Να περιγράψω αυτά που διαβάζω πάλι...

(Apologies to my non-Greek readers, but once again I have to criticise a specific Greek journalist)

Αφότου δημοσίευσα το προηγούμενο άρθρο μου, ο "Τσάρλυ"... ξαναχτύπησε δις. Ας τα πάρουμε με τη σειρά, ξεκινώντας από το κείμενο "Το ποδόσφαιρο έχει ανάγκη τον Άγιαξ":

"Η ακαδημία του Άγιαξ ταπείνωσε το χρήμα": Εμμ, όχι ακριβώς. Δεν ξέρω πόσοι το έχετε καταλάβει, αλλά ο Άγιαξ παίζει ένα ποδόσφαιρο παρόμοιο με αυτό των "πλουσίων" τους οποίους παριστάνει ότι κατηγορεί ο "Τσάρλυ". Ένα ποδόσφαιρο χαμηλού επιπέδου. ΟΚ, η συχνότητα σέντρας διαφέρει από τη μία φουλ επιθετική ομάδα στην άλλη, ο Άγιαξ δεν παίζει αποκλειστικά σέντρες, αλλά με σέντρα το βρήκε το 1-2 στο Τορίνο. Έχεις ισοφαρίσει, έχεις πάρει υποτίθεται φόρα και πας και μου ψάχνεις το γκολ με σέντρα; Αν ο Άγιαξ ήθελε να ταπεινώσει το χρήμα, έπρεπε να μην κάνει ούτε μία σέντρα, ιδίως μετά το 1-1. Έπρεπε να παίξει με το μυαλό της Γιουβέντους. Να κάτσει πίσω και να κάνει πως δε θα τον πειράξει η παράταση, μπας και βρει καμιά ευκαιρία για κανονικό ποδόσφαιρο χώρου. Ναι, ξέρω, αν το έκανε αυτό "δε θα ήταν ο Άγιαξ". Το είχα γράψει εγκαίρως σ' αυτό το ιστολόγιο και το είχα πει ακόμα πιο εγκαίρως σε διαλόγους ότι αυτή τη σεζόν η Γιουβέντους είναι χάλια. Η παρουσία του Κριστιάνο Ρονάλντο αφαιρεί έναν παίκτη από την αμυντική λειτουργία και φθείρει όσους από τους συμπαίκτες του καλούνται να συμμετέχουν σ' αυτήν. Αν μιλούσαμε για βόλεϊ ή μπάσκετ, πολύ ευχαρίστως να δεχόμουν ότι μιλάμε για έναν παίκτη με καθαρά επιθετικά καθήκοντα. Το ποδόσφαιρο όμως παίζεται σε πολύ πολύ μεγαλύτερο χώρο και δεν υπάρχει το περιθώριο για παίκτη λιγότερο στο ανασταλτικό κομμάτι. Αν δεν πάρεις τη μπάλα απ' τον αντίπαλο δηλαδή πώς θα φτιάξεις φάση για να σκοράρεις; Θα περιμένεις να χάσει ευκαιρία ο αντίπαλος ή να σου γίνει δώρο απ' τη διαιτησία; Κι αν το δώρο δε σου γίνει και ο αντίπαλος πετύχει γκολ τι θα κάνεις; Πώς θα το διαχειριστείς;

"Ο Θέμης νωρίς το πρωί ανέβασε ένα πολύ όμορφο κείμενο": Ξαφνικά είναι όμορφα τα κείμενα που μιλάνε για υψωμένα δάχτυλα; Τότε αγοράκι μου δε θες να σου φερθώ όμορφα αν κάπου σε πετύχω... Είμαι κι εγώ εναντίον της κλειστής λίγκας που πάνε τα "ξεφτέρια" εκεί πάνω να φτιάξουν, αλλά δεν πρόκειται να πέσω στο επίπεδο των δύο σας. Γαλλικό από γαλλικό διαφέρει και, όπως κάθε τι άλλο, καλό είναι να χρησιμοποιείται σωστά, όχι για δημιουργία ψεύτικων εντυπώσεων. Αν υποθέσουμε ότι στη θέση της Γιουβέντους ήταν κάποια εκ των Μπαρσελόνα, Μπάγερν και Σίτι, θα έγραφε ο Θέμης ή ο κάθε Θέμης για υψωμένα δάχτυλα; Ή μήπως αυτά γράφονται λόγω του αμυντικού παρελθόντος της Γιουβέντους και γενικά του ιταλικού ποδοσφαίρου που έχει τσούξει επανειλημμένα τ' αφεντικά σας; Ηρεμήστε, δεν είναι πια αμυντική ομάδα η Γιουβέντους. Η Γιουβέντους και η Μίλαν που κάποτε σας έτσουζαν ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ. Χωνέψτε το, παλιορατσίστες, κολλημένοι.

"Ο Γκουαρδιόλα που αναμφισβήτητα διδάσκει το ποδόσφαιρο στην πιο σύγχρονή του εκδοχή": Καλό και σύντομο. Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρεις; Ο Γκουαρδιόλα βασικά διδάσκει το 2-3-5 που έπαιζε η Αγγλία το 1958, όταν και διασύρθηκε από το 2-4-4 της Ουγγαρίας. Και άμα ο αντίπαλός του παίζει πραγματικά σε χαμηλά μέτρα, η απάντησή του είναι σέντρα στη σέντρα, αλλαγή παιχνιδιού και πάλι σέντρα. Την είδα και τη Μπαρσελόνα με τον "τέλειο συνδυασμό" που αναφέρεις... Οι συγκρίσεις με την ΑΕΚ του Ουζουνίδη είναι πρακτικά αναπόφευκτες. 47 σέντρες απέναντι στα αργοκάραβα του φετινού ΠΑΟΚ (μιλώντας για τον αγώνα του β' γύρου). Αυτό είναι το "ποδόσφαιρο" που διαφημίζεις όταν επαινείς κομπογιαννίτες τύπου Γκουαρδιόλα. Face it, που θα λέγαμε και στα... ελληνικά. Εμείς, όταν μαζευόμαστε και παίζουμε ποδόσφαιρο, όσο δύσκολες κι αν είναι οι αντίπαλές μας δεν κάνουμε σέντρες. Παίζουμε κανονικό, σύγχρονο ποδόσφαιρο, με ασφαλές passing game και προπαντός πολλή προσοχή στη σωστή κάλυψη του χώρου. Αν θες να λες ότι σ' αρέσει το ποδόσφαιρο, υποχρεωτικά θα πρέπει να σ' αρέσει το τρέξιμο, ιδίως μάλιστα το αμυντικό τρέξιμο. Το "ποδόσφαιρο" του Πεπ δείχνει να στοχεύει στην... οικονομία δυνάμεων. Είτε άμυνα είτε επίθεση, οι παίκτες του προσπαθούν να τα κάνουν όλα στο... αμυντικό τρίτο του αντιπάλου. Έτσι όμως χάνεται η ουσία του σπορ, που δεν είναι άλλη από το τρέξιμο. Για 'μένα και τις φίλες μου δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο απ' το να κερδίζουμε τη μπάλα χαμηλά και να ξεχύνουμε τη γραμμή κρούσης μας στον ανοιχτό χώρο με... τσίτα τα γκάζια. (Αν μας δει κανείς της Τροχαίας μπορεί και να μας κόψει κλήση, αλλά δεν πειράζει. Σε καλή φυσική κατάσταση να είμαστε, αυτό είναι που μας νοιάζει περισσότερο.)

"Η Γιουβέντους πλάσαρε τον εαυτό της σαν το φαβορί για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ": Κι εσείς μαλάκες το χάψατε... Το πώς πλασάρεις τον εαυτό σου μπορεί πολύ εύκολα να μην έχει καμία σχέση με το πραγματικό ποιόν σου. Δεν ξέρω βέβαια αν στην περίπτωση της φετινής Γιουβέντους η χαώδης αυτή απόκλιση οφείλεται σε έλλειψη αυτογνωσίας ή κάποιου είδους εμπορικό σχέδιο για το χατίρι του Κριστιάνο, υποψιάζομαι όμως το δεύτερο... Ειλικρινά, αν διώξει η Γιουβέντους αυτό τον γραφικό τον Αλέγκρι και πάρει εμένα στη θέση του, το πρώτο που θα ζητήσω είναι να φύγει απ' την ομάδα ο Κριστιάνο. Κι αν δε φύγει θα... τον φύγω εγώ στην εξέδρα. Ούτε καν πάγκο. Δε μου κάνει για το ποδόσφαιρο που πρεσβεύω, πώς το λένε... Μη μου λες λοιπόν ότι δεν απέτυχε ο Κριστιάνο. Το καταλαβαίνω ότι αυτός έβαλε τα περισσότερα γκολ της Γιουβέντους στα φετινά νοκ άουτ, συνολικά όμως με την τακτική του συμπεριφορά αυτός είναι που έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την αποτυχία του "ποδοσφαίρου του Αλέγκρι". Δεν ξέρω αν το έχει παρατηρήσει κανείς σας, αλλά όποια ομάδα κι αν πάρει τον Κριστιάνο το ρίχνει στις σέντρες. Ή μήπως σας βολεύει να παρατηρείτε μόνο σε ποιο γήπεδο είναι πρώτος σκόρερ αυτός ο "καθοριστικός" ατομικιστής φλώρος;

"Ψάχνει τα γκολ με στυμμένα": Και μετά τον πέταξε σαν στημένη λεμονόκουπα. Γεια σου "Τσάρλυ" ορθογράφε...

"Όταν τα καταφέρνεις μέσα από ποδοσφαιρική φιλοσοφία": Ασχολίαστη η "φιλοσοφία" του Άγιαξ. Αρκετά ασχολήθηκα μ' αυτό το θέμα στις προηγούμενες παραγράφους.

Το κείμενο με τίτλο "Ο θεός του ποδοσφαίρου ήταν σκληρός με τον Πεπ" δεν χρειάζεται σχόλια. Γι' αυτό κι εγώ, αντί να το σχολιάσω, θα το μεταφράσω:

Ουάαααα! Ουάαααα! Μπουχουχουχουχου! Ουάαααα! Ουάαααα!

Μάλιστα. Αυτή ήταν η μετάφραση για το εν λόγω κείμενο. "Τσάρλυ", θα σε συμβουλεύσω να μην τα σπαταλάς τόσο πολύ τα δάκρυά σου. Όσο ο Πεπ δεν διορθώνεται, έχει ακόμα πολλές σφαλιάρες να φάει σε νοκ άουτ αναμετρήσεις. Η πλάκα είναι ότι αυτή τη σφαλιάρα την έφαγε από μια ομάδα με πολύ αργό κέντρο άμυνας. Οι Βερτόνγκεν-Αλντεργουέιρελντ, μέχρι να σύρουν το 'να πόδι, βρωμάει τ' άλλο. Δεν υπάρχει φαβορί στα δύο ημιτελικά ζευγάρια που προέκυψαν στο Τσάμπιονς Λιγκ της ΟΥΕΦΑ, ούτε βέβαια κάποιο ξεκάθαρο φαβορί συνολικά για το τρόπαιο μετά τον άδικο αποκλεισμό της Πόρτο (απ' την άλλη βέβαια οι Πορτογάλοι σίγουρα αναφώνησαν "Πιάσε και τίποτα ρε Ίκερ"...). Οι τέσσερις ομάδες που διεκδικούν ακόμα το τρόπαιο παίζουν παρόμοιο ποδόσφαιρο, πολύ χαμηλού επιπέδου, που θυμίζει Γκουαρδιόλα.

Θα επιστρέψω για λίγο στο κείμενο σχετικά με τον Άγιαξ, μόνο και μόνο για να πω το εξής. Κανέναν Άγιαξ δεν έχει ανάγκη το "ποδόσφαιρο" της ΦΙΦΑ και των παρακλαδιών της. Αν θες συγκεκριμένη ομάδα που να την έχει ανάγκη το φετινό Τσάμπιονς Λιγκ, αυτή ήταν ο... Ερυθρός Αστέρας. Ομάδα που θα μπορούσε να πάει πολύ μακριά αν δεν ήταν το ανύπαρκτο φάουλ με το οποίο άνοιξε το σκορ ο Νεϊμάρ στο Παρίσι. Αλλά η γραμμή της "Say no to racism" ΟΥΕΦΑ δεν επιτρέπει σε ομάδες του "ανατολικού μπλοκ" να διεκδικούν τρόπαια. Αν δεν είναι αυτοί ρατσιστές, ούτε ξέρω ούτε θέλω να μάθω ποιοι ΕΙΝΑΙ ρατσιστές.

Και κάτι τελευταίο. Ωραία δικαιολογία η "τέχνη του εμπορίου" για να κάνει μεταγραφές μια ομάδα που λέει ότι στηρίζεται στις ακαδημίες της, αλλά σ' εμένα δεν πιάνει. Για να πεις ότι στηρίζεσαι στις ακαδημίες σου, πρέπει να το κάνεις συνεχόμενα και σε μεγάλο βάθος χρόνου. Καταλαβαίνω ότι αυτό είναι δύσκολο με δεδομένη τη συνεχή απαίτηση για άμεσα αποτελέσματα, που αυτονόητα δημιουργεί μια ισχυρή πίεση προς την κατεύθυνση των ετοιματζίδικων λύσεων, αλλά διαφωνώ κάθετα με την εν λόγω πρακτική και παραθέτω πως είναι απολύτως εφικτό μέσα από τις ακαδημίες να φτιάξει ο ίδιος ο σύλλογος τους έμπειρους που θα πλαισιώνουν την εκάστοτε φουρνιά - αυτοί γίνονται και "σημαίες" της ομάδας, με όλα τα πλεονεκτήματα που μπορεί αυτό το γεγονός να φέρει στον εκάστοτε σύλλογο (πρώτο και καλύτερο βέβαια η καλύτερη χημεία στ' αποδυτήρια που δημιουργούν αυτού του είδους οι έμπειροι). Δεν εννοώ φυσικά να μένουν κάποιοι... περισσότερα χρόνια στις ακαδημίες με στόχο να γίνουν έμπειροι. Δε γίνεται έτσι. Προωθείς από κάθε φουρνιά αυτούς που μπορείς να προωθήσεις και στην πορεία βλέπεις ποιοι απ' αυτούς μπορούν να μείνουν στο σύλλογο αρκετά ώστε να πάρουν στη συνέχεια το ρόλο του έμπειρου και να πλαισιώσουν την... επόμενη φουρνιά. Ασφαλώς και δε γίνεται να έχουν όλες οι φουρνιές το επίπεδο ταλέντου που θα ήθελε η ομάδα για να παραμείνει τουλάχιστον σταθερή, αλλά δεν πειράζει. Ας κάνει κάθε φουρνιά αυτό που μπορεί, χωρίς ανούσιες πιέσεις για "πιο πολύ σε όλα". Στον αθλητισμό και γενικότερα στη ζωή, δεν υπάρχουν μόνο άνοδος και σταθερότητα. Θα υπάρξει και το σκαμπανέβασμα, θα υπάρξει και η πτώση, και μάλιστα χωρίς να μπορείς να ξέρεις έγκαιρα πότε και πώς θα γίνει. Σε κάθε περίπτωση όμως η ζωή συνεχίζεται και οφείλουμε όσες/όσοι είμαστε ακόμα εν ζωή να συνεχίζουμε μαζί της. Υπό φυσιολογικούς όρους τουλάχιστον, η αποτυχία δεν αποτελεί χρονικό κανονισμό. Η αποτυχία δεν είναι το τέλος του κόσμου. Ο δρόμος για την όποια επιτυχία μπορεί κάλλιστα να περνάει μέσα από πολλές (κι ενδεχομένως μεγάλες) αποτυχίες. Τι έγινε δηλαδή με την αποτυχία της φετινής Γιουβέντους, έπαψε να υπάρχει σύλλογος μ' αυτό το όνομα; Όχι, το φυσιολογικό είναι η επόμενη σεζόν να βρει τη Γιουβέντους να προετοιμάζεται για νέα προσπάθεια προς τον απόλυτο στόχο της. Αν βέβαια θα την κάνει σωστά ή λάθος είναι πολύ νωρίς ακόμα για να το ξέρουμε. Μόνον ο αγωνιστικός χώρος θα μπορέσει να μας δείξει το ποιόν της Γιουβέντους για τη σεζόν 2019-20, και φυσικά θα πρέπει τουλάχιστον να έχει ξεκινήσει η εν λόγω σεζόν. Αν δεν πάρεις ένα ικανό δείγμα αγώνων για να δεις πώς δένουν οι παίκτες μεταξύ τους, τι τακτική βγάζουν και πώς κουμπώνουν με τον εκάστοτε αντίπαλο είναι λίγα αυτά που μπορείς να πεις χωρίς να κινδυνεύεις με παταγώδη διάψευση. Μόνο μία ομάδα έχει περίπου προδιαγεγραμμένη την κάθε σεζόν: μιλάω για τη Ρεάλ Μαδρίτης, φυσικά. Ο τσίρκουλας του Φλορεντίνο Πέρεθ περισσότερο δίνει αφορμές για σχόλια άσχετα με το ποδόσφαιρο παρά σχετικά με αυτό, γιατί ο ίδιος ο σύλλογος επιδιώκει μετά μανίας τον κάθε παίκτη του να τον μετατρέπει σε αντικείμενο κουτσομπολιών. Όπως όμως λέει κι ένα τραγούδι, ό,τι λάμπει θαμπώνει και μπορεί να πλανέψει. Πολλά αγοράκια ξεκινούν το ποδόσφαιρο με στόχο να παίξουν κάποτε στη Ρεάλ Μαδρίτης. Συγγνώμη παιδιά αλλά έχετε βάλει λάθος στόχο. Αυτό που πας να κάνεις για μια ζωή πρέπει να το αγαπάς, όχι να το βλέπεις σαν μέσο κοινωνικής ανόδου, προβολής ή/και καταξίωσης. Η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι κανονική ποδοσφαιρική ομάδα, δε λειτουργεί καν ως τέτοια. Είναι μια επιχείρηση αγοραπωλησίας πλασαρισμένων προτύπων, μια επιχείρηση μάρκετινγκ, καμία σχέση με την ουσία του ποδοσφαίρου. Γι' αυτό και αγωνιστικά σέρνεται, ανεξάρτητα από τους τίτλους που κατακτά ή χάνει ανά σεζόν. Θέλετε τίτλους και ατομική δόξα; Αρχίστε κάποιο ατομικό άθλημα, δεν κάνετε για ποδόσφαιρο. Στο ποδόσφαιρο ταιριάζουν μόνο οι ομαδικοί χαρακτήρες. Ναι, το ξέρω ότι υπάρχουν κάποιες κομβικές θέσεις, επειδή ακριβώς όμως είναι περισσότερες από μία δεν είναι δόκιμο να παίρνει ένας τη δόξα. Στο κάτω κάτω και οι μη-κομβικές θέσεις χρησιμεύουν για την ποικιλία τακτικών που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του αθλήματος. Όλη μαζί η ομάδα κάνει ό,τι είναι να κάνει, δεν έχουν θέση στο ποδόσφαιρο οι "πρωταγωνιστές". Ένα άλλο ελάττωμα που έχει η περίπτωση της Ρεάλ Μαδρίτης είναι ότι δεν αποδέχεται το φυσικό ρόλο του προπονητή. Στις νορμάλ ομάδες ο προπονητής κάνει κουμάντο στους παίκτες, με αποτέλεσμα η ομάδα να παρουσιάζει κατά το δυνατόν μια καλή αγωνιστική εικόνα και να μπορεί να κερδίζει ό,τι κερδίζει με το σπαθί της. Στη Ρεάλ συμβαίνει το αντίστροφο, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να βγαίνει κάποιος Σέρχιο Ράμος και να επιβάλλει δημοσίως την άποψή του για το διάδοχο (εν προκειμένω) του Λοπετέγι. Κάπου εδώ, το μέσο αγοράκι σκέφτεται "Πολύ ωραία, θα την περάσω ζάχαρη στη Ρεάλ". Ίσως, αλλά για σκέψου αν θα πρέπει αυτό να είναι το Νο1 ζητούμενο για έναν αθλητή... Επίσης, αν από 'δώ και πέρα ο Αντόνιο Κόντε δεν ξαναδουλέψει πουθενά, η ευθύνη θα βαραίνει ξεκάθαρα τον Σέρχιο Ράμος. Κι έχει μεγάλη σημασία αυτό γιατί μιλάμε για έναν κανονικό προπονητή, που έχει πράγματα να δώσει στο άθλημα, όχι σαν κάτι Γκουαρδιόλα, Ζιντάν και Λοπετέγι που διδάσκουν τακτικές παλιότερες απ' τους ίδιους... Επειδή λοιπόν τα αγοράκια δεν τα πάτε καλά με τις ευθύνες, αφήστε να πάνε στη Ρεάλ παιδάκια που παίζουν ομαδικά και μπορούν να φτιάξουν "ομάδα του προπονητή".