Πανοπλίες κι άρματα...

(Apologies to my non-Greek readers. This post does refer to Liverpool's pair with Barcelona, but is a response to two specific greek articles.)

Αρχίζω από τον Θέμη Καίσαρη για να τον τελειώσω γρήγορα. Καίσαρη, ο τρόπος που υμνείς τη φανέλα της Λίβερπουλ δείχνει ότι ξέχασες (ή δεν κατάλαβες ποτέ) πόσο έχει μικρύνει τα τελευταία περίπου δέκα χρόνια. Σε προηγούμενο άρθρο μου (και μάλιστα με τη Μπαρσελόνα να έχει πάρει το προβάδισμα στη σειρά με 3-0) είχα τρόπον τινά προειδοποιήσει για το τι θα μπορούσε να γίνει στο Άνφιλντ: "Η Μπαρσελόνα είναι από τις πιο σοφτ ομάδες" έγραφα. Αυτό ήταν που βγήκε και όρισε τον επαναληπτικό του Άνφιλντ για να έρθει 4-0 υπέρ της Λίβερπουλ. Δεν τα έβαλε η Λίβερπουλ, τα έφαγε η Μπαρσελόνα. Ο Βαλβέρδε είναι πολύ μικρό, απειροελάχιστο μέγεθος ως προπονητής και το έχει αποδείξει περίτρανα με τους αποκλεισμούς που έχει υποστεί ενώ κουβαλάει προβάδισμα από το πρώτο ματς. Είναι αστείο να τον πλασάρετε ως "συντηρητικό" ενώ εσείς οι ίδιοι έχετε δώσει αρκετά αμυντική έννοια στον εν λόγω χαρακτηρισμό, καθώς η εικόνα της άμυνας της εκάστοτε ομάδας του είναι επιεικώς για τον κάλαθο των αχρήστων (τονίζω το ΕΠΙΕΙΚΩΣ). Τον έχετε χαρακτηρίσει μέχρι και "διαχειριστή", απλώς και μόνο επειδή μέχρι ένα σημείο τον πήγαιναν τα αποτελέσματα. Τώρα τι θα πείτε γι' αυτόν, κύριοι "ειδήμονες";

Ας πούμε ότι μια πρώτη απάντηση σ' αυτή την ερώτηση είναι το κείμενο του "Τσάρλυ", το οποίο και θα δούμε λίγο πιο αναλυτικά:

"Μια μάχη που πήγε σε βαθμούς που ποτέ άλλοτε δεν έχει φθάσει η κόντρα δύο ομάδων σε πρωτάθλημα 20 ομάδων.": Δεδομένου ότι μιλάμε για τη φετινή Σίτι και τη φετινή Λίβερπουλ, αυτό το γεγονός μάλλον είναι πλήγμα για την Πρέμιερ της Αγγλίας, αφού καταρρίπτει το μύθο ότι "όλοι μπορούν να κερδίσουν όλους". Το μόνο που ισχύει τελικά απ' αυτό το μύθο είναι ότι σχεδόν κανένας δε μπορεί να φέρει ισοπαλία 0-0. Για τον απλούστατο λόγο ότι όλοι τρώνε γκολ-φάβες τουλάχιστον κάθε δεύτερο ματς. Και είναι κατά πολλούς το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου! Facepalm... Αν το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου είναι έτσι, φαντάσου πώς είναι τα υπόλοιπα...

"Το ποδόσφαιρο όμως και γενικά ο αθλητισμός έχει έναν μαγικό τρόπο να σου δίνει αυτό που αξίζεις.": Το πώς πήρε ο ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα 2018-19 (δεν το δικαιούται για την καμία) δείχνει ότι δεν υπάρχουν μαγικά. Στον τηλεοπτικό αθλητισμό δύσκολα παίρνεις αυτό που αξίζεις. Συνήθως παίρνεις αυτό που το σύστημα διαφθοράς θέλει να πάρεις, το οποίο πρακτικά ποτέ δεν έχει έστω την παραμικρή σχέση μ' αυτό που αξίζεις. Γι' αυτόν όμως το λόγο έχει μεγάλη πλάκα όταν το σύστημα διαφθοράς αποτυγχάνει να δώσει το αποτέλεσμα εκεί που θα ήθελε (π.χ. ο υπερεκτιμημένος Νίκος Νιόπλιας εκτέθηκε ανεπανόρθωτα όταν κλήθηκε να παρουσιάσει τον Παναθηναϊκό που ο ίδιος είχε αναλάβει να προετοιμάσει, αφού ήταν πολύ κατώτερος από τον Παναθηναϊκό του Τεν Κάτε, που δεν ήταν κι αυτός καμιά τρομερή ομάδα και απλά εκμεταλλεύτηκε την αγωνιστική ανυπαρξία του τότε Ολυμπιακού, ο οποίος τότε Ολυμπιακός ήταν ξεκάθαρα ο βασικός ευνοούμενος στη χώρα). Για μισό λεπτό όμως... Γιατί πάλι ο αγωνιστικά ανύπαρκτος είναι ο βασικός ευνοούμενος; Κάτι βρωμάει... Και έχεις κι εσύ το μερίδιό σου στην ευθύνη. Γιατί ναι μεν λες "επί προσωπικού" ότι σ' ενοχλεί όταν δεν είναι δίκαια τ' αποτελέσματα, αλλά κάθεσαι επί τουλάχιστον μισή σεζόν και μου υμνείς τον ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου, μια ομάδα αγωνιστικά ανύπαρκτη (ειδικά αφότου έφυγε ο αργός μεν, μαχητικός δε Πρίιοβιτς), μόνο και μόνο επειδή πήρε το πρωτάθλημα. Κάτι δεν πάει καλά (και) μαζί σου...

Επιστρέφουμε στη ροή του άρθρου σου, καθώς γράφεις ότι αυτή τη σοφτ Μπαρσελόνα την έφτιαξε ο Βαλβέρδε. Κάνεις λάθος και εμμέσως το παραδέχεσαι λίγες γραμμές πιο κάτω: ο Λουίς Ενρίκε την έκανε έτσι τη Μπαρσελόνα, ο Βαλβέρδε απλά επέλεξε να διατηρήσει αυτή την πρακτική. Μια ομάδα πολύ σοφτ, εξαρτημένη από έναν ατομικιστή που μόνο κακό κάνει η ύπαρξή του στο άθλημα, βάλτε τον να παίξει τένις που είναι ατομικό άθλημα να το φχαριστηθεί κι ο ίδιος περισσότερο, να γλιτώσει και η Μπαρσελόνα από τον ατομικισμό του αφού θέλει τόσο πολύ να προβάλλεται ως ομαδική... Και μην ξεχνάμε ότι και ο Γκουαρδιόλα είχε φτιάξει μια Μπαρσελόνα εξαρτημένη από τον Μέσι. Μόνο ο Τάτα Μαρτίνο ακολούθησε άλλο δρόμο και πέσατε να τον φάτε: τώρα τι να πω, πάρτε τα. Ξέρω γιατί προωθείται τόσο πολύ με παντείους τρόπους ο Μέσι: αυτός και ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι σίγουρα οι δύο πιο εμπορικοί εν ενεργεία παίκτες. Προβάλλονται και οι δύο με διάφορα εμπορικά τρικ για να τους έχουν ως πρότυπα τα μικρά παιδάκια και να συνεχίζεται η ατομικοποίηση του τηλεοπτικού (και μόνο του τηλεοπτικού...) ποδοσφαίρου. Ξέρεις όμως ποιο είναι το συνηθέστερο αποτέλεσμα αυτών των πρακτικών, έτσι; Ο Ουάρντα. (Σοβαρά τώρα, τι σχέση έχει αυτό το κωλόπαιδο με το κανονικό ποδόσφαιρο;)

Σημείωση για τις γυναίκες: Το κανονικό ποδόσφαιρο αποτελεί μεταξύ άλλων και τρόπο αυτοάμυνας, απαραίτητο προσόν για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας απέναντι στις συνεχείς επιθέσεις από το αδύναμο φύλο. Αγωνιζόμενες είμαστε πιο δυνατές - κι εγώ κάποτε δεν το ήξερα... Όσες αποφασίσετε να πάρετε πρώτη εικόνα από ανδρικό ποδόσφαιρο, ψάξτε για φάσεις με μαρκαρίσματα του Γκατούζο, όχι για ντρίμπλες και τακουνάκια του κάθε προβαλλόμενου "σούπερσταρ". Η αγωνιστικότητα προϋποθέτει σκληράδα και σωστή τακτική προσέγγιση, όχι επιδεικτικές και αλαζονικές συμπεριφορές.

Επιστρέφουμε στον "Τσάρλυ". Χαρακτηρίζεις τεράστια ομάδα τη Λίβερπουλ. Ναι, τηρουμένων των αναλογιών του τηλεοπτικού ποδοσφαίρου, κάποτε ήταν. Αλλά πριν από περίπου δέκα χρόνια έγινε κι αυτή ομαδούλα της σειράς και απ' αυτό το καθεστώς δεν επιστρέφεις με καραγκιόζηδες όπως ο Κλοπ τον οποίο παρουσιάζεις ως "προπονηταρά". Συμφωνώ ότι η φετινή Λίβερπουλ είναι καλύτερη από τη φετινή Μπαρσελόνα, αλλά το να είσαι καλύτερος από μια ομάδα μαλακή σαν το βούτυρο δεν λέει το παραμικρό. Είσαι 1-1 σε κομβικό ματς με μια ομάδα που η επίθεσή της είναι πιο γρήγορη από την άμυνά σου και πας να πάρεις το ματς με την άμυνα στη σέντρα; Πού είναι η δουλειά σου κύριε Κλοπ στο κομμάτι της τακτικής προσέγγισης; Το ξέρω, τελικά η Λίβερπουλ πήρε μετά κόπων και βασάνων τη νίκη με 2-1 απέναντι στην Τότεναμ, αλλά εγώ που τρίβομαι σε πρακτικό επίπεδο με το σπορ δεν πείστηκα από την αγωνιστική της εικόνα - και σημειώνω πως η Τότεναμ είναι επιεικώς μέτρια ομάδα για να μην παρεξηγηθώ. Το πόσο μικρός είναι ως προπονητής ο Κλοπ φαίνεται και εκτός γηπέδου, σε δηλώσεις που κάνει κατά καιρούς. Θέλει να το παίξει απλός και λαϊκός για να έχει με το έτσι θέλω τη λαϊκή αποδοχή (ευθύνεστε κι εσείς οι "ειδήμονες" που τον προωθείτε και του έχετε φουσκώσει όσο δεν πάει τα μυαλά) και, στην προσπάθειά του αυτή, κάνει κάτι δηλώσεις ανεκδιήγητες. Το τελευταίο του (μέχρι το επόμενο...) κατόρθωμα είναι αυτό το "Ρίξτε μου πρόστιμο, οι παίκτες είναι γαμ@@@ γίγαντες" που δημοσιεύθηκε μεταξύ άλλων (αν και με πολύ προωθητική χροιά) και στο Sport24. Σε λίγο δηλαδή θ' αρχίσουμε κάτω απ' τις δηλώσεις του (κάθε) Κλοπ να βλέπουμε σηματάκια ΤΜ ή/και αυτό το κεφαλαίο R σε κύκλο ή/και το κεφαλαίο C σε κύκλο. Τόση εμπορική (και όχι ποδοσφαιρική) νοοτροπία ΔΕΝ είναι καλή για το ποδόσφαιρο. Το Calciopoli που ταρακούνησε την Ιταλία και τώρα ανακινείται από το Contra είναι απλώς ένα μικρό παράδειγμα του τι πατήματα δίνει η εμπορικότητα και τι αποτέλεσμα έχουν αυτά όταν χρησιμοποιούνται. Η δημοσίευση του Contra πάνω στο θέμα δεν είναι τίποτ' άλλο παρά μια απόδειξη ότι ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ. Στην Ιταλία η φασαρία ξεκίνησε από μια τυχαία δήλωση που απέκλινε από τη γραμμή του "πρέπει να λέμε ότι όλα είναι καλά, να μη χάσουμε τον κόσμο που έρχεται στο γήπεδο ή/και παίζει στοίχημα". Ποιος θα μου εγγυηθεί ότι δε γίνονται τα ίδια στη Γερμανία, την Αγγλία και εσχάτως τη Γαλλία; Να το πιστέψω επειδή απλά δεν έχει ακουστεί κάτι; Ε λοιπόν ΟΧΙ, ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ. Δεν ανέφερα την Ισπανία, αφού κι εκεί υπάρχει η παραδοχή για κάτι "νομότυπα βαλιτσάκια", όπως αναφέρει μια άλλη σχετικά πρόσφατη δημοσίευση του Contra, σχετικά με την Ουέσκα. Δηλαδή μας λέει ευθέως ότι όλο, μα όλο, το ισπανικό τηλεοπτικό ποδόσφαιρο είναι στημένο. Διατύπωσα άλλωστε τον επίμαχο κανόνα για την καθαρότητα σε προηγούμενο άρθρο μου:

Ένα καθαρό ΔΕΝ σημαίνει ότι είναι όλα καθαρά. Αλλά, ένα στημένο ίσον ΟΛΑ ΣΤΗΜΕΝΑ.

Η πλάκα είναι ότι πολλοί θεωρούν την ισπανική Πριμέρα ως το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου! Άλλο κάρο με πατάτες, λέω εγώ μετά τα σχόλια που έχω κάνει για την αγγλική Πρέμιερ και φυσικά την ελληνική "Σούπερ" λιγκ. (Στην ιταλική Serie A δεν έχω κάνει ανάλογη κριτική, γιατί πολύ απλά την έχετε ξετινάξει εσείς οι "ειδήμονες", άρα το μόνο που αναρωτιέμαι είναι προς τι τόση ευαισθησία απέναντι στα ιταλικά στημένα, όταν προς τα ισπανικά υπάρχει διάθεση δικαιολόγησης και προς όλα τα υπόλοιπα διάθεση απόλυτης κάλυψης. Αυτά ούτε δικαιολογούνται ούτε καλύπτονται αν θέλεις να έχεις καθαρή τη συνείδησή σου. Καλώς έγιναν οι αποκαλύψεις που έγιναν για την Ιταλία, το ίδιο να γίνει όμως και για όλες τις άλλες χώρες, και με τον ίδιο κατακριτικό τρόπο, χωρίς δικαιολογίες και μισόλογα. Αλλιώς είστε όλοι ρατσιστές.)

"Εκεί παίζεις με τους καλύτερους της Ευρώπης και πρέπει να κερδίσεις σε παιχνίδια απίστευτου ρυθμού.": Άσε μας ρε "Τσάρλυ", πώς γίνεται να βγαίνουν Τσάμπιονς Λιγκ οι καλύτεροι όταν είναι στημένα τα πρωταθλήματα για να βγαίνουν οι χειρότεροι; Και πού στο διάολο τον είδες το ρυθμό; Σαν πεθαμένοι παίζετε οι άντρες! Σας βγαίνουν μεγάλα σκορ επειδή απλά δεν ξέρετε άμυνα και τα τρώτε σαν τα στραγάλια! (Ναι, και το 2-0 που το έχετε για μικρό είναι μεγάλο σκορ, το ίδιο ισχύει φυσικά και για το 1-1. Δύο ολόκληρα γκολ σε μόλις 90 λεπτά μ' αυτό τον πεθαμένο ρυθμό; Πού είναι οι άμυνες; Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι σχεδόν πάντα μιλάμε για γκολ-φάβες. Στατιστικά να το δει κανείς, είναι εμφανές ότι κάτι δεν κάνετε καλά εσείς οι άντρες, που μου το παίζετε και τοπ κλας.)

"Ο Ενρίκε έφυγε, αλλά ο Βαλβέρδε δεν φρόντισε να αλλάξει τη συνταγή.": Μπράβο που έστω και μ' αυτό τον τρόπο το παραδέχθηκες ότι ο Βαλβέρδε δεν πιάνει μία ως προπονητής. Σε κριτικάρω στα λάθη σου, όμως αυτό δε μου απαγορεύει να σου παραδεχθώ τα σωστά σου. Έτσι είναι άλλωστε μια σωστή και πλήρης κριτική. Κριτική δεν είναι μόνο η αρνητική της πλευρά. Ούτε βέβαια είναι μόνο η κακοπροαίρετη κριτική που έχει ως εικόνα στο μυαλό του ο μέσος άνθρωπος. Εμένα η κριτική μου είναι αυθόρμητη και βασίζεται στην προσωπική μου πρακτική εμπειρία. Το αν αρέσει σε κάποιους ή όχι δε μ' ενδιαφέρει, αρκεί να είναι τέτοια ώστε να μου επιτρέπει να τα έχω καλά με τη συνείδησή μου. Δε μ' ενδιαφέρει να χαϊδεύω αυτιά, ή εν προκειμένω μάτια. Μ' ενδιαφέρει να έχω πιθανότητα να βοηθήσω να βελτιωθεί η δημόσια εικόνα του αθλήματος που αγαπώ. Επειδή λοιπόν η δημόσια αυτή εικόνα δεν πλησιάζει καν τα επίπεδα που το άθλημα δικαιούται, συχνά αναγκάζομαι να χρησιμοποιώ σκληρή γλώσσα για να κάνω την κριτική μου. Δεν το κάνω για να περάσει η ώρα, αγαπάω το άθλημα όπως το βλέπω από την πρακτική μου εμπειρία και θεωρώ άδικη όλη αυτή την παραμόρφωση στην οποία συχνά το υποβάλλετε εσείς οι "ειδήμονες".

"Ο Βαλβέρδε ακολούθησε τον δρόμο του Ενρίκε, έχει τον καλύτερο παίκτη του κόσμου και στηρίζει τα πάντα πάνω του.": Και ποιος είναι ο καλύτερος παίκτης του κόσμου; Ο Μπουσκέτς; Γιατί ο Μέσι ΔΕΝ είναι. (Εντάξει, ούτε ο Μπουσκέτς είναι, απλά τον ανέφερα γιατί πλασάρεται ως ανασταλτικός μέσος, άσχετα αν στην πραγματικότητα είναι δεκάρι παλαιάς κοπής.) Επίσης, πώς στηρίζεις τα πάντα σ' έναν παίκτη που δεν συμμετέχει στην αμυντική λειτουργία (άρα δεν είναι ποδοσφαιριστής); Είναι αυτό σοβαρό πλάνο; Στέκει να γράφονται ύμνοι για τον "συντηρητικό διαχειριστή Βαλβέρδε", όταν το "πλάνο" του είναι "Περιμένετε να μας χαρίσει τη μπάλα η διαιτησία και δώστε τη στο Μέσι μπας και βάλει κανα γκολ"; Είναι αυτό πλάνο κανονικού προπονητή; Σημειώνω πάντως, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ότι δε μου κάνει καμία εντύπωση αυτό που βλέπουμε από τη Μπαρσελόνα αυτού του μυρωδιά. Είχε ήδη φανεί από τον Ολυμπιακό ότι ο άνθρωπος δεν κάνει για τους πάγκους, εκτός άμα είναι να τους... καθαρίζει πριν και μετά τον αγώνα. Αλλά το πιο αστείο δεν είναι καν αυτός καθαυτός ο Βαλβέρδε. Σε πρόσφατο αφιέρωμα του Sport24 στη Μπαρσελόνα, γράφει πως "απόλυτο αφεντικό είναι ο Σεγκούρα". Ναι, αυτός ο αστείος τύπος που χρειάστηκε αδιανόητη εύνοια για να πάρει ένα... ελληνικό πρωτάθλημα ως προπονητής του Ολυμπιακού (ο οποίος Ολυμπιακός ήταν τελείως άλλου είδους ομάδα από τον σημερινό Ολυμπιακό, γι' αυτό και είχε πολύ μεγαλύτερη εύνοια απ' αυτήν που έχει σήμερα, ήταν βλέπετε πιο εμπορικός τότε). Σεγκούρα, Σεγκούρα, πάρε τη μαγκούρα! Χα χα χα!

"Ποτέ δεν θεώρησα σημαντικά τα πολλά τέρματα που βάζει ο Μέσι": Ναι, γιατί εκτός αυτών άντε να δώσει καμιά ασίστ ή να κάνει κάποιο κολπάκι να ενθουσιάσει τους οπαδούς της Μπαρσελόνα. Πέραν τούτου, ουδέν. "Ο καλύτερος παίκτης του κόσμου", όπως λες στο ίδιο άρθρο. Και όχι, κάνεις λάθος για τον Γκουαρδιόλα. Αυτός είναι που δημιούργησε με το έτσι θέλω το μύθο του Μέσι. Ο Χεράρδο Μαρτίνο ήταν που προσπάθησε να κάνει ομάδα τη Μπαρσελόνα - αυτόν άλλωστε πέσατε όλοι να φάτε επειδή... δεν άρεσε του Μέσι. Αν κάτι συνέβαινε και αναλάμβανα αύριο τη Μπαρσελόνα, το πρώτο που θα ζητούσα είναι να λυθεί το συμβόλαιο του Μέσι. Και αμέσως μετά θα απαιτούσα στην περίφημη Μασία ν' αρχίσει ν' ακούγεται κατά βάση η λέξη "άμυνα". Τέλος η αναγκαστική κατοχή. Η δική μου Μπαρσελόνα θα μάθαινε να προσαρμόζεται σε ποδόσφαιρο αναμονής, χώρου, αντεπίθεσης. Την κατοχή καλό είναι να την έχεις μόνο όταν σε βολεύει. Άμα τη θες με το έτσι θέλω, να οι τρύπες στα μετόπισθέν σου, ακόμα κι αυτή η αστεία Λίβερπουλ μπορεί να σε διασύρει, που δεν είναι ομάδα αντεπιθέσεων - απλά εσύ την κάνεις να μοιάζει με τέτοια. Θυμίζω άλλωστε ότι η Πόρτο στον αμέσως προηγούμενο γύρο είχε πολύ πιο πειστική εικόνα και αποκλείστηκε μόνο λόγω του Κασίγιας. Κανείς άλλος της Πόρτο δεν υστέρησε συγκριτικά με τους αντίστοιχους της Λίβερπουλ. Ίσα ίσα, στο κέντρο η Λίβερπουλ ήταν αυτή που υστερούσε σημαντικά. Για ποια δουλειά του Κλοπ μιλάμε;

"Το γεγονός πως μεγάλοι παίκτες δεν παίρνουν τον ρόλο που τους αναλογεί" κλπ: Ποιους ακριβώς εννοείς ως "μεγάλους παίκτες"; Εκτός αν απλώς αναφέρεσαι στην ηλικία τους. Πολλοί παίκτες της φετινής Μπαρσελόνα έχουν φτάσει πια σε ηλικίες που βιώνουν για τα καλά τις ανδρικές αδυναμίες, οι οποίες οδηγούν στην αναπόφευκτη ραγδαία πτώση της γενικής αθλητικής ικανότητας, σε ηλικίες που η γυναίκα είναι σε θέση να παραμένει ακμαία για... πολλά ακόμη χρόνια. Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι 32 ετών και νιώθω καλύτερα από ποτέ, δεν θέλω όμως καν να σκέφτομαι πώς θα ήταν να είμαι άνδρας. Ειδικά σε συνδυασμό με την κοινωνική πίεση που βιώνετε για να έχετε ντε και καλά το ρόλο του ισχυρού, οι ηλικίες από τα 30 και μετά πρέπει να είναι εφιάλτης για εσάς. Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν σας λυπάμαι καθόλου. Ας μετρούσατε πιο σωστά τις δυνάμεις σας στην αρχή της ιστορίας του είδους μας, να μην είχαμε τώρα αυτή τη φασαρία με τα φύλα. (Δεν αποποιούμαι βέβαια και την ευθύνη του δικού μου φύλου. Στο παρελθόν κρατήσαμε παθητική στάση, που κακώς έχει συγχυθεί ως αμυντική, αφού στο κάτω κάτω δεν προστάτευσε απολύτως τίποτα. Εγώ όμως έχω επιλέξει να ξεφύγω από τα λάθη του παρελθόντος και να βοηθήσω όσο μπορέσω τα επόμενα κεφάλαια της ιστορίας να μπουν σε σωστή βάση. Είναι ανήθικο και απαράδεκτο να επιλέγεις συνειδητά να κάνεις λάθος, ιδίως αν δείχνει βραχυπρόθεσμα να σε συμφέρει σε ατομικό επίπεδο. Οι περισσότερες γυναίκες βέβαια δεν επέλεξαν συνειδητά αυτή την παθητική στάση. Τους επιβλήθηκε από τους παλιότερους, όταν οι ίδιες δεν ήταν ακόμα σε θέση να κρίνουν και υπήρχε μια γενικότερη κατάσταση που δεν επέτρεπε πουθενά και σε τίποτα την αμφισβήτηση. Οι πρώτες γυναίκες που επιχείρησαν την αμφισβήτηση αξίζουν την πλήρη αναγνώριση και τα συγχαρητήρια όλων μας, άσχετα αν τις ξέρουμε ή όχι. Μπορεί και οι ίδιες να μην κατάλαβαν ποτέ πόσο καλό έκαναν ή πήγαν να κάνουν στον κόσμο.)

"Το Τσάμπιονς Λιγκ είναι μεγάλη διοργάνωση, δεν γίνεται να την κατακτήσεις με πατσαβουράκια": Καλά, και με τι το κατέκτησε η Ρεάλ Μαδρίτης τρεις συνεχόμενες φορές; Και με τι θα το κατακτήσει όποια ομάδα το κατακτήσει φέτος (2018-19); Της πλάκας είναι! Σωστά τα σχόλιά σου για τον Άλισον αλλά μέχρι εκεί. Κομβική θέση ο τερματοφύλακας, ναι, αλλά κανείς δε μπορεί να πάρει διοργάνωση μόνος του. Δεν έχει υπάρξει καν κάποιος να το επιχειρήσει: ο Μέσι, που αγωνιστικά είναι κάτι σαν μόνος του (επειδή έτσι λέει το πλάνο της Μπαρσελόνα), στηρίζεται πολύ στην εξωγενή εύνοια και στην προπαγάνδα που κάνετε υπέρ του εσείς οι "ειδήμονες". Ο Κριστιάνο τα ίδια. Κάθε ομάδα στην οποία πάει αυτός ο ατομικιστής του κερατά, αυτομάτως παίζει μόνο σέντρες και μόνο για το δικό του κεφάλι. Επειδή λοιπόν αυτός ο τρόπος δεν είναι και πολύ αποδοτικός, η εν λόγω ομάδα χρειάζεται την απόλυτη εξωγενή εύνοια για να πάρει αποτελέσματα. Σε μια μεγάλη όπως λες διοργάνωση, αυτό το "σύστημα" θα γνώριζε μονίμως συντριβές από τον κάθε πικραμένο (τηρουμένων των αναλογιών ο "πικραμένος", αφού στις μεγάλες διοργανώσεις δεν έχει χώρο για πραγματικά πικραμένους). Για ποια μεγάλη διοργάνωση μιλάς λοιπόν; Με τι κριτήρια ορίζεις το μέγεθός της;

"Οι άμυνες που βγήκαν στον συγκεκριμένο χώρο στο τελευταίο κομμάτι του παιχνιδιού ήταν συγκλονιστικές": Καλά, αν δεις εμένα με τις φίλες μου πώς αμυνόμαστε, θα πάθεις έμφραγμα. Και ξαναλέω, ΔΕΝ είμαστε επαγγελματίες. Απλά έχουμε την τεράστια τύχη να είμαστε γυναίκες. Μέλη του πραγματικού ισχυρού φύλου. Είμαστε μέλη ενός μέχρι πρότινος κοιμώμενου γίγαντα, που σιγά σιγά ξυπνάει και ήδη έχει σκορπίσει τον τρόμο στις τάξεις της φαλλοκρατίας. Παριστάνετε ότι δεν μας παίρνετε στα σοβαρά, αλλά στην πράξη μας τρέμετε και κάποιες το ξέρουμε. Μας περάσατε για βόδια: κάνατε λάθος και υποχρεούστε να το πληρώσετε.

"Ασφαλώς και πιστώνεται πως έχει πάρει δύο πρωταθλήματα, οδηγεί τη Μπαρσελόνα σε δεύτερο συνεχόμενο νταμπλ": Σημειώνω ότι αυτά τα γράφεις για τον Βαλβέρδε και την ισπανική Πριμέρα, γνωστή και ως "το πρωτάθλημα με τα βαλιτσάκια". Θα το σχολίαζα περαιτέρω, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνω μ' αυτό το άρθρο γιατί υπάρχει και μια πραγματική ζωή εκεί έξω.

Παράγραφος "Νίκη του σύγχρονου ποδοσφαίρου": Το κλισέ που αναφέρεις γράφεται μόνο για να προβληθεί ο Βαλβέρδε ως "ικανός διαχειριστής". Όλως τυχαίως γράφεται μόνο όταν του πάνε καλά τα αποτελέσματα. Έφτιαξε έναν Ολυμπιακό που άρεσε μόνο στον κόσμο του Ολυμπιακού και από τότε οι Έλληνες "ειδήμονες" έχετε βαλθεί να τον ανεβάσετε στην κορυφή της συνείδησης όλων. Αν όμως καθίσει κανείς να κρίνει σοβαρά τη δουλειά του Βαλβέρδε στον Ολυμπιακό, θα βρει υπέρ το δέον πολλά κενά και λάθη. Πήρε στημένα κάποιους τίτλους αφού έφτιαξε έναν εμπορικό Ολυμπιακό που στην ουσία "αγόρασε" την εύνοια που είχε, αλλά στην Ευρώπη εκτέθηκε ανεπανόρθωτα σε όλα τα έστω υποτυπωδώς σοβαρά τεστ. Ο Κετσπάια αντιθέτως έφυγε... πριν φάει γκολ. Ο Ζαρντίμ έφυγε αήττητος. Πάλι καλά που ο Μαρτίνς έχει καταφέρει να βάλει φανταχτερό περιτύλιγμα στη δουλειά του, αλλιώς κι αυτός θα είχε φύγει και μάλιστα ως "άτιτλος ίσον αποτυχημένος". Δεν είναι άλλωστε και πολύ εύκολο, δεδομένης της στάσης των ΜΜΕ, να βάλεις φανταχτερό περιτύλιγμα σε μια ομάδα που (με τα καλά της και τα στραβά της) προσπαθεί βασικά να παίξει κανονικό, "αντιεμπορικό" κατά τους "ειδήμονες" ποδόσφαιρο. Τον βοηθά βέβαια πολύ η θεαματική άνοδος στην ταχύτητα σε σχέση με πέρσι, αλλά έχει βάλει κι αυτός το χεράκι του με τη δουλειά στη φυσική κατάσταση, που βοήθησε ώστε αυτή η ταχύτητα να βγαίνει για όλο το διάστημα που... παίζει ο Καμαρά και δεν παίζει ο Νάτχο.

Ναι, ισχύει ότι όταν μπορείς να τρέξεις τρέχεις. Στο ποδόσφαιρο ειδικά δεν γίνεται να κάνεις αλλιώς, έχεις τεράστιο χώρο να υπερασπιστείς για να βοηθήσεις την ομάδα σου να κάνει το καλύτερο δυνατό στο εκάστοτε ματς. Αλλά όχι, δεν βλέπω τη Λίβερπουλ του Κλοπ να το εφαρμόζει τόσο καλά όσο το παρουσιάζεις. Και γενικότερα δεν τη βλέπω αυτή την ένταση που λες στους αγώνες της τηλεόρασης. Τις περισσότερες φορές, μόνο η αγάπη μου για το ίδιο το άθλημα με κρατάει να μη με πάρει ο ύπνος. Δύσκολα βρίσκεις ομάδα της προκοπής στην τηλεόραση και γενικά στο προϊόν της ΦΙΦΑ που έχει το θράσος να αποκαλεί ποδόσφαιρο. Μεγαλύτερη ένταση έχουν τα επεισόδια που γίνονται.

Έπεται το Άγιαξ-Τότεναμ. Μετά απ' αυτό, κάποια στιγμή που θα 'χω χρόνο, θα τα ξαναπούμε.