Ξεκολλήστε ρε απ' τα ονόματα!

(Apologies to my non-Greek readers, as this post is an answer to some recent greek articles)

Αρχίζω από τον "Τσάρλυ" και το "αυτομαστίγωμα του Παναθηναϊκού". Είναι αστείο να γράφεις ότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε κίνητρο για το ματς με τον ΟΦΗ στις 14/4/2019. Ακόμα κι αν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χάσει το "ντέρμπι" που αιωρείται, είναι πέντε βαθμούς πίσω από τον Άρη, απόσταση που τουλάχιστον θεωρητικά μπορεί να καλυφθεί σε δύο αγωνιστικές. Σημειώνω λοιπόν ότι αφενός ο Άρης είναι πέμπτος κι αφετέρου οι ΠΑΟΚ και ΑΕΚ έχουν προβάδισμα με 2-0 για την πρόκριση στον τελικό του κυπέλλου, κάτι που σημαίνει ότι οι πιθανότητες να βγάλει Ευρώπη η 5η θέση είναι σαφώς αρκετές για να την καταστήσουν ελκυστική για Άρη και Παναθηναϊκό (ο Άρης για να βγει Ευρώπη, ο Παναθηναϊκός για να σβήσει την ποινή του). Συγγνώμη που με μία παράγραφο σου ακύρωσα όλο το κείμενο, αλλά... ήθελές τα κι έπαθές τα.

Πάμε παρακάτω. Γράφει ο Καίσαρης για "υψωμένα δάχτυλα" και μας δείχνει μέσες-άκρες ποιο είναι το επίπεδό του. Σε προηγούμενο άρθρο μου, μετά το 1-1 στο Άμστερνταμ, έγραψα ότι το φαβορί για την πρόκριση ήταν ο Άγιαξ. Θα μπορούσα δηλαδή να προσπεράσω το εν λόγω άρθρο του. Αλλά όχι, κάποια πράγματα που γράφει είναι σε λάθος βάση και πρέπει να του κάνω κριτική:

-"Δεν είναι πορεία βασισμένη στη μαχητικότητα, στην άμυνα και τις αντεπιθέσεις. Δεν είναι το αουτσάιντερ με τα γνωστά όπλα, που πάντα αρέσουν στον ελληνικό τύπο, γιατί έχει μάθει να εκτιμά πολύ αυτόν που παίζει στην κόντρα επειδή στο θυμικό του έχει πάντα τις Θερμοπύλες και το έπος του '40. Είναι ο Άγιαξ.": Συγγνώμη αλλά κανένας στον ελληνικό τύπο δε μου φαίνεται να εκτιμά το ποδόσφαιρο αντεπιθέσεων. Όλοι το Μέσι, τον Κριστιάνο και το Νεϊμάρ διαφημίζετε. Έχετε γράψει σε όλους τους τόνους τα καλύτερα των καλυτέρων για κάθε είδους ποδοσφαιριστή κατοχής και για κάθε ομάδα κατοχής. Τις αντεπιθέσεις τις βαφτίζετε "αντιποδόσφαιρο" και "πούλμαν". Αλλά ξέρεις κάτι, αντιποδόσφαιρο είναι τα γεμίσματα, οι σέντρες, οι κεφαλιές και η φουλ επίθεση, ασχέτως ποιος εφαρμόζει τι.

-"Είσαι ο Άγιαξ, δε μπορείς να κάνεις αλλιώς" κλπ: Να το θέσω κομψά... Παπάρια μάντολες. Ξέρω, ο Άγιαξ δεν έχει παρουσιάσει ποτέ στιβαρό αμυντικό σύνολο, ξαναλέω όμως ότι κάθε ομάδα, ασχέτως ονόματος, έχει το δικαίωμα να επιλέγει τι ποδόσφαιρο θέλει να παίξει. Εκτός αν πίσω απ' όλο αυτό το σκηνικό υπάρχει κάποια ποδοσφαιρική δικτατορία που αποφασίζει και διατάζει τι ποδόσφαιρο θα παίζει ο Άγιαξ και ο κάθε Άγιαξ.

-"Μέσα στο σπίτι τους, πετάς έξω τη Ρεάλ Μαδρίτης και μετά πας στο Τορίνο, να αποκλείσεις και τον μοναδικό κάτοχο του τροπαίου που είχε μείνει ακόμα ζωντανός στο φετινό Champions' League, αυτόν που τελευταία φορά που ήταν εκτός ημιτελικών είχαμε 2010 και προπονητής της Ρεάλ ήταν ο Πελεγκρίνι.": Σιγά τις ομάδες που απέκλεισε... Η Γιουβέντους του Κριστιάνο δεν είναι σαν την παλιά καλή Γιουβέντους που έχτισε το "μύθο" για την άμυνά της, κάπου το έχω ξαναγράψει αυτό. Ναι, όλοι οι άλλοι περιμένατε πως "η Γιουβέντους θα είναι αλλιώς, είναι πιο σκληρή", όμως εγώ έχω πει νωρίς στη σεζόν ότι η φετινή Γιουβέντους δεν πιάνει μία μπροστά στην ιστορία της. Κι όσο κι αν δε λέτε να το παραδεχθείτε, "ο μοναδικός κάτοχος του τροπαίου που είχε μείνει ακόμα ζωντανός" ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό γι' αυτή την κατάντια της. Και μάλιστα το εξήγησα σε προηγούμενο άρθρο, μετά το 1-1 στο Άμστερνταμ: απέχοντας από την αμυντική λειτουργία, φθείρει τους συμπαίκτες του. Βέβαια στη ρεβάνς στο Τορίνο ο Αλέγκρι έκανε και το λάθος να βάλει κάποιον Καν μαζί με τους Πιάνιτς και Ματουιντί, άρα στην ουσία είχε παίκτη λιγότερο στον άξονα, αφού αυτός ο Καν άλλες σεζόν δεν θα μπορούσε να περάσει ούτε απ' έξω απ' το προπονητικό κέντρο της Γιουβέντους. Οι ομάδες αλλάζουν όχι μόνο το είδος ποδοσφαίρου που παίζουν, αλλά και το επίπεδο στο οποίο το εφαρμόζουν. Από το τέλος της σεζόν 2011-12 και πέρα η πορεία του επιπέδου της Γιουβέντους είναι σε γενικές γραμμές καθοδική, με εξαίρεση μόνο τη σεζόν 2014-15, όταν και στάθηκε άτυχη στον τελικό απέναντι στην αφελή μεν, ευνοούμενη δε Μπαρσελόνα. Στάθηκε άτυχη και στο μεταγενέστερο τελικό με τη Ρεάλ, μιλάμε όμως για έναν αγώνα γενικά χειρότερο από τον τελικό του 2015 - που ούτε αυτός μπορώ να πω ότι έβγαλε μάτια.

-"Δε μπορούσε πια να αμυνθεί μαζικά, έπρεπε να απειλήσει, αλλά ταυτόχρονα και να προσέχει. Δεν ήξερε πώς να το κάνει, την ώρα που ο Άγιαξ είχε φέρει τη σειρά εκεί που την ήθελε: αβαντάζ είχε πια η ομάδα που ξέρει να παίζει καλύτερα, ο κυνισμός δεν έπαιζε πια ρόλο.": Συγγνώμη και πάλι, αλλά η φετινή Γιουβέντους δεν έχει καμία σχέση με κυνική ομάδα. Στο κάτω κάτω, η σωστή εφαρμογή του κυνισμού είναι απόλυτα θεμιτή, είναι καθαρό μέρος του αθλήματος. Μ' αυτά που γράφεις δίνεις μια πολύ μονόπλευρη εικόνα για τον κυνισμό, τον παρουσιάζεις αποκλειστικά και μόνο σαν απόρροια κατωτερότητας ως προς το συνολικό ποδοσφαιρικό επίπεδο. Εμμέσως πλην σαφώς λοιπόν μας λες να ξεχάσουμε το αμυντικό ποδόσφαιρο και να παίζουμε ό,τι να 'ναι. Γιατί ναι μεν ο Άγιαξ την άξιζε την πρόκριση απέναντι σ' αυτή τη Γιουβέντους, ας ήταν όμως η Γιουβέντους στο αγωνιστικό επίπεδο της σεζόν 2011-12 και θα σου 'λεγα εγώ ποια θα ήταν η εικόνα του ζευγαριού. Επίσης είναι λάθος αυτό που λες στην αρχή αυτού του κομματιού. Όταν έχεις φέρει 1-1 έξω και βρίσκεσαι σε τρέχον σκορ 1-1 μέσα, προφανώς και μπορείς να συνεχίσεις ν' αμύνεσαι μαζικά. Βασικά ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να το κάνεις αυτό. Δε θες με τίποτα να φας δεύτερο. Προτιμάς να πας παράταση (και να συνεχίσεις και σ' αυτή ν' αμύνεσαι μαζικά, αφού προτιμάς να πας πέναλτι παρά να φας δεύτερο γκολ). Αρκεί βέβαια να έχεις την απαιτούμενη φυσική κατάσταση. Είναι ζόρικη δουλειά η άμυνα, δε μπορείς να την κάνεις αν δεν έχεις καλά τρεξίματα κι ένα σωστό αμυντικό πλάνο να υπηρετήσεις. Το ποδόσφαιρο δεν είναι βόλεϊ ή μπάσκετ να μπορείς με δυο βήματα να διασχίσεις όλο τον αγωνιστικό χώρο... Το βασικό θέμα λοιπόν που είχε ν' αντιμετωπίσει η Γιουβέντους είναι ότι φέτος δεν ξέρει πώς να προσέχει... Όπως δηλαδή η ΠΣΖ στη φάση των 16 "έκανε Παρί", έτσι η Γιουβέντους στη φάση των 8 έκανε... ΠΑΟΚ.

-"Άντε να βάλουμε και τον Κιελίνι": Α, τόσο ασήμαντα είναι δηλαδή τα σέντερ μπακ, ε; Γι' αυτό και πάτε οι "ειδήμονες" να τα καταργήσετε από τα σχήματα των ομάδων. Ε λοιπόν όχι, είναι σημαντική απουσία αυτή του "πιο βασικού κι από βασικό" σέντερ μπακ. Πρώτα απ' όλα δημιουργείται μεγάλο θέμα χημείας σ' έναν χώρο απόλυτα καθοριστικό για την πορεία της όποιας ομάδας. Καθόλου τυχαίες οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Γιουβέντους όταν δεν έχει τον Κιελίνι. Οι καλύτεροι παίκτες απ' το σημερινό της ρόστερ είναι ο Κιελίνι, ο Ματουιντί, ο Μπεντανκούρ και ο Πιάνιτς. Παίκτες βεβαίως που σε εποχές Φάμπιο Κανναβάρο δεν θα περνούσαν ούτε απ' έξω απ' το προπονητικό κέντρο αυτής της ομάδας. Ήταν βλέπεις οι εποχές που η Γιουβέντους ήξερε να είναι κυνική, αντίθετα με το τωρινό της χάλι. Βέβαια θα πει κανείς ότι το πρόβλημα είναι πιο γενικό, όλες οι πασίγνωστες ομάδες έχουν πέσει επίπεδο συγκριτικά με μια δεκαετία πριν. Φτάσαμε να διαβάζουμε ακόμα και για "διαχείριση Βαλβέρδε", ενώ ο τύπος απλά δεν το 'χει με τη διαχείριση. Δεν ξέρω τι τίτλους θα πάρει και τι όχι για τη φετινή σεζόν, ξέρω όμως ότι αυτά που διαβάζουμε περί "πλάνου της Μπαρσελόνα" είναι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου, μη γράψω τίποτα βαρύτερο. Ναι, κατάφερε να μη δεχθεί γκολ από αυτή την ανήμπορη Γιουνάιτεντ, ουάου που λέει κι ο Βαρουφάκης. Εμείς, που ΔΕΝ ισχυριζόμαστε ότι είμαστε επαγγελματίες, μπορούμε να πάμε είτε στο θέατρο των (καλοκαιρινών;) ονείρων είτε στο Καμπ Νου, να φρακάρουμε τελείως τους "επαγγελματίες υπερήρωες" αντιπάλους μας και να φύγουμε νικήτριες με 0-κάτι. Το δύσκολο είναι να βρούμε χρόνο να κάνουμε όλες ταυτόχρονα το ταξίδι, γιατί εμάς δε μας πληρώνει καμία διαφημιστική εταιρεία και κανένας τηλεοπτικός κολοσσός. Δουλεύουμε όλες σε κανονικές δουλειές. Άλλη είναι σερβιτόρα, άλλη είναι καθηγήτρια, άλλη είναι πωλήτρια, άλλη είναι μηχανικός αυτοκινήτων (ναι, έχουμε κι απ' αυτήν, ξυπνήστε, προχωράει ο κόσμος), ενώ μην ξεχνάμε και το φόρτο που έχουν οι μαθήτριες, ένα θέμα αρκετά σοβαρό στο οποίο όμως δεν θα επεκταθώ σε αυτό το ιστολόγιο, αφού εδώ λέμε για ποδόσφαιρο.

Συμφωνώ πάντως σ' αυτά που λες στο τέλος για την κλειστή λίγκα που πάνε να φτιάξουν οι "κύριοι" του Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν είναι σωστό να δεσμεύονται στην όποια διοργάνωση ομάδες που καθαρά αγωνιστικά δεν αξίζουν να παίζουν σ' αυτήν. Όπως δηλαδή δεν είναι σωστό για τον Παναθηναϊκό να βρίσκεται ντε και καλά στην πρώτη κατηγορία της Ελλάδας, έτσι δεν είναι σωστό για τη Γιουβέντους να βρίσκεται ντε και καλά στο Τσάμπιονς Λιγκ. Τα βλέπεις τα προβλήματα του Παναθηναϊκού, ναι; Ακριβώς τα ίδια σε μεγαλύτερη κλίμακα θα υποστεί και η Γιουβέντους αν περάσει το σχέδιο για την κλειστή λίγκα. Ίσως όχι αμέσως, αλλά κατά εκεί θα πάει αργά ή γρήγορα.

Επειδή όμως εκτός του να κράζουμε πρέπει και να προτείνουμε πρακτικές λύσεις, ας δούμε πρώτα τα δεδομένα που έχουμε και με βάση αυτά θα προτείνω ένα νέο σχέδιο για το Τσάμπιονς Λιγκ:

-Η ΟΥΕΦΑ έχει 55 χώρες μέλη. Κανονικά το Γιβραλτάρ θα έπρεπε να υπάγεται στην Αφρική και οι Τουρκία, Ισραήλ και Καζακστάν στην Ασία, αλλά αυτό περισσότερο είναι... πολιτική κουβέντα.
-Η φάση των ομίλων βάζει στο παιχνίδι τον παράγοντα του κινήτρου τις τελευταίες αγωνιστικές, ενώ σε όλη τη διάρκειά της δίνει πάτημα για "συγχώρεση προγνωστικών". Άλλη ψυχολογία έχει η ομάδα του χωριού όταν παίζει με την υπερομάδα στα πλαίσια ενός ομίλου και άλλη σε αγώνα νοκ άουτ. Το ξέρω ότι σε πολλούς δεν αρέσουν τα νοκ άουτ, ξέρω και ότι "δε βγάζουν αξιόπιστα τη δεύτερη θέση" στη θεωρία, όμως αυτό είναι το καλύτερο σύστημα για εξάλειψη του παράγοντα κίνητρο.
-Το Λιχτενστάιν δεν έχει εθνικό πρωτάθλημα, άρα δε βγάζει ομάδα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Συνεπώς θα πρέπει η διοργάνωση να σχεδιαστεί για 54 χώρες.

Συνεπώς προτείνω να φύγει η φάση των ομίλων και να διεξάγονται όλοι οι γύροι σε διπλά νοκ άουτ, με τον τελικό να παραμένει βέβαια μονός αγώνας. Ο πίνακας πρόσβασης απ' την άλλη θα πρέπει να συνεχίσει να βασίζεται στα εγχώρια πρωταθλήματα, και μάλιστα θεωρώ ότι πρέπει να φύγει απ' τη μέση το "δικαίωμα υπεράσπισης του τροπαίου", που πρωτοέγινε για χάρη της Λίβερπουλ αν δε με απατά η μνήμη μου. Δεν είναι σωστό να υπάρχουν καπαρωμένες θέσεις στη διοργάνωση που θες να είναι η κορυφαία σου.

Πριν περάσουμε όμως στον ακριβή πίνακα πρόσβασης, θα πρέπει να ξέρουμε πώς ακριβώς θα είναι η διοργάνωση. Ας δούμε πώς θα είναι μια διοργάνωση με... επτά προκριματικούς γύρους, ώστε να μην χαθεί ο αριθμός αγωνιστικών που έχει "επιτευχθεί" με το υπάρχον σύστημα:

Αν από τον πρώτο προκριματικό γύρο ξεκινούν 32 ομάδες και από τους γύρους 2-8 ξεκινούν 16 από τον καθένα, έχουμε 32+112=144 ομάδες. Δεν είναι κι άσχημος αριθμός για 54 χώρες, δεδομένου ότι υπάρχει και το Γιουρόπα Λιγκ, αλλά και η δυνατότητα να μειωθεί ο αριθμός των ομάδων στην πρώτη κατηγορία όσων χωρών έχουν υπερβολικά "μακριά" πρώτη κατηγορία. Ο πίνακας πρόσβασης που θα προκύψει σ' αυτή την περίπτωση είναι ο εξής:

Φάση των 32: πρωταθλήτριες χωρών 1-16
7ος γύρος: πρωταθλήτριες χωρών 17-32
6ος γύρος: πρωταθλήτριες χωρών 33-48
5ος γύρος: πρωταθλήτριες χωρών 49-54, δεύτερες χωρών 1-10
4ος γύρος: δεύτερες χωρών 11-26
3ος γύρος: δεύτερες χωρών 27-42
2ος γύρος: δεύτερες χωρών 43-54, τρίτες χωρών 1-4
1ος γύρος: τρίτες χωρών 5-26, τέταρτες χωρών 1-10

Μια χαρά βγαίνει στη θεωρία. Στην πράξη όμως θα προκαλούσε μεγάλη ανισορροπία στους χρόνους προετοιμασίας των ομάδων, γι' αυτό προσωπικά θα προτιμούσα μία πιο απλή λύση και με λιγότερες ομάδες, όσο κι αν αυτό δεν αρέσει στη διαφημιστική αγορά. Η πρότασή μου είναι να γυρίσουμε στη λογική του κλασικού Κυπέλλου Πρωταθλητριών, στο οποίο θα παίζει μόνο η πρωταθλήτρια κάθε χώρας. Άρα με 54 χώρες ο πίνακας πρόσβασης διαμορφώνεται ως εξής:

Φάση των 32: πρωταθλήτριες χωρών 1-10
Προκριματικός γύρος: πρωταθλήτριες χωρών 11-54

Αν θέλουν τα "ξεφτέρια" να έχουν πολλές ομάδες στην Ευρώπη, ας κάνουν το εξής απλό: επιστροφή του κλασικού Κυπέλλου Κυπελλούχων δίπλα στο Πρωταθλητριών και διατήρηση του Γιουρόπα Λιγκ ως διοργάνωσης για ομάδες που τα πάνε καλά στο πρωτάθλημα χωρίς να το πάρουν. Να παίζουν στο Κυπελλούχων οι κυπελλούχες (σε περίπτωση νταμπλ το εισιτήριο του κυπέλλου πάει στη φιναλίστ) και να είναι το Γιουρόπα Λιγκ η entry level ευρωπαϊκή διοργάνωση με τις πολλές ομάδες. Μέχρι και 128 από δαύτες μπορεί να φιλοξενήσει χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Αν υποθέσουμε ότι σε κάθε χώρα γίνεται νταμπλ και οι χαμένες φιναλίστ τερματίζουν κάπου άσχετα, οι 20 πρώτες χώρες στέλνουν στο νέο αυτό Γιουρόπα Λιγκ τις ομάδες 2-4 και οι υπόλοιπες 34 χώρες τις ομάδες 2-3.

Τι γίνεται λοιπόν μ' αυτό τον τρόπο; Οι 20 πρώτες χώρες μπορούν να στηρίξουν απόλυτα αξιόπιστα 12 ομάδες στην πρώτη κατηγορία τους (υπό την προϋπόθεση ότι η ζώνη του υποβιβασμού θα πιάνει δύο με τρεις θέσεις) και οι υπόλοιπες 34 μπορούν το ίδιο για 10 ομάδες στην πρώτη κατηγορία. Δεν υπάρχει κανένα βιώσιμο σύστημα να μπορεί να στηρίξει απόλυτα αξιόπιστα μια πρώτη κατηγορία με πάνω από 12 ομάδες, γι' αυτό καλό θα είναι να σταματήσουν να γίνονται χάρες στον κάθε Πανιώνιο.

Καθυστέρησα αρκετά να ποστάρω αυτό το άρθρο, όταν θα έχω χρόνο θα τα ξαναπούμε.