Στο Γιουρόπα, πέρασαν τα φαβορί.

(Apologies to my non-Greek readers, as this post is partly a response to a specific greek article.)

Μετά τον πανικό που έγινε στα ΜΜΕ με τις ανατροπές που υπέστησαν η Μπαρσελόνα και ο Άγιαξ, στο Γιουρόπα Λιγκ της ΟΥΕΦΑ είδαμε πιο φυσιολογικά πράγματα να συμβαίνουν, καθώς πέρασαν τα φαβορί, χωρίς να προσφέρουν κάποια τρελή ιστορία, αν και βρέθηκαν στον πρώτο αγώνα τους να χάνουν με 1-0. Όσο κι αν το πρώτο γκολ της Βαλένθια στη ρεβάνς με την Άρσεναλ έδωσε μια ελπίδα στα ΜΜΕ για νέα "επική" ανατροπή, όσο κι αν οι παίκτες του Έμερι δεν έκαναν σωστή είσοδο στον αγώνα, σύντομα ήρθε το 1-1 να τελειώσει την πρόκριση από πολύ νωρίς. Η Άρσεναλ είχε φέρει πια τη σειρά εκεί που ήθελε και με το επόμενο γκολ της απλά επισημοποίησε και στον πλέον αναίσθητο ότι "Ξέρεις κάτι, περάσαμε, δεν είμαστε ούτε Μπαρσελόνα ούτε Άγιαξ, να την ξεχάσεις την Άρσεναλ του Βενγκέρ, εμείς ξέρουμε να κρατήσουμε ένα προβάδισμα". Στη συνέχεια ισοφαρίστηκε, αλλά είχε τελειώσει η πρόκριση, ήταν πια πολύ αργά για ν' αλλάξει οτιδήποτε, εξ ου και το τελικό 2-4. Ηλίθιο σκορ, αλλά όταν η πρόκριση τελειώνει τόσο νωρίς υπάρχει και το ενδεχόμενο της χαλάρωσης και για τις δύο ομάδες. Αν ο αγώνας έμενε στο 1-0 μέχρι τουλάχιστον το 80', πιθανότατα θα τελείωνε 1-1.

Και πάμε στην Τσέλσι, που προηγήθηκε και ισοφαρίστηκε. Με 8-4 ευκαιρίες στην κανονική διάρκεια θα μπορούσε άνετα να έχει πετύχει δυο-τρία γκολ και να έχει περάσει χωρίς επιπλέον διαδικασίες, θα μπορούσε όμως επίσης αν στεκόταν λίγο πιο άτυχη ν' αποκλειστεί. Δεν βγήκε σε αρκετά καλό βαθμό το πλάνο του Σάρι κατά τη διάρκεια των 90 λεπτών, αλλά στην παράταση η Τσέλσι βελτιώθηκε και με 2-0 επιμέρους ευκαιρίες ήταν αδύνατο να δεχθεί το μοιραίο γι' αυτήν γκολ και να μείνει εκτός. Σε αυτό το ζευγάρι, τελικά τα πέναλτι απέδωσαν δικαιοσύνη. Όταν στους δύο αγώνες συν την παράταση έχεις φτιάξει συνολικά 20 ευκαιρίες κι έχεις δεχθεί μόνο 5, προφανώς και δικαιούσαι την πρόκριση...

Κι ερχόμαστε τώρα στο συγκεκριμένο ελληνικό άρθρο που θα σχολιάσω. Γράφτηκε από τον Θέμη Καίσαρη και αναφέρεται στην κουβέντα περί λούζερ. Έχει δίκιο σε κάποια πράγματα ο Θέμης, αλλά πολλές φορές και ο ίδιος χτίζει τις "αναλύσεις" του αποκλειστικά πάνω στο αποτέλεσμα, αγνοώντας την αγωνιστική εικόνα όταν αυτή δεν τον βολεύει. Πρακτικά δηλαδή αποκαλεί και τον ίδιο του τον εαυτό λούζερ, έστω κι αν προσπαθεί να μην το παραδεχθεί. Επίσης, συμπαθητική ομάδα δεν είναι απαραίτητα αυτή που δεν παίρνει τίτλους. Είναι αυτή που δεν κλέβει. Ο ΠΑΟΚ το 2017-18 δεν πήρε το πρωτάθλημα, όμως με τη συμπεριφορά του κουμπούρη του Σαββίδη και την εύνοια που είχε έγινε πάρα πολύ αντιπαθής. Βασίζεις την επιβολή σου σε όπλο; Είσαι ανεπαρκής. Βασίζεις τις νίκες σου σε αθέμιτες εύνοιες; Είσαι λούζερ. Αυτοί οι δύο κανόνες είναι απόλυτοι και το θέμα λήγει εδώ.

Τέλος, ένα γενικότερο σχόλιο για τη σεζόν 2018-19, που αφορά όμως τον ελληνικό χώρο. Όλη αυτή η φασαρία για το αήττητο πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ γίνεται για να καλύψει τις ήττες που αυτός έχει στις άλλες διοργανώσεις, όπως βέβαια και τις πολλές παρ' ολίγον ήττες του... ασχέτως διοργάνωσης. Λέω λοιπόν να θυμηθούμε λίγο τις ήττες (γιατί αν περάσουμε και στις παρ' ολίγον θα φάμε τη μέρα μας):

ΠΑΟΚ-Μπενφίκα 1-4, ενώ προηγήθηκε και τον βόλευε και το 0-0
ΠΑΟΚ-Τσέλσι 0-1, σε αγώνα που η Τσέλσι δεν τα έδωσε όλα
ΠΑΟΚ-Βίντι 0-2, ενώ ο "Τσάρλυ" είχε γράψει "Μετά την Τσέλσι είμαστε εμείς"...
Βίντι-ΠΑΟΚ 1-0, αποτέλεσμα που ανάγκασε τον ελληνικό τύπο να λέει για "θυσία της Ευρώπης"...
Τσέλσι-ΠΑΟΚ 4-0, σε αγώνα που η Τσέλσι δεν τα έδωσε όλα
ΠΑΟΚ-ΜΠΑΤΕ 1-3, δεχόμενος αστείο γκολ για το 0-1, αν κι έχει "την καλύτερη άμυνα"...
Παναχαϊκή-ΠΑΟΚ 2-1, από ομάδα Β' εθνικής έχασε "η καλύτερη άμυνα"
Πανιώνιος-ΠΑΟΚ 2-1, ήττα που παραλίγο να μετουσιωθεί σε αποκλεισμό από το κύπελλο

Τη στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο, εκκρεμεί ο τελικός κυπέλλου με την ΑΕΚ. Δεν είναι απίθανο ο Χιμένεθ να εκθέσει την ανυπαρξία του Λουτσέσκου - αν κι επιμένω ότι κανένα αποτέλεσμα δεν είναι σίγουρο από πριν, ακόμα κι αν το ματς είναι στημένο μπορεί να ξεφύγει. Στο κάτω κάτω ακόμα κι αν το πάρει ο ΠΑΟΚ το κύπελλο, δεν πιστεύω ότι θα επιχειρήσει να φτιάξει σοβαρή ομάδα για να κάνει κάτι αξιόλογο στο Τσάμπιονς Λιγκ της ΟΥΕΦΑ, στα προκριματικά του οποίου θα συμμετάσχει. Εάν όντως ο στόχος του ΠΑΟΚ είναι αυτός που λέγεται, δηλαδή να πάρει σερί πρωταθλήματα, μακράν το πιο πιθανό σενάριο είναι να προσπαθήσει να κάνει πιο... εμπορική την ομάδα του για να συνεχίσει να παίρνει τα σφυρίγματα (και τα... μη σφυρίγματα, όπως η τάπα του Βιεϊρίνια στη Λαμία, την οποία θα σας χτυπάω για όσο το κρίνω σκόπιμο). Το ελληνικό πρωτάθλημα ευνοείται αρκετά από τη διαιτησία στους ευρωπαϊκούς αγώνες και παρ' όλα αυτά δυσκολεύεται να πάρει βαθμούς επειδή από τη μία έχει να τα βάλει με εμπορικές ομάδες που ξεπερνούν τις δικές μας σε εμπορικότητα και από την άλλη έχει τεράστιο έλλειμμα επιπέδου συγκριτικά με τις ομάδες που όντως είναι αναμφισβήτητα καλύτερες. Αν ο ΠΑΟΚ χαλάσει τα εξωφρενικά λεφτά που απαιτούνται για να γίνει τόσο εμπορικός όσο οι ομάδες της εμπορικής πλευράς, θα έχει ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη εύνοια και χειρότερη αγωνιστική εικόνα. Αν αντίθετα επιλέξει το δρόμο του σοβαρού πλάνου (δύσκολο με το υπάρχον ρόστερ, αλλά αν γίνουν οι σωστές αντικαταστάσεις είναι εφικτό) θα χάσει μεν τουλάχιστον ένα μέρος της εύνοιας, αλλά στον αγωνιστικό τομέα θα είναι καλύτερος και δεν είναι απίθανο με τον τρόπο αυτό να βγει κερδισμένος στη σούμα. Γιατί; Γιατί μια ομάδα με σοβαρό πλάνο μπορεί να εκμεταλλευτεί αμυντικές αδυναμίες όπως αυτές της Μπενφίκα χωρίς να χρειάζεται να έχει τίποτα τρελά επιθετικά προσόντα. Η επίθεση είναι το εύκολο, ειδικά όταν η αντίπαλη ομάδα δεν ξέρει καθόλου άμυνα. Θα σε αδικήσει μια, δυο, τρεις η διαιτησία, κάποια φάση θα σου την αφήσει και θα τη βάλεις - αλλιώς θα ξεσπάσει σκάνδαλο που δεν θα μαζεύεται, εκτός αν πέραν της διαιτητικής κόντρας έχεις και ατυχία... Επειδή όμως κανείς δε μπορεί να προβλέψει ποιος θα είναι τυχερός και ποιος όχι, καλό είναι να έχεις ένα σοβαρό πλάνο, που τουλάχιστον να περιορίζει το ρυθμό του αντιπάλου (ασχέτως αν περιορίζει το ρυθμό του αγώνα), ώστε ασχέτως τύχης να είναι περιορισμένες οι πιθανότητες να φας γκολ. Σιγά δηλαδή το μπερδεμένο θέμα που δε μπορείτε να καταλάβετε μερικοί... Το ποδόσφαιρο είναι απλό: κλείνεις χώρο, κερδίζεις μπάλα, έχεις ευκαιρία να επιτεθείς. Δεν κλείνεις χώρο, δέχεσαι επιθέσεις και νομοτελειακά το τρως το γκολάκι. Τόσο απλά μπορείς να επιλέξεις αν θα είσαι γουίνερ ή λούζερ. Ο ΠΑΟΚ του Σαββίδη και του Λουτσέσκου επέλεξε να είναι λούζερ και γι' αυτό είναι αντιπαθής, όχι γιατί πήρε την πρώτη θέση σ' ένα πρωτάθλημα της πλάκας. Ο ΠΑΟΚ του Σάντος που οι "ειδήμονες" βαφτίσατε λούζερ, φυσικά και ήταν γουίνερ. Τουλάχιστον σε σύγκριση με το μέσο όρο των ομάδων της τηλεόρασης...