίδη στον αγώνα που ειδάλλως θα είχε ρίξει τη διαφορά στους 3 και θα έβαζε αφόρητη πίεση στον ΠΑΟΚ.
"Οι αποφάσεις που πάρθηκαν τον Ιανουάριο έδωσαν το δικαίωμα στον ΠΑΟΚ να κερδίσει χωρίς πίεση το φετινό πρωτάθλημα": Ωχ, άμα είναι τόσο χάλια χωρίς πίεση, κατάλαβες πώς θα είναι όταν θα έχει και την πίεση να διαχειριστεί... Επίσης, τίποτα δεν έχει τελειώσει μαθηματικά. Δεν το πήρε ακόμα. Αν η απόδοσή του στο γήπεδο πάντως ήταν πειστική, θα μπορούσα να συγχωρήσω αυτή την απόλυτη βεβαιότητα που εκφράζεις. Αλλά μ' αυτή την εικόνα όχι, δε μπορώ, θα ξεράσω.
Το κομμάτι με τον Σακχόβ δεν θα το σχολιάσω, αφού ο ίδιος ο "Τσάρλυ" στο παρελθόν έχει πει πως "είναι βαρύς και δυσκίνητος, δεν ταιριάζει στο σύγχρονο ποδόσφαιρο". Ναι, είναι σημαντικό κατά τη διάρκεια της σεζόν να μη χάνεις παίκτες που εμπιστεύεσαι, αλλά και μόνο μόνο. Στο κάτω κάτω, οι μεταγραφές μεσούσης της σεζόν θα μπορούσαν και να μην επιτρέπονται καθόλου. Επίσης, και αυτές του καλοκαιριού θα μπορούσαν να μην επιτρέπονται (ή έστω να έχουν αυστηρές νομικές απαιτήσεις για να γίνουν). Για σκέψου το αυτό λιγάκι...
"Όλα δείχνουν πως αυτό θα συμβεί στη Λάρισα στις 14 Απριλίου. Το πρωτάθλημα θα κατακτηθεί αήττητο, έχοντας μπει βάσεις και για το επόμενο": Τουλάχιστον τολμηρές αυτές οι προβλέψεις. Τόσα και τόσα ματς έχει κινδυνεύσει άμεσα να χάσει ο φετινός ΠΑΟΚ, ποιος εγγυάται πραγματικά ότι δεν θα κολλήσει ούτε με τη Λαμία ούτε με τη Λάρισα; Δε λέω στάνταρ ότι θα τα χάσει και τα δύο, πολλά έχουν δει τα μάτια μας με τον φετινό ΠΑΟΚ, αλλά ποιες ακριβώς είναι οι εγγυήσεις για τόσο ακραία τολμηρές προβλέψεις; Μήπως ξέρεις και ποιος θα είναι ο διαιτητής στα Γιάννενα, όπου ο ΠΑΟΚ θα κλείσει την 30άδα των αγωνιστικών; Σοβαρά τώρα...
"Στα τελευταία παιχνίδια, ο κόσμος του απολαμβάνει το πώς είναι να έχεις ένα ρόστερ με τόσες ποιοτικές επιλογές": Κι άλλες ομάδες που δεν παίζουν τίποτα "έχουν ποιοτικές επιλογές". Απόδειξη για το λόγο που παλιότερα έπαιρνε ο Ολυμπιακός στημένα τα πρωταθλήματα. Ο λόγος που πάνε να το δώσουν στον ΠΑΟΚ είναι ακριβώς ο ίδιος: να προβληθούν ως "ποιοτικοί" αυτοί που δεν παίζουν τίποτα. Δεν "έπαιξε όσο χρειαζόταν" ο ΠΑΟΚ στην Ξάνθη. Ήταν τραγικός και βοηθήθηκε πολύ από τις συγκυρίες, πολλές εκ των οποίων αποτελούν ευθύνη της διαιτησίας, με πιο χαρακτηριστική αυτό το κόρνερ που δεν δόθηκε για την Ξάνθη, λίγο πριν το ανύπαρκτο φάουλ που έφερε το 0-1. Ας μην ήταν τόσο επιδραστικά αυτά τα λάθη και θα σου 'λεγα εγώ αν ο ΠΑΟΚ μπορούσε όντως να παίξει όσο χρειαζόταν. Πρόσεχε καλά πώς κάνεις τη δουλειά σου.
Κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί πότε (ή ακόμα και αν) θα γίνει το πάρτι τίτλου του ΠΑΟΚ. Συμφωνώ όμως ότι αν γίνει θα είναι έντονο. Πρώτον είναι πολλά τα 35 χρόνια και δεύτερον ο ΠΑΟΚ βούτηξε τα χέρια του στο μέλι της διαφθοράς, αφού του προέκυψε ένα ρόστερ πολύ εμπορικό, που "έπρεπε" να πάρει τον τίτλο με κάθε μέσο, κυρίως αθέμιτο. Μόνο από εκεί μπορώ να δικαιολογήσω όλη αυτή την αυθάδη σιγουριά των "ειδημόνων". Ναι, σαφώς και είναι επιδραστικός ο παράγων διαιτησία, έχω δει όμως και στημένους αγώνες όπου το στήσιμο δεν ευοδώθηκε. Πιο χαρακτηριστική περίπτωση το 0-2 που είχε πάρει η Μίλαν στο Μόναχο, μετά από το εντός 2-2 που είχε φέρει με τη Μπάγερν για τα νοκ άουτ του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο αγώνας ήταν στημένος για να περάσει η Μπάγερν, που είχε την πιο εμπορική ομάδα και υποτίθεται θα σάρωνε τα πάντα, η ιταλική προπονητική σχολή όμως δεν άφησε να γίνει το έγκλημα: μηδέν ευκαιρίες η Μπάγερν, ένα κάρο από δαύτες η Μίλαν στην αντεπίθεση, τι πιο φυσιολογικό από το αποτέλεσμα που ανάγκασε τους "ειδήμονες" να κλαίνε πως "ο Ιντσάγκι γεννήθηκε οφσάιντ"... Κλάψτε, κλάψτε κι άλλο, μπορείτε!
Έχω σχολιάσει κι άλλες φορές την κακή συνήθεια των ΜΜΕ να κρίνουν αποκλειστικά και μόνο με βάση το αποτέλεσμα και τίποτ' άλλο, όμως η 26η αγωνιστική της "Σούπερ" λιγκ 2018-19 μου δίνει την ευκαιρία να το κάνω λίγο πιο λιανά, για όσους δεν κατάλαβαν τις προηγούμενες φορές.
Λεβαδειακός-ΠΑΣ Γιάννενα 0-2: Σωστές ήταν οι δύο κίτρινες που δέχθηκε ο Κάργας του ΠΑΣ. Σε γενικές γραμμές, κανένα λάθος δεν έγινε υπέρ του Λεβαδειακού. Υπάρχουν ομάδες που μένουν με το ζόρι στη "Σούπερ" Λιγκ, σίγουρα όμως ο Λεβαδειακός ΔΕΝ είναι μία απ' αυτές (ασχέτως αν ήταν τα προηγούμενα χρόνια, μη μπερδεύετε τις σεζόν μεταξύ τους). Στο κάτω κάτω, και για τον ΠΑΣ είναι δύσκολη υπόθεση η παραμονή, αφού κατά πώς φαίνεται οι διοργανωτές θα προσπαθήσουν να πάνε τον Παναθηναϊκό στους... 50 βαθμούς (θυμίζω, ο Παναθηναϊκός δεν έπρεπε καν να συμμετέχει στην πρώτη κατηγορία της χώρας, αλλιώς τι νόημα έχει η αδειοδότηση;).
Λαμία-Πανιώνιος 1-0: Αδικεί τη Λαμία το σκορ, αφού ο Πανιώνιος έψαχνε το γκολ αποκλειστικά με γεμίσματα και άφηνε πολλά κενά στην άμυνά του.
Λάρισα-Αστέρας Τρίπολης 2-1: Υπερβολικά μεγάλο σκορ για βαθμολογικά κρίσιμο αγώνα μεταξύ δύο ομάδων με κανονικούς προπονητές.
Άρης-ΟΦΗ 3-1: Κάκιστος ο ΟΦΗ καθ' όλη τη διάρκεια του ματς, από καθαρή τύχη ήταν μπροστά με 0-1 μέχρι το τελευταίο τέταρτο. Με τα κενά που είχε αφήσει ο Χάιμε Βέρα στο αμυντικό κομμάτι, η ανατροπή αυτού του 0-1 ήταν απλά θέμα χρόνου.
ΑΕΚ-Παναιτωλικός 4-0: Βάσει στατιστικών φαντάζει υπερβολικό, αλλά στην ουσία είναι απολύτως ενδεικτικό των κενών που είχε αφήσει ο Δέλλας στο αμυντικό κομμάτι της ομάδας του. Ο λόγος που το σκορ δεν έγινε μεγαλύτερο είναι ότι αυτό τον καιρό η ΑΕΚ δεν έχει δυνάμεις για μεγάλο αριθμό αναπτύξεων ανά ματς. Στην ουσία φαίνεται η ζημιά που έκανε η ασχετοσύνη του Ουζουνίδη. Ξέρω, οι ρεπόρτερ της ΑΕΚ την κρύβουν κάτω απ' το χαλάκι του 4-0, αλλά εγώ την είδα και την αναφέρω.
Ξάνθη-ΠΑΟΚ 1-2: Όλα κρίθηκαν σ' ένα σύντομο ντόμινο τριών γεγονότων: ξεκάθαρο κόρνερ που δε δίνεται για την Ξάνθη, τυχαίνει το αμέσως επόμενο γέμισμα του ΠΑΟΚ να φτάσει στον Σουιντέρσκι και στο καπάκι δίνεται ανύπαρκτο φάουλ με το οποίο σκοράρει ο Ολιβέιρα, κατόπιν πολύ ασθενούς άλματος του τείχους. Για κάποιον αδιανόητο λόγο η Ξάνθη έψαξε με βιασύνη και πανικό το 1-1, με αποτέλεσμα ακόμα κι αυτός ο τραγικός ΠΑΟΚ να της κάνει το 0-2. Το πόσο τραγικός είναι ο ΠΑΟΚ φάνηκε και στη φάση που η Ξάνθη μείωσε το σκορ. Μας έχουν πρήξει πια οι "ειδήμονες" αναφορικά με την "καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος", που σε κάθε φάση παραπατάει και μόνο από τύχη και διαιτητικά λάθη δεν δέχεται τεσσαροπεντάρες (α, ναι, ξέχασα, έφαγε τέσσερα μέσα με τη Μπενφίκα). Κάποτε έκραζα τον Ολυμπιακό ότι έπαιρνε στημένα τα πρωταθλήματα, αλλά ο φετινός ΠΑΟΚ είναι χειρότερος από κάθε άλλο στημένο πρωταθλητή που έχω δει. Η απόδοσή του είναι για θέσεις όπως η 12η και η 13η, γι' αυτό κι εμφανίζονται τόσο υπερόπτες. Μ' αυτά που έβλεπαν απ' την αρχή κιόλας της σεζόν, ούτε οι ίδιοι δεν πίστευαν ότι θα πάρουν το πρωτάθλημα. Και ούτε τώρα θα το πίστευαν αν δεν είχαν ένα +7 να διαχειριστούν. Οι "ειδήμονες" είχαν ξεκινήσει την πλύση εγκεφάλου πριν καν αρχίσει η σεζόν, αλλά πιστεύω ότι ο μέσος οπαδός του ΠΑΟΚ άρχισε δειλά δειλά να πιστεύει στην κατάκτηση του τίτλου ΜΕΤΑ τις 3/3 νίκες με ΑΕΚ-Ολυμπιακό-Παναθηναϊκό στον πρώτο γύρο. Και το πιστεύει μόνο γιατί υπάρχει ακόμη αυτό το +7 που έχει δημιουργηθεί κόντρα στη ροή των ματς... Αν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο Ολυμπιακός πάρει τη νίκη που δικαιούται με τον Παναθηναϊκό και κατά την 27η αγωνιστική το +7 γίνει +5 ή +4 (διόλου απίθανο...), πολύ αμφιβάλλω αν θα υπάρχει η ίδια πίστη. Συμβουλεύω λοιπόν τους οπαδούς του ΠΑΟΚ να σέβονται τον φετινό Ολυμπιακό, για τον απλούστατο λόγο ότι ακόμα κι όταν τα έπαιρνε στημένα ήταν καλύτερος από τη φετινή εκδοχή της ομάδας τους. Αν δεν τους τιμωρήσει το άθλημα φέτος, θα τους τιμωρήσει του χρόνου. Εγώ σε κάθε περίπτωση θα είμαι εδώ να κάνω κριτική όπου βλέπω ότι χρειάζεται.
Ολυμπιακός-Ατρόμητος 2-1: Ξεκάθαρος κυρίαρχος ο Ατρόμητος στο πρώτο ημίχρονο, θυμίζοντας το αντίστοιχο ματς του πρώτου γύρου όταν και δυσκόλεψε αρκετά τον (γενικά ασυνήθιστα καλό φέτος) Ολυμπιακό. Το αξιοθαύμαστο για τον Ατρόμητο είναι ότι κάνει αυτές τις εμφανίσεις χωρίς να έχει ούτε κανονικό προπονητή, ούτε κάποια εξωγενή εύνοια. Το γρήγορο 1-1 βοήθησε πολύ τη γηπεδούχο ομάδα να πάρει τα πάνω της. Όταν ο Κάναντι επιχείρησε να κάνει διαχείριση αποτελέσματος (έξω ο Ουάρντα, μέσα ο Καρασαλίδης), η ομάδα του Μαρτίνς είχε πάρει φόρα και φαινόταν ότι θα το πάρει τελικά το ματς, όπως και... το πήρε. Περιμένει τώρα όλος ο κόσμος να δει τι θα γίνει την Τετάρτη με την έφεση του Ολυμπιακού, αν δηλαδή θα παρθεί η λογική απόφαση της οριστικής διακοπής με τον Παναθηναϊκό ή αν θα πάνε με δύο ανύπαρκτα πέναλτι να το γυρίσουν σε 2-1 και να χαρακτηρίσουν "ελκυστική ομάδα" τον Παναθηναϊκό, για να φανεί με τι δεδομένα θα πάνε οι ομάδες να παίξουν την 27η αγωνιστική - αν φυσικά δεν υπάρξει περαιτέρω αναβολή των εξελίξεων.
Απόλλων Σμύρνης-Παναθηναϊκός 1-3: "Έβγαλε αντίδραση ο Παναθηναϊκός" ήταν η ετυμηγορία των "ειδημόνων", τη στιγμή που ο Απόλλων ήταν οριστικά υποβιβασμένος και άρα δεν είχε απολύτως κανένα κίνητρο για το ματς. Η πραγματικότητα πάντως είναι πως ο Παναθηναϊκός για μία ακόμη φορά δε βλεπόταν. Αν στη θέση του Απόλλωνα ήταν μια ομάδα με κίνητρο, ο Παναθηναϊκός θα είχε χάσει με κάτω τα χέρια. Εδώ θα μου πείτε έφαγε γκολ από τον αδιάφορο Απόλλωνα... Ναι, είτε σας αρέσει είτε όχι, αυτός είναι ο Παναθηναϊκός φέτος. Ένα μαύρο χάλι κατάμαυρο.
Κλείνω με ΠΑΟΚ, ελέω "Τσάρλυ". Δε θ' ασχοληθώ με τον Τζιομπανόγλου, αυτός δεν κρύβεται, είναι στρατευμένος του ΠΑΟΚ, λογικό να πανηγυρίζει τη συμπτωματική νίκη της ομάδας του στην Ξάνθη λες και πρόκειται για κατάκτηση Τσάμπιονς Λιγκ. Ο "Τσάρλυ" αντίθετα σχολιάζει πολλές ομάδες (κι εκτός συνόρων, κυρίως για να διαφημίσει κάτι οικονομικούς κολοσσούς που τυχαίνει να σχετίζονται με κάτι τύπους εκ των οποίων ο καθένας θέλει μία μπάλα μόνος του), ίσως επειδή θέλει να θεωρείται "αντικειμενικός". Προσέξτε λοιπόν τι γράφει για τον ΠΑΟΚ αυτός ο "αντικειμενικός" αμέσως μετά το άδικο αποτέλεσμα του αγώνα της Ξάνθης:
"Έξι χιλιάδες φίλοι του ΠΑΟΚ μετέτρεψαν σε Τούμπα το γήπεδο της Ξάνθης και έκαναν μια προθέρμανση γι' αυτά που έρχονται": Απόφαση της Ξάνθης ήταν αν δεν κάνω λάθος να μετατραπεί σε Τούμπα το γήπεδό της. Θα μπορούσε να μη δώσει καθόλου εισιτήρια στον ΠΑΟΚ. Επίσης, ποια έρχονται; Σοβαρά τώρα, όποιος πείθεται από το φετινό ΠΑΟΚ δεν παίζει να έχει δει ποτέ κανονικό ποδόσφαιρο. Μαζέψτε τη σιγουριά σας, βρωμάει.
"Ένα πρωτάθλημα που κατακτάται με απόλυτη ανωτερότητα": ΤΙ;;;;;
"από πολύ νωρίς έπεισε πως αυτό το πρωτάθλημα δεν πρόκειται να το χαρίσει": Ναι, νωρίς έγινε το ανύπαρκτο πέναλτι εναντίον του Αστέρα, νωρίς έγινε και η τάπα του Βιεϊρίνια στη Λαμία και τόσα άλλα ακόμα "πειστικά". Αν ήταν σωστοί οι ΠΑΟΚτσήδες θα τον έβριζαν το Σαββίδη, που τους έχει καταντήσει χειρότερους από τον πράγματι κατακριτέο Ολυμπιακό του παρελθόντος.
"Αντιμετώπισε όλες τις δυσκολίες που δημιουργήθηκαν στη διάρκεια της σεζόν με τον καλύτερο τρόπο": Αν κάτι τέτοιο ίσχυε, θα είχα πειστεί κι εγώ... Εσύ άλλωστε είχες πειστεί πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα. Υποτίθεται ότι είσαι αντικειμενικός, υποτίθεται ότι εκτιμάς την καλή ομάδα όποια κι αν είναι αυτή, κι όμως σε πείθει μια ομάδα που δεν παίζει τίποτα. Αν δε σου 'ρχεται η βρώμα, έχεις θέμα με τη μύτη σου...
"Για ένα μεγάλο διάστημα η ομάδα στηρίχθηκε πολύ στην άμυνα": Ναι, μια άμυνα που σε κάθε φάση παραπατάει. Θυμίζω π.χ. το δοκάρι του Λιβάια στην Τούμπα με το σκορ στο 0-0. Αν αυτό έμπαινε να έβλεπα τι θα έλεγες φίλε "Τσάρλυ" για την άμυνα του φετινού ΠΑΟΚ. Γενικότερα ο ΠΑΟΚ στάθηκε αφύσικα τυχερός, σε βαθμό δηλαδή που ορίζει πια ως επιτακτική ανάγκη την επιστροφή των εν λόγω δανεικών. Χώρια τη διαιτησία, για την οποία όλο γκρινιάζει ο Λουτσέσκου και όλο υπέρ του είναι...
"Το κρίσιμο παιχνίδι ήταν αυτό της Τρίπολης, ο ΠΑΟΚ δεν άφησε περιθώρια": Αν κρίνεις με βάση το αποτέλεσμα, συμφωνώ, δεν άφησε περιθώρια. Εγώ όμως κρίνω βάσει απόδοσης και ο ΠΑΟΚ ήταν και εκεί τραγικός. Αλλιώς τι βάση θα υπήρχε για να λέει ο Ολυμπιακός για την καλύτερη μπάλα στην Ελλάδα; Άλλο αν ο Μαρτίνς είχε τη λανθασμένη έμπνευση να κατέβει χωρίς Καμαρά και με τον τελειωμένο Τοροσίδη στον αγώνα που ειδάλλως θα είχε ρίξει τη διαφορά στους 3 και θα έβαζε αφόρητη πίεση στον ΠΑΟΚ.
"Οι αποφάσεις που πάρθηκαν τον Ιανουάριο έδωσαν το δικαίωμα στον ΠΑΟΚ να κερδίσει χωρίς πίεση το φετινό πρωτάθλημα": Ωχ, άμα είναι τόσο χάλια χωρίς πίεση, κατάλαβες πώς θα είναι όταν θα έχει και την πίεση να διαχειριστεί... Επίσης, τίποτα δεν έχει τελειώσει μαθηματικά. Δεν το πήρε ακόμα. Αν η απόδοσή του στο γήπεδο πάντως ήταν πειστική, θα μπορούσα να συγχωρήσω αυτή την απόλυτη βεβαιότητα που εκφράζεις. Αλλά μ' αυτή την εικόνα όχι, δε μπορώ, θα ξεράσω.
Το κομμάτι με τον Σακχόβ δεν θα το σχολιάσω, αφού ο ίδιος ο "Τσάρλυ" στο παρελθόν έχει πει πως "είναι βαρύς και δυσκίνητος, δεν ταιριάζει στο σύγχρονο ποδόσφαιρο". Ναι, είναι σημαντικό κατά τη διάρκεια της σεζόν να μη χάνεις παίκτες που εμπιστεύεσαι, αλλά και μόνο μόνο. Στο κάτω κάτω, οι μεταγραφές μεσούσης της σεζόν θα μπορούσαν και να μην επιτρέπονται καθόλου. Επίσης, και αυτές του καλοκαιριού θα μπορούσαν να μην επιτρέπονται (ή έστω να έχουν αυστηρές νομικές απαιτήσεις για να γίνουν). Για σκέψου το αυτό λιγάκι...
"Όλα δείχνουν πως αυτό θα συμβεί στη Λάρισα στις 14 Απριλίου. Το πρωτάθλημα θα κατακτηθεί αήττητο, έχοντας μπει βάσεις και για το επόμενο": Τουλάχιστον τολμηρές αυτές οι προβλέψεις. Τόσα και τόσα ματς έχει κινδυνεύσει άμεσα να χάσει ο φετινός ΠΑΟΚ, ποιος εγγυάται πραγματικά ότι δεν θα κολλήσει ούτε με τη Λαμία ούτε με τη Λάρισα; Δε λέω στάνταρ ότι θα τα χάσει και τα δύο, πολλά έχουν δει τα μάτια μας με τον φετινό ΠΑΟΚ, αλλά ποιες ακριβώς είναι οι εγγυήσεις για τόσο ακραία τολμηρές προβλέψεις; Μήπως ξέρεις και ποιος θα είναι ο διαιτητής στα Γιάννενα, όπου ο ΠΑΟΚ θα κλείσει την 30άδα των αγωνιστικών; Σοβαρά τώρα...
"Στα τελευταία παιχνίδια, ο κόσμος του απολαμβάνει το πώς είναι να έχεις ένα ρόστερ με τόσες ποιοτικές επιλογές": Κι άλλες ομάδες που δεν παίζουν τίποτα "έχουν ποιοτικές επιλογές". Απόδειξη για το λόγο που παλιότερα έπαιρνε ο Ολυμπιακός στημένα τα πρωταθλήματα. Ο λόγος που πάνε να το δώσουν στον ΠΑΟΚ είναι ακριβώς ο ίδιος: να προβληθούν ως "ποιοτικοί" αυτοί που δεν παίζουν τίποτα. Δεν "έπαιξε όσο χρειαζόταν" ο ΠΑΟΚ στην Ξάνθη. Ήταν τραγικός και βοηθήθηκε πολύ από τις συγκυρίες, πολλές εκ των οποίων αποτελούν ευθύνη της διαιτησίας, με πιο χαρακτηριστική αυτό το κόρνερ που δεν δόθηκε για την Ξάνθη, λίγο πριν το ανύπαρκτο φάουλ που έφερε το 0-1. Ας μην ήταν τόσο επιδραστικά αυτά τα λάθη και θα σου 'λεγα εγώ αν ο ΠΑΟΚ μπορούσε όντως να παίξει όσο χρειαζόταν. Πρόσεχε καλά πώς κάνεις τη δουλειά σου.
Κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί πότε (ή ακόμα και αν) θα γίνει το πάρτι τίτλου του ΠΑΟΚ. Συμφωνώ όμως ότι αν γίνει θα είναι έντονο. Πρώτον είναι πολλά τα 35 χρόνια και δεύτερον ο ΠΑΟΚ βούτηξε τα χέρια του στο μέλι της διαφθοράς, αφού του προέκυψε ένα ρόστερ πολύ εμπορικό, που "έπρεπε" να πάρει τον τίτλο με κάθε μέσο, κυρίως αθέμιτο. Μόνο από εκεί μπορώ να δικαιολογήσω όλη αυτή την αυθάδη σιγουριά των "ειδημόνων". Ναι, σαφώς και είναι επιδραστικός ο παράγων διαιτησία, έχω δει όμως και στημένους αγώνες όπου το στήσιμο δεν ευοδώθηκε. Πιο χαρακτηριστική περίπτωση το 0-2 που είχε πάρει η Μίλαν στο Μόναχο, μετά από το εντός 2-2 που είχε φέρει με τη Μπάγερν για τα νοκ άουτ του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο αγώνας ήταν στημένος για να περάσει η Μπάγερν, που είχε την πιο εμπορική ομάδα και υποτίθεται θα σάρωνε τα πάντα, η ιταλική προπονητική σχολή όμως δεν άφησε να γίνει το έγκλημα: μηδέν ευκαιρίες η Μπάγερν, ένα κάρο από δαύτες η Μίλαν στην αντεπίθεση, τι πιο φυσιολογικό από το αποτέλεσμα που ανάγκασε τους "ειδήμονες" να κλαίνε πως "ο Ιντσάγκι γεννήθηκε οφσάιντ"... Κλάψτε, κλάψτε κι άλλο, μπορείτε!
Subscribe to:
Posts (Atom)