Βολικό χαλάκι το 2-2, κατά πώς φαίνεται...

(Apologies to my non-Greek readers, but some Greek journalists are still writing bollocks about the match between Bosnia and Greece that took place on Tuesday, March 26, 2019...)

Επειδή (για όσους δεν το καταλάβατε ακόμα) έχουν γραφτεί πολλές μαλακίες σχετικά με το 2-2 που έκλεψαν τα αντράκια μας στη Βοσνία, να ξεκαθαρίσω λίγο τα πράγματα.

1)Ναι, είναι σημαντικός παράγοντας το καλό κλίμα στην ομάδα, αλλά προσωπικά θεωρώ πάρα πολύ βιαστικούς όσους πανηγυρίζουν τη βελτίωσή του. Το κλίμα δοκιμάζεται πραγματικά όταν η ομάδα δεν έχει αποτελέσματα. Με τους 4 βαθμούς απέναντι σε αντιπάλους που βάσει απόδοσης στο γήπεδο ήταν ανώτεροι, προφανώς το καλό κλίμα επιτυγχάνεται αρκετά εύκολα, απ' τη στιγμή που η τακτική είναι να κρύβονται οι αγωνιστικές αδυναμίες κάτω απ' το χαλάκι των αποτελεσμάτων. Περιμένω να δω αν η Ιταλία θα εκμεταλλευτεί το βαθμολογικό της πλεονέκτημα την 3η αγωνιστική, όταν και θα την υποδεχθούν τα αντράκια μας, να δω μετά αν το κλίμα θα είναι τόσο καλό. Ιδίως αν στο μεταξύ οι Βόσνιοι κερδίσουν στη Φινλανδία, διόλου απίθανο ενδεχόμενο παρά την άδικη απουσία του Πιάνιτς.

2)Δύο στις τέσσερις υπερβάσεις που αναφέρει στο σχετικό άρθρο του ο "Τσάρλυ" ήρθαν απέναντι σε ομάδες που σε αμυντική λειτουργία έπαιρναν κάτω απ' τη βάση: η μία ήταν η Άρσεναλ του Βενγκέρ και η άλλη η (παραδοσιακά όλοι μπροστά κι ό,τι βγει) Γερμανία. Δεν προσπαθώ με αυτό να μειώσω τον Αναστασιάδη, λέω απλώς ότι μερικά περιστατικά έχουν μεγαλοποιηθεί λόγω της προβολής που παίρνουν οι εμπορικές ομάδες (σε αυτή την περίπτωση η Άρσεναλ και η Γερμανία). Άμα πάω εγώ να ψάξω όπως λέγεται ότι έψαξε το νέο επιτελείο της εθνικής για παίκτες πέραν της βιτρίνας, θα φτιάξω μια εθνική πραγματικά δυσκολοκατάβλητη. Σίγουρα δεν πρόκειται ν' αρέσει στους φανατικούς του Γκουαρδιόλα, τη δουλειά της όμως θα την κάνει σωστά, χωρίς να χρειάζεται αθέμιτη υποστήριξη.

3)Ο λόγος που δε βγήκε το 3-5-2 φίλε "Τσάρλυ" είναι απλός: δεν υπήρξε ποτέ 3-5-2. Μπορεί εσύ να είσαι Γκουαρδιολικός και να θεωρείς κεντρικό αμυντικό τον Κουρμπέλη, αλλά στην πραγματικότητα ο συγκεκριμένος παίκτης δεν την έχει τη θέση. Και ποτέ δεν έπαιξε σε χώρο κεντρικού αμυντικού σε αυτό το ματς με τους Βόσνιους. Οι χώροι στο γήπεδο δεν είναι πολιτική συζήτηση να λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του. Ο ορισμός του κέντρου άμυνας υπάρχει στο άρθρο που έχω ποστάρει σχετικά με τις θέσεις, μπορείς να τον ψάξεις, να τον διαβάσεις και να ξεστραβωθείς.

4)Η "υπογραφή του Άγγελου" δυστυχώς μπήκε σ' ένα γκολ εντελώς τυχερό. Η κεφαλιά γενικά είναι υπερβολικά εξαρτημένη απ' τον παράγοντα τύχη. Εκατό φορές να ξανακάνει σέντρα ο Ζέκα για το κεφάλι του Κολοβού, εκατό διαφορετικά τελειώματα θα προκύψουν.

Μπόνους: Καλό θα είναι οι "ειδήμονες" να σταματήσετε να μπερδεύετε τα νούμερα κατοχής με την τακτική κατοχής. Η τακτική κατοχής λέγεται έτσι γιατί επιδιώκει τα υψηλά νούμερα κατοχής (το αν θα τα πετύχει εξαρτάται κι απ' την άλλη ομάδα). Επίσης, τα υψηλά νούμερα κατοχής δεν σημαίνουν υπεροχή στον αγωνιστικό χώρο. Ίσα ίσα, κατεβάζουν τους συντελεστές αποδοτικότητας, αφού για να δεις ποιας ομάδας το ποδόσφαιρο είναι πιο αποδοτικό πρέπει να κάνεις τις εξής απλές διαιρέσεις:

α)Ευκαιρίες που δημιούργησε η ομάδα/Ποσοστό κατοχής της ομάδας
β)Ευκαιρίες που δημιούργησε ο αντίπαλος/Ποσοστό κατοχής του αντιπάλου

Βλέπουμε λοιπόν και στις δύο περιπτώσεις τα νούμερα κατοχής να παίρνουν θέση διαιρέτη. Άρα, αν οι φάσεις είναι 4-4 και η κατοχή 80-20, ποια ομάδα παίζει πιο αποδοτικά;

4/0,8=5
4/0,2=20

Προφανώς η ομάδα με το 20% κατοχής είναι τέσσερις φορές πιο αποδοτική. Και προσοχή, εξετάζω τον αριθμό των φάσεων και όχι των γκολ. Το αποτέλεσμα βγαίνει χωρίς κάποια ιδιαίτερη διαδικασία ποιοτικού ελέγχου, ενώ για να βγει ο αντικειμενικός αριθμός των φάσεων πρέπει να ξεχωριστούν οι πραγματικές ευκαιρίες από τις ψευτοτελικές που γίνονται "μπας και". Επίσης, στην περίπτωση του τηλεοπτικού ποδοσφαίρου, έχουμε ν' ασχολούμαστε και με τις χοντράδες της διαιτησίας. Σχεδόν σε κάθε ματς κάθε διοργάνωσης υπάρχει τουλάχιστον μία χαρακτηριστική χοντράδα, όπως το πέναλτι που εκμαίευσε ο Φορτούνης και η αποβολή του Πιάνιτς. Όταν αξιολογείς τις φάσεις, έχεις τόσο την ευκαιρία όσο και την υποχρέωση να σκεφτείς πώς θα ήταν η φάση με τη σωστή απόφαση κι έτσι να δεις πόσο μετράει ως ευκαιρία. Στον αντίποδα, το γκολ ή θα μπει ή δε θα μπει. Ή θα μετρήσει ή δε θα μετρήσει. Κι όλα αυτά βάσει κανονισμών και όχι κάποιου ποιοτικού ελέγχου. Προχειρότητα κατά την ταπεινή μου άποψη. Αλλά όσο βολεύει, τόσο χρησιμοποιείται ως χαλάκι. Και δυστυχώς όχι μόνο στο τηλεοπτικό ποδόσφαιρο. Σχεδόν παντού το βλέπω αυτό το λάθος. Είναι κι αυτός ένας λόγος που έχει καταντήσει ο κόσμος όπως έχει καταντήσει. Όσοι λοιπόν έχετε αυτό το μερίδιο ευθύνης για την εν λόγω κατάντια δεν δικαιούστε να κάνετε πουθενά κριτική (ασχέτως αν είναι θετική ή αρνητική). Απόψεις με δόλο δεν αξίζουν κανένα σεβασμό, ασχέτως αν ο δόλος προέρχεται από τους φανερούς εκφραστές τους ή κάποιους άλλους που κρύβονται από πίσω και προσπαθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να περάσουν τις γραμμές που θέλουν στον κόσμο. Δεν θα περάσω στις περαιτέρω πολιτικές προεκτάσεις του θέματος. Δεν θα παραβώ εγώ τους κανόνες που έχω ορίσει για όλους εδώ μέσα. Θα είμαι σωστή και το ίδιο περιμένω κι από εσάς.

Μια υποσημείωση μόνο. Η ονομαστική κριτική που κάνω τόσο με αυτό το άρθρο όσο και με πολλά άλλα δεν αποτελεί προσωπικό μήνυμα. Τα ονόματα των "ειδημόνων" τα αναφέρω μόνο και μόνο για να είμαι σαφής. Και, όσο κι αν κάποιες διατυπώσεις θυμίζουν κριτική επί προσώπου (π.χ. όταν λέω πως ο "Τσάρλυ" είναι Γκουαρδιολικός), δεν κάνω κριτική επί προσώπου. Σέβομαι ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να συμπαθεί τον άλφα ή βήτα προπονητή κλπ, αλλά είναι λάθος να ισοπεδώνουμε την αντικειμενική πραγματικότητα στο όνομα του σεβασμού. Το γλείψιμο δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό σεβασμό. Αλλιώς θα έπρεπε κάθε φορά που παίζουμε ποδόσφαιρο ν' αφήνουμε την άλλη ομάδα να κερδίζει για να δείχνουμε ότι τη σεβόμαστε. Συγγνώμη αν σας το χαλάω αλλά δεν πάει έτσι η δουλειά. Σεβασμός στον αντίπαλο είναι να τα δίνεις όλα, παραμένοντας όμως εντός των πλαισίων του ευ αγωνίζεσθαι. Μόνο έτσι μπορεί να δει ότι τον εκτιμάς ως συναθλητή και να τον πείσεις να σε δει κι εσένα έτσι, με όλα τα οφέλη που αυτό συνεπάγεται ταυτόχρονα για τις δύο πλευρές.