(Apologies to my non-Greek readers, as this post responds to an article written by a Greek journalist)
"Για κάθε Ουάρντα υπάρχει ένας Μπακασέτας" γράφει ο "Τσάρλυ", σε άρθρο που ανέβηκε όσο εγώ έλειπα. Επιφανειακά θα μπορούσα να πω ότι έχει δίκιο, καθώς ο μεν Ουάρντα είναι το άκρον άωτο της χυδαιότητας και ο Μπακασέτας είναι από τους πιο σοβαρούς παίκτες που έχει δει το τηλεοπτικό ποδόσφαιρο, αλλά αν χάσουμε λίγο τα δύο ακραία δέντρα και δούμε ολόκληρο το δάσος φαίνεται ότι η συντριπτική πλειοψηφία των δέντρων που μέχρι πρότινος "δεν βλέπαμε" είναι εμφανώς πιο κοντά στον Ουάρντα. Η εξήγηση αυτού του φαινομένου πάντως είναι αρκετά απλή:
Μαραντόνα
Χοντρός Ρονάλντο
Ροναλντίνιο
Κριστιάνο Ρονάλντο
Λιονέλ Μέσι
Ρομπίνιο
Νεϊμάρ
Ναι, το ξέρω, αυτοί οι επτά παίκτες ΔΕΝ είναι τόσο χυδαίοι όσο ο "φαραώ". Έχουν όμως σημαντικά κοινά στοιχεία μ' αυτόν:
1)Προβάλλονται ως "παικταράδες", με αποτέλεσμα να έχουν σημαντική μερίδα του κοινού υπέρ τους
2)Ταλαιπωρούν ή ταλαιπωρούσαν κατ' εξακολούθηση τη μπάλα με περιττές ντρίμπλες
3)Δεν πειθάρχησαν ποτέ σε κάποιο ομαδικό πλάνο
Όταν λοιπόν ολόκληρο το σύστημα σερβίρει τέτοια παραδείγματα στα παιδάκια που ονειρεύονται να γίνουν μεγάλοι παίκτες, λογικό είναι κάποια στιγμή να προκύψει κι ένας παίκτης τόσο χυδαίος όσο ο Ουάρντα. Μ' αυτά τα πρότυπα δεν είναι καθόλου δύσκολο για ένα νέο, ανώριμο παιδί να καβαλήσει το καλάμι, πόσο μάλλον όταν την προβολή του αναλαμβάνει ένα τόσο εκτενές μιντιακό σύστημα όσο αυτό του τηλεοπτικού ποδοσφαίρου. Με βάση όμως την προσωπική μου εμπειρία στο άθλημα, αυτό το παιδί δεν είναι κανονικός ποδοσφαιριστής. Κανονικός ήταν ο Πελέ, που έπαιζε πειθαρχημένα και πήρε την προβολή που πήρε μόνο και μόνο λόγω των γκολ που έβαζε, διαφορετικά τα μίντια θα τον είχαν θάψει και πιθανότατα δεν θα τον ξέραμε σήμερα, αν και θα παρέμενε εξίσου κανονικός. Βάσει αυτών των όρων, υπολογίζω πως για κάθε Μπακασέτα υπάρχουν τουλάχιστον εκατό Ουάρντα. Τώρα αν αυτό είναι καλό, δεν ξέρω τι δεν είναι. Ευτυχώς όμως για κάθε Ουάρντα υπάρχει ένας Ντιγκινί...
No comments:
Post a Comment