Η ξεφτίλα, της ξεφτίλας, την ξεφτίλα, Ω ξεφτίλα...

(This time I 'm not in the mood for apologising.)

Μόλις διάβασα ένα άρθρο με τίτλο "Γιατί δεν πρέπει να υποστηρίζουμε τις ελληνικές ομάδες". Είδα τον τίτλο και ήθελα να δω τι προσέγγιση επιλέγει: την υγιή φίλαθλη, ή την οπαδική; Τελικά επιλέγει τη δεύτερη. Το να χαίρεσαι επειδή απέτυχε ο άλλος. Με μία λέξη, χαιρεκακία. Δε με νοιάζει τι κάνει ο υπόλοιπος πλανήτης. Ο σωστός λόγος να μην υποστηρίζουμε τις ελληνικές ομάδες είναι το χάλι το οποίο αυτές παρουσιάζουν στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Θέλετε παραδείγματα; Ορίστε:

Γιουβέντους-Ολυμπιακός 7-0 στο ρελαντί
Μπαρσελόνα-Παναθηναϊκός 5-0 χωρίς πολλά πολλά
Τσέλσι-ΠΑΟΚ 4-0 αντί 14-0
Άγιαξ-ΑΕΚ 3-0 λόγω κακής ποιότητας του Άγιαξ
Ολυμπιακός-Λυόν 1-4 για πλάκα
Ολυμπιακός-Βαλένθια 2-4 και καλή του χάρη
Παναθηναϊκός-Ουντινέζε 1-2 με ανατροπή στα τελευταία λεπτά
Παναθηναϊκός-Γκαμπάλα 2-2 αντί 1-4
ΠΑΟΚ-Μπενφίκα 1-4 με ανατροπή από 1-0 κι ενώ τον βόλευε το 0-0
ΠΑΟΚ-Βίντι 0-2 χωρίς περιθώριο για δικαιολογίες
ΠΑΟΚ-ΜΠΑΤΕ 1-3 πάλι χωρίς περιθώριο για δικαιολογίες
ΑΕΚ-Βίντι 1-1 με τα χίλια ζόρια
ΑΕΚ-Μπενφίκα 2-3 αντί 1-5
ΑΕΚ-Μπάγερν 0-2 στο χαλαρό (και μάλιστα σε μία από τις χειρότερες σεζόν της Μπάγερν)
ΑΕΚ-Άγιαξ 0-2 αντί 0-6 (κι ας είναι κακής ποιότητας ο Άγιαξ)

Ο περισσότερος κόσμος έχει συνηθίσει να τα κρίνει όλα αποκλειστικά βάσει αποτελέσματος, αλλά τουλάχιστον εδώ μην κάνετε αυτό το λάθος. Το χειρότερο χάλι των ελληνικών ομάδων έγκειται στην αγωνιστική εικόνα. Όλοι μπροστά, σέντρα στη σέντρα κι ό,τι βγει. Κράτησα γι' αυτό εδώ το σημείο μία φάση από έναν αγώνα που δεν περιλαμβάνεται στην άνωθι λίστα: Μπάγερν-ΑΕΚ 2-0. Μόλις στο 7' και παρά τη διάταξη της ΑΕΚ που υποτίθεται πως έχει τρεις κεντρικούς αμυντικούς, βλέπουμε τον Γκορέτζκα να εκτελεί ανενόχλητος (άσχετα αν η φάση ήταν κεφαλιά και ως εκ τούτου ήταν πιο πολύ θέμα τύχης το αν θα έβρισκε στόχο). Πού είναι σ' αυτή τη φάση τα τρία σέντερ μπακ; Αφού κανένας δεν τον μαρκάρει. Αν έπαιρνε τη μπάλα στα πόδια θα είχε πολύ καλύτερες πιθανότητες για το 1-0, το οποίο ξέρετε πολύ καλά τι μορφή θα έδινε στον αγώνα. Όλα αυτά μόλις στο 7'. Σε ένα σημείο που δε σου δίνει ελαφρυντικά όπως "κούραση" και "απώλεια συγκέντρωσης". Η ΑΕΚ πήγε στο Μόναχο με μοναδικό όπλο την τακτική επιλογή του χαμηλού ρυθμού. Πέραν αυτής της επιλογής, καμία άμυνα, καμία αγωνιστικότητα, το απόλυτο μηδέν. Και να πεις ότι έκανε κάτι η ΑΕΚ μπροστά; Τίποτα, παρά το ότι έπαιζε με την αφελέστατη Μπάγερν, έκανε μία φάση στην Αθήνα και μία στο Μόναχο. Αυτός είναι ο σωστός λόγος να μην υποστηρίζουμε τις ελληνικές ομάδες. Η άθλια αγωνιστική τους εικόνα.